Sundarakanda, Sarga 65

एवमुक्तस्तु हनुमान्राघवेण महात्मना

सीताया भाषितं सर्वं न्यवेदयत राघवे

इदमुक्तवती देवी जानकी पुरुषर्षभ

पूर्ववृत्तमभिज्ञानं चित्रकूटे यथा तथम्

सुखसुप्ता त्वया सार्धं जानकी पूर्वमुत्थिता

वायसः सहसोत्पत्य विरराद स्तनान्तरे

पर्यायेण च सुप्तस्त्वं देव्यङ्के भरताग्रज

पुनश्च किल पक्षी स देव्या जनयति व्यथाम्

ततः पुनरुपागम्य विरराद भृशं किल

ततस्त्वं बोधितस्तस्याः शोणितेन समुक्षितः

वायसेन च तेनैव सततं बाध्यमानया

बोधितः किल देव्यास्त्वं सुखसुप्तः परंतप

तां तु दृष्ट्वा महाबाहो रादितां च स्तनान्तरे

आशीविष इव क्रुद्धो निःश्वसन्नभ्यभाषथाः

नखाग्रैः केन ते भीरु दारितं तु स्तनान्तरम्

कः क्रीडति सरोषेण पञ्चवक्त्रेण भोगिना

निरीक्षमाणः सहसा वायसं समवैक्षताः

नखैः सरुधिरैस्तीक्ष्णैर्मामेवाभिमुखं स्थितम्

सुतः किल स शक्रस्य वायसः पततां वरः

धरान्तरचरः शीघ्रं पवनस्य गतौ समः

ततस्तस्मिन्महाबाहो कोपसंवर्तितेक्षणः

वायसे त्वं कृत्वाः क्रूरां मतिं मतिमतां वर

स दर्भं संस्तराद्गृह्य ब्रह्मास्त्रेण न्ययोजयः

स दीप्त इव कालाग्निर्जज्वालाभिमुखः खगम्

स त्वं प्रदीप्तं चिक्षेप दर्भं तं वायसं प्रति

ततस्तु वायसं दीप्तः स दर्भोऽनुजगाम ह

स पित्रा च परित्यक्तः सुरैः सर्वैर्महर्षिभिः

त्रीँल्लोकान्संपरिक्रम्य त्रातारं नाधिगच्छति

तं त्वं निपतितं भूमौ शरण्यः शरणागतम्

वधार्हमपि काकुत्स्थ कृपया परिपालयः

मोघमस्त्रं न शक्यं तु कर्तुमित्येव राघव

ततस्तस्याक्षिकाकस्य हिनस्ति स्म स दक्षिणम्

राम त्वां स नमस्कृत्वा राज्ञो दशरथस्य च

विसृष्टस्तु तदा काकः प्रतिपेदे खमालयम्

एवमस्त्रविदां श्रेष्ठः सत्त्ववाञ्शीलवानपि

किमर्थमस्त्रं रक्षःसु न योजयसि राघव

न नागा नापि गन्धर्वा नासुरा न मरुद्गणाः

तव राम मुखे स्थातुं शक्ताः प्रतिसमाधितुम्

तव वीर्यवतः कच्चिन्मयि यद्यस्ति संभ्रमः

क्षिप्रं सुनिशितैर्बाणैर्हन्यतां युधि रावणः

भ्रातुरादेशमादाय लक्ष्मणो वा परंतपः

स किमर्थं नरवरो न मां रक्षति राघवः

शक्तौ तौ पुरुषव्याघ्रौ वाय्वग्निसमतेजसौ

सुराणामपि दुर्धर्षौ किमर्थं मामुपेक्षतः

ममैव दुष्कृतं किंचिन्महदस्ति न संशयः

समर्थौ सहितौ यन्मां नापेक्षेते परंतपौ

वैदेह्या वचनं श्रुत्वा करुणं साश्रुभाषितम्

पुनरप्यहमार्यां तामिदं वचनमब्रुवम्

त्वच्छोकविमुखो रामो देवि सत्येन ते शपे

रामे दुःखाभिभूते च लक्ष्मणः परितप्यते

कथंचिद्भवती दृष्टा न कालः परिशोचितुम्

इमं मुहूर्तं दुःखानामन्तं द्रक्ष्यसि भामिनि

तावुभौ नरशार्दूलौ राजपुत्रावरिंदमौ

त्वद्दर्शनकृतोत्साहौ लङ्कां भस्मीकरिष्यतः

हत्वा च समरे रौद्रं रावणं सह बान्धवम्

राघवस्त्वां महाबाहुः स्वां पुरीं नयते ध्रुवम्

यत्तु रामो विजानीयादभिज्ञानमनिन्दिते

प्रीतिसंजननं तस्य प्रदातुं तत्त्वमर्हसि

साभिवीक्ष्य दिशः सर्वा वेण्युद्ग्रथनमुत्तमम्

मुक्त्वा वस्त्राद्ददौ मह्यं मणिमेतं महाबल