Sundarakanda, Sarga 57

एतदाख्यानं तत्सर्वं हनूमान्मारुतात्मजः

भूयः समुपचक्राम वचनं वक्तुमुत्तरम्

सफलो राघवोद्योगः सुग्रीवस्य च संभ्रमः

शीलमासाद्य सीताया मम च प्लवनं महत्

आर्यायाः सदृशं शीलं सीतायाः प्लवगर्षभाः

तपसा धारयेल्लोकान्क्रुद्धा वा निर्दहेदपि

सर्वथातिप्रवृद्धोऽसौ रावणो राक्षसाधिपः

यस्य तां स्पृशतो गात्रं तपसा न विनाशितम्

न तदग्निशिखा कुर्यात्संस्पृष्टा पाणिना सती

जनकस्यात्मजा कुर्यादुत्क्रोधकलुषीकृता

अशोकवनिकामध्ये रावणस्य दुरात्मनः

अधस्ताच्छिंशपावृक्षे साध्वी करुणमास्थिता

राक्षसीभिः परिवृता शोकसंतापकर्शिता

मेघलेखापरिवृता चन्द्रलेखेव निष्प्रभा

अचिन्तयन्ती वैदेही रावणं बलदर्पितम्

पतिव्रता च सुश्रोणी अवष्टब्धा च जानकी

अनुरक्ता हि वैदेही रामं सर्वात्मना शुभा

अनन्यचित्ता रामे च पौलोमीव पुरंदरे

तदेकवासःसंवीता रजोध्वस्ता तथैव च

शोकसंतापदीनाङ्गी सीता भर्तृहिते रता

सा मया राक्षसी मध्ये तर्ज्यमाना मुहुर्मुहुः

राक्षसीभिर्विरूपाभिर्दृष्टा हि प्रमदा वने

एकवेणीधरा दीना भर्तृचिन्तापरायणा

अधःशय्या विवर्णाङ्गी पद्मिनीव हिमागमे

रावणाद्विनिवृत्तार्था मर्तव्यकृतनिश्चया

कथंचिन्मृगशावाक्षी विश्वासमुपपादिता

ततः संभाषिता चैव सर्वमर्थं च दर्शिता

रामसुग्रीवसख्यं च श्रुत्वा प्रीतिमुपागता

नियतः समुदाचारो भक्तिर्भर्तरि चोत्तमा

यन्न हन्ति दशग्रीवं स महात्मा दशाननः

निमित्तमात्रं रामस्तु वधे तस्य भविष्यति

एवमास्ते महाभागा सीता शोकपरायणा

यदत्र प्रतिकर्तव्यं तत्सर्वमुपपाद्यताम्