Uttarakanda, Sarga 44

तेषां समुपविष्टानां सर्वेषां दीनचेतसाम्

उवाच वाक्यं काकुत्स्थो मुखेन परिशुष्यता

सर्वे शृणुत भद्रं वो मा कुरुध्वं मनोऽन्यथा

पौराणां मम सीतायां यादृशी वर्तते कथा

पौरापवादः सुमहांस्तथा जनपदस्य च

वर्तते मयि बीभत्सः स मे मर्माणि कृन्तति

अहं किल कुले जात इक्ष्वाकूणां महात्मनाम्

सीतां पापसमाचारामानयेयं कथं पुरे

जानासि हि यथा सौम्य दण्डके विजने वने

रावणेन हृता सीता स च विध्वंसितो मया

प्रत्यक्षं तव सौमित्रे देवानां हव्यवाहनः

अपापां मैथिलीमाह वायुश्चाकाशगोचरः

चन्द्रादित्यौ च शंसेते सुराणां संनिधौ पुरा

ऋषीणां चैव सर्वेषामपापां जनकात्मजाम्

एवं शुद्धसमाचारा देवगन्धर्वसंनिधौ

लङ्काद्वीपे महेन्द्रेण मम हस्ते निवेशिता

अन्तरात्मा च मे वेत्ति सीतां शुद्धां यशस्विनीम्

ततो गृहीत्वा वैदेहीमयोध्यामहमागतः

अयं तु मे महान्वादः शोकश्च हृदि वर्तते

पौरापवादः सुमहांस्तथा जनपदस्य च

अकीर्तिर्यस्य गीयेत लोके भूतस्य कस्यचित्

पतत्येवाधमाँल्लोकान्यावच्छब्दः स कीर्त्यते

अकीर्तिर्निन्द्यते दैवैः कीर्तिर्देवेषु पूज्यते

कीर्त्यर्थं च समारम्भः सर्व एव महात्मनाम्

अप्यहं जीवितं जह्यां युष्मान्वा पुरुषर्षभाः

अपवादभयाद्भीतः किं पुनर्जनकात्मजाम्

तस्माद्भवन्तः पश्यन्तु पतितं शोकसागरे

न हि पश्याम्यहं भूयः किंचिद्दुःखमतोऽधिकम्

श्वस्त्वं प्रभाते सौमित्रे सुमन्त्राधिष्ठितं रथम्

आरुह्य सीतामारोप्य विषयान्ते समुत्सृज

गङ्गायास्तु परे पारे वाल्मीकेः सुमहात्मनः

आश्रमो दिव्यसंकाशस्तमसातीरमाश्रितः

तत्रैनां विजने कक्षे विसृज्य रघुनन्दन

शीघ्रमागच्छ सौमित्रे कुरुष्व वचनं मम

न चास्मि प्रतिवक्तव्यः सीतां प्रति कथंचन

अप्रीतिः परमा मह्यं भवेत्तु प्रतिवारिते

शापिताश्च मया यूयं भुजाभ्यां जीवितेन च

ये मां वाक्यान्तरे ब्रूयुरनुनेतुं कथंचन

मानयन्तु भवन्तो मां यदि मच्छासने स्थिताः

इतोऽद्य नीयतां सीता कुरुष्व वचनं मम

पूर्वमुक्तोऽहमनया गङ्गातीरे महाश्रमान्

पश्येयमिति तस्याश्च कामः संवर्त्यतामयम्

एवमुक्त्वा तु काकुत्स्थो बाष्पेण पिहितेक्षणः

प्रविवेश स धर्मात्मा भ्रातृभिः परिवारितः