Aranyakanda, Sarga 9

वाक्यमेतत्तु वैदेह्या व्याहृतं भर्तृभक्तया

श्रुत्वा धर्मे स्थितो रामः प्रत्युवाचाथ मैथिलीम्

हितमुक्तं त्वया देवि स्निग्धया सदृशं वचः

कुलं व्यपदिशन्त्या च धर्मज्ञे जनकात्मजे

किं तु वक्ष्याम्यहं देवि त्वयैवोक्तमिदं वचः

क्षत्रियैर्धार्यते चापो नार्तशब्दो भवेदिति

ते चार्ता दण्डकारण्ये मुनयः संशितव्रताः

मां सीते स्वयमागम्य शरण्याः शरणं गताः

वसन्तो धर्मनिरता वने मूलफलाशनाः

न लभन्ते सुखं भीता राक्षसैः क्रूरकर्मभिः

काले काले च निरता नियमैर्विविधैर्वने

भक्ष्यन्ते राक्षसैर्भीमैर्नरमांसोपजीविभिः

ते भक्ष्यमाणा मुनयो दण्डकारण्यवासिनः

अस्मानभ्यवपद्येति मामूचुर्द्विजसत्तमाः

मया तु वचनं श्रुत्वा तेषामेवं मुखाच्च्युतम्

कृत्वा चरणशुश्रूषां वाक्यमेतदुदाहृतम्

प्रसीदन्तु भवन्तो मे ह्रीरेषा हि ममातुला

यदीदृशैरहं विप्रैरुपस्थेयैरुपस्थितः

किं करोमीति च मया व्याहृतं द्विजसंनिधौ

सर्वैरेव समागम्य वागियं समुदाहृता

राक्षसैर्दण्डकारण्ये बहुभिः कामरूपिभिः

अर्दिताः स्म भृशं राम भवान्नस्त्रातुमर्हति

होमकाले तु संप्राप्ते पर्वकालेषु चानघ

धर्षयन्ति स्म दुर्धर्षा राक्षसाः पिशिताशनाः

राक्षसैर्धर्षितानां च तापसानां तपस्विनाम्

गतिं मृगयमाणानां भवान्नः परमा गतिः

कामं तपः प्रभावेन शक्ता हन्तुं निशाचरान्

चिरार्जितं तु नेच्छामस्तपः खण्डयितुं वयम्

बहुविघ्नं तपोनित्यं दुश्चरं चैव राघव

तेन शापं न मुञ्चामो भक्ष्यमाणाश्च राक्षसैः

तदर्द्यमानान्रक्षोभिर्दण्डकारण्यवासिभिः

रक्षनस्त्वं सह भ्रात्रा त्वन्नाथा हि वयं वने

मया चैतद्वचः श्रुत्वा कार्त्स्न्येन परिपालनम्

ऋषीणां दण्डकारण्ये संश्रुतं जनकात्मजे

संश्रुत्य च न शक्ष्यामि जीवमानः प्रतिश्रवम्

मुनीनामन्यथा कर्तुं सत्यमिष्टं हि मे सदा

अप्यहं जीवितं जह्यां त्वां वा सीते सलक्ष्मणाम्

न तु प्रतिज्ञां संश्रुत्य ब्राह्मणेभ्यो विशेषतः

तदवश्यं मया कार्यमृषीणां परिपालनम्

अनुक्तेनापि वैदेहि प्रतिज्ञाय तु किं पुनः

मम स्नेहाच्च सौहार्दादिदमुक्तं त्वया वचः

परितुष्टोऽस्म्यहं सीते न ह्यनिष्टोऽनुशिष्यते

सदृशं चानुरूपं च कुलस्य तव शोभने

इत्येवमुक्त्वा वचनं महात्मा; सीतां प्रियां मैथिल राजपुत्रीम्

रामो धनुष्मान्सहलक्ष्मणेन; जगाम रम्याणि तपोवनानि