Sundarakanda, Sarga 64

एवमुक्तो हनुमता रामो दशरथात्मजः

तं मणिं हृदये कृत्वा प्ररुरोद सलक्ष्मणः

तं तु दृष्ट्वा मणिश्रेष्ठं राघवः शोककर्शितः

नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां सुग्रीवमिदमब्रवीत्

यथैव धेनुः स्रवति स्नेहाद्वत्सस्य वत्सला

तथा ममापि हृदयं मणिरत्नस्य दर्शनात्

मणिरत्नमिदं दत्तं वैदेह्याः श्वशुरेण मे

वधूकाले यथा बद्धमधिकं मूर्ध्नि शोभते

अयं हि जलसंभूतो मणिः प्रवरपूजितः

यज्ञे परमतुष्टेन दत्तः शक्रेण धीमता

इमं दृष्ट्वा मणिश्रेष्ठं तथा तातस्य दर्शनम्

अद्यास्म्यवगतः सौम्य वैदेहस्य तथा विभोः

अयं हि शोभते तस्याः प्रियाया मूर्ध्नि मे मणिः

अद्यास्य दर्शनेनाहं प्राप्तां तामिव चिन्तये

किमाह सीता वैदेही ब्रूहि सौम्य पुनः पुनः

परासुमिव तोयेन सिञ्चन्ती वाक्यवारिणा

इतस्तु किं दुःखतरं यदिमं वारिसंभवम्

मणिं पश्यामि सौमित्रे वैदेहीमागतं विना

चिरं जीवति वैदेही यदि मासं धरिष्यति

क्षणं सौम्य न जीवेयं विना तामसितेक्षणाम्

नय मामपि तं देशं यत्र दृष्टा मम प्रिया

न तिष्ठेयं क्षणमपि प्रवृत्तिमुपलभ्य च

कथं सा मम सुश्रोणि भीरु भीरुः सती तदा

भयावहानां घोराणां मध्ये तिष्ठति रक्षसाम्

शारदस्तिमिरोन्मुखो नूनं चन्द्र इवाम्बुदैः

आवृतं वदनं तस्या न विराजति राक्षसैः

किमाह सीता हनुमंस्तत्त्वतः कथयस्व मे

एतेन खलु जीविष्ये भेषजेनातुरो यथा

मधुरा मधुरालापा किमाह मम भामिनी

मद्विहीना वरारोहा हनुमन्कथयस्व मे

दुःखाद्दुःखतरं प्राप्य कथं जीवति जानकी