Uttarakanda, Sarga 63

ततो द्वादशमे वर्षे शत्रुघ्नो रामपालिताम्

अयोध्यां चकमे गन्तुमल्पभृत्यबलानुगः

मन्त्रिणो बलमुख्यांश्च निवर्त्य च पुरोधसं

जगाम रथमुख्येन हययुक्तेन भास्वता

स गत्वा गणितान्वासान्सप्ताष्टौ रघुनन्दनः

अयोध्यामगमत्तूर्णं राघवोत्सुकदर्शनः

स प्रविश्य पुरीं रम्यां श्रीमानिक्ष्वाकुनन्दनः

प्रविवेश महाबाहुर्यत्र रामो महाद्युतिः

सोऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तमिव तेजसा

उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा रामं सत्यपराक्रमम्

यदाज्ञप्तं महाराज सर्वं तत्कृतवानहम्

हतः स लवणः पापः पुरी सा च निवेशिता

द्वादशं च गतं वर्षं त्वां विना रघुनन्दन

नोत्सहेयमहं वस्तुं त्वया विरहितो नृप

स मे प्रसादं काकुत्स्थ कुरुष्वामितविक्रम

मातृहीनो यथा वत्सस्त्वां विना प्रवसाम्यहम्

एवं ब्रुवाणं शत्रुघ्नं परिष्वज्येदमब्रवीत्

मा विषादं कृथा वीर नैतत्क्षत्रियचेष्टितम्

नावसीदन्ति राजानो विप्रवासेषु राघव

प्रजाश्च परिपाल्या हि क्षत्रधर्मेण राघव

काले काले च मां वीर अयोध्यामवलोकितुम्

आगच्छ त्वं नरश्रेष्ठ गन्तासि च पुरं तव

ममापि त्वं सुदयितः प्राणैरपि न संशयः

अवश्यं करणीयं च राज्यस्य परिपालनम्

तस्मात्त्वं वस काकुत्स्थ पञ्चरात्रं मया सह

ऊर्ध्वं गन्तासि मधुरां सभृत्यबलवाहनः

रामस्यैतद्वचः श्रुत्वा धर्मयुक्तं मनोऽनुगम्

शत्रुघ्नो दीनया वाचा बाढमित्येव चाब्रवीत्

स पञ्चरात्रं काकुत्स्थो राघवस्य यथाज्ञया

उष्य तत्र महेष्वासो गमनायोपचक्रमे

आमन्त्र्य तु महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम्

भरतं लक्ष्मणं चैव महारथमुपारुहत्

दूरं ताभ्यामनुगतो लक्ष्मणेन महात्मना

भरतेन च शत्रुघ्नो जगामाशु पुरीं तदा