Uttarakanda, Sarga 46

अथ नावं सुविस्तीर्णां नैषादीं राघवानुजः

आरुरोह समायुक्तां पूर्वमारोप्य मैथिलीम्

सुमन्त्रं चैव सरथं स्थीयतामिति लक्ष्मणः

उवाच शोकसंतप्तः प्रयाहीति च नाविकम्

ततस्तीरमुपागम्य भागीरथ्याः स लक्ष्मणः

उवाच मैथिलीं वाक्यं प्राञ्जलिर्बाष्पगद्गदः

हृद्गतं मे महच्छल्यं यदस्म्यार्येण धीमता

अस्मिन्निमित्ते वैदेहि लोकस्य वचनीकृतः

श्रेयो हि मरणं मेऽद्य मृत्योर्वा यत्परं भवेत्

न चास्मिन्नीदृशे कार्ये नियोज्यो लोकनिन्दिते

प्रसीद न च मे रोषं कर्तुमर्हसि सुव्रते

इत्यञ्जलिकृतो भूमौ निपपात स लक्ष्मणः

रुदन्तं प्राञ्जलिं दृष्ट्वा काङ्क्षन्तं मृत्युमात्मनः

मैथिली भृशसंविग्ना लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत्

किमिदं नावगच्छामि ब्रूहि तत्त्वेन लक्ष्मण

पश्यामि त्वां च न स्वस्थमपि क्षेमं महीपतेः

शापितोऽसि नरेन्द्रेण यत्त्वं संतापमात्मनः

तद्ब्रूयाः संनिधौ मह्यमहमाज्ञापयामि ते

वैदेह्या चोद्यमानस्तु लक्ष्मणो दीनचेतनः

अवाङ्मुखो बाष्पगलो वाक्यमेतदुवाच ह

श्रुत्वा परिषदो मध्ये अपवादं सुदारुणम्

पुरे जनपदे चैव त्वत्कृते जनकात्मजे

न तानि वचनीयानि मया देवि तवाग्रतः

यानि राज्ञा हृदि न्यस्तान्यमर्षः पृष्ठतः कृतः

सा त्वं त्यक्ता नृपतिना निर्दोषा मम संनिधौ

पौरापवादभीतेन ग्राह्यं देवि न तेऽन्यथा

आश्रमान्तेषु च मया त्यक्तव्या त्वं भविष्यसि

राज्ञः शासनमाज्ञाय तवैवं किल दौर्हृदम्

तदेतज्जाह्नवीतीरे ब्रह्मर्षीणां तपोवनम्

पुण्यं च रमणीयं च मा विषादं कृथाः शुभे

राज्ञो दशरथस्यैष पितुर्मे मुनिपुंगवः

सखा परमको विप्रो वाल्मीकिः सुमहायशाः

पादच्छायामुपागम्य सुखमस्य महात्मनः

उपवासपरैकाग्रा वस त्वं जनकात्मजे

पतिव्रतात्वमास्थाय रामं कृत्वा सदा हृदि

श्रेयस्ते परमं देवि तथा कृत्वा भविष्यति