Sundarakanda, Sarga 48

तमुद्वीक्ष्य महाबाहुः पिङ्गाक्षं पुरतः स्थितम्

रोषेण महताविष्टो रावणो लोकरावणः

स राजा रोषताम्राक्षः प्रहस्तं मन्त्रिसत्तमम्

कालयुक्तमुवाचेदं वचो विपुलमर्थवत्

दुरात्मा पृच्छ्यतामेष कुतः किं वास्य कारणम्

वनभङ्गे च कोऽस्यार्थो राक्षसीनां च तर्जने

रावणस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्तो वाक्यमब्रवीत्

समाश्वसिहि भद्रं ते न भीः कार्या त्वया कपे

यदि तावत्त्वमिन्द्रेण प्रेषितो रावणालयम्

तत्त्वमाख्याहि मा ते भूद्भयं वानर मोक्ष्यसे

यदि वैश्रवणस्य त्वं यमस्य वरुणस्य च

चारुरूपमिदं कृत्वा यमस्य वरुणस्य च

विष्णुना प्रेषितो वापि दूतो विजयकाङ्क्षिणा

न हि ते वानरं तेजो रूपमात्रं तु वानरम्

तत्त्वतः कथयस्वाद्य ततो वानर मोक्ष्यसे

अनृतं वदतश्चापि दुर्लभं तव जीवितम्

अथ वा यन्निमित्तस्ते प्रवेशो रावणालये

एवमुक्तो हरिवरस्तदा रक्षोगणेश्वरम्

अब्रवीन्नास्मि शक्रस्य यमस्य वरुणस्य वा

धनदेन न मे सख्यं विष्णुना नास्मि चोदितः

जातिरेव मम त्वेषा वानरोऽहमिहागतः

दर्शने राक्षसेन्द्रस्य दुर्लभे तदिदं मया

वनं राक्षसराजस्य दर्शनार्थे विनाशितम्

ततस्ते राक्षसाः प्राप्ता बलिनो युद्धकाङ्क्षिणः

रक्षणार्थं च देहस्य प्रतियुद्धा मया रणे

अस्त्रपाशैर्न शक्योऽहं बद्धुं देवासुरैरपि

पितामहादेव वरो ममाप्येषोऽभ्युपागतः

राजानं द्रष्टुकामेन मयास्त्रमनुवर्तितम्

विमुक्तो अहमस्त्रेण राक्षसैस्त्वतिपीडितः

दूतोऽहमिति विज्ञेयो राघवस्यामितौजसः

श्रूयतां चापि वचनं मम पथ्यमिदं प्रभो