Sundarakanda, Sarga 41

ततः स किंकरान्हत्वा हनूमान्ध्यानमास्थितः

वनं भग्नं मया चैत्यप्रासादो न विनाशितः

तस्मात्प्रासादमप्येवमिमं विध्वंसयाम्यहम्

इति संचिन्त्य हनुमान्मनसा दर्शयन्बलम्

चैत्यप्रासादमाप्लुत्य मेरुशृङ्गमिवोन्नतम्

आरुरोह हरिश्रेष्ठो हनूमान्मारुतात्मजः

संप्रधृष्य च दुर्धर्षश्चैत्यप्रासादमुन्नतम्

हनूमान्प्रज्वलँल्लक्ष्म्या पारियात्रोपमोऽभवत्

स भूत्वा तु महाकायो हनूमान्मारुतात्मजः

धृष्टमास्फोटयामास लङ्कां शब्देन पूरयन्

तस्यास्फोटितशब्देन महता श्रोत्रघातिना

पेतुर्विहंगा गगनादुच्चैश्चेदमघोषयत्

जयत्यतिबलो रामो लक्ष्मणश्च महाबलः

राजा जयति सुग्रीवो राघवेणाभिपालितः

दासोऽहं कोसलेन्द्रस्य रामस्याक्लिष्टकर्मणः

हनुमाञ्शत्रुसैन्यानां निहन्ता मारुतात्मजः

न रावणसहस्रं मे युद्धे प्रतिबलं भवेत्

शिलाभिस्तु प्रहरतः पादपैश्च सहस्रशः

अर्दयित्वा पुरीं लङ्कामभिवाद्य च मैथिलीम्

समृद्धार्थो गमिष्यामि मिषतां सर्वरक्षसाम्

एवमुक्त्वा विमानस्थश्चैत्यस्थान्हरिपुंगवः

ननाद भीमनिर्ह्रादो रक्षसां जनयन्भयम्

तेन शब्देन महता चैत्यपालाः शतं ययुः

गृहीत्वा विविधानस्त्रान्प्रासान्खड्गान्परश्वधान्

विसृजन्तो महाक्षया मारुतिं पर्यवारयन्

आवर्त इव गङ्गायास्तोयस्य विपुलो महान्

परिक्षिप्य हरिश्रेष्ठं स बभौ रक्षसां गणः

ततो वातात्मजः क्रुद्धो भीमरूपं समास्थितः

प्रासादस्य महांस्तस्य स्तम्भं हेमपरिष्कृतम्

उत्पाटयित्वा वेगेन हनूमान्मारुतात्मजः

ततस्तं भ्रामयामास शतधारं महाबलः

स राक्षसशतं हत्वा वज्रेणेन्द्र इवासुरान्

अन्तरिक्षस्थितः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत्

मादृशानां सहस्राणि विसृष्टानि महात्मनाम्

बलिनां वानरेन्द्राणां सुग्रीववशवर्तिनाम्

शतैः शतसहस्रैश्च कोटीभिरयुतैरपि

आगमिष्यति सुग्रीवः सर्वेषां वो निषूदनः

नेयमस्ति पुरी लङ्का न यूयं न च रावणः

यस्मादिक्ष्वाकुनाथेन बद्धं वैरं महात्मना