Sundarakanda, Sarga 27

तथागतां तां व्यथितामनिन्दितां; व्यपेतहर्षां परिदीनमानसाम्

शुभां निमित्तानि शुभानि भेजिरे; नरं श्रिया जुष्टमिवोपजीविनः

तस्याः शुभं वाममरालपक्ष्म; राजीवृतं कृष्णविशालशुक्लम्

प्रास्पन्दतैकं नयनं सुकेश्या; मीनाहतं पद्ममिवाभिताम्रम्

भुजश्च चार्वञ्चितपीनवृत्तः; परार्ध्य कालागुरुचन्दनार्हः

अनुत्तमेनाध्युषितः प्रियेण; चिरेण वामः समवेपताशु

गजेन्द्रहस्तप्रतिमश्च पीन;स्तयोर्द्वयोः संहतयोः सुजातः

प्रस्पन्दमानः पुनरूरुरस्या; रामं पुरस्तात्स्थितमाचचक्षे

शुभं पुनर्हेमसमानवर्ण;मीषद्रजोध्वस्तमिवामलाक्ष्याः

वासः स्थितायाः शिखराग्रदन्त्याः; किंचित्परिस्रंसत चारुगात्र्याः

एतैर्निमित्तैरपरैश्च सुभ्रूः; संबोधिता प्रागपि साधुसिद्धैः

वातातपक्लान्तमिव प्रनष्टं; वर्षेण बीजं प्रतिसंजहर्ष

तस्याः पुनर्बिम्बफलोपमौष्ठं; स्वक्षिभ्रुकेशान्तमरालपक्ष्म

वक्त्रं बभासे सितशुक्लदंष्ट्रं; राहोर्मुखाच्चन्द्र इव प्रमुक्तः

सा वीतशोका व्यपनीततन्द्री; शान्तज्वरा हर्षविबुद्धसत्त्वा

अशोभतार्या वदनेन शुक्ले; शीतान्शुना रात्रिरिवोदितेन