२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 29: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे देवगिरिमिलापवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 92 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.४१. एकचत्वारिंशोऽध्यायः ।
विवाहमण्डपं दृष्ट्वादेवानां मोहवर्णनम् ।
ब्रह्मोवाच ।
ततः सम्मन्त्र्य च मिथः प्राप्याज्ञां शाङ्करीं हरिः ।
मुने त्वां प्रेषयामास प्रथमं कुधरालयम् ॥ १॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.४२. द्विचत्वारिंशोऽध्यायः ।
देवगिरिमिलापवर्णनम् ।
ब्रह्मोवाच ।
अथाकर्ण्य गिरीशश्च निजपुर्युपकण्ठतः ।
प्राप्तमीशं सर्वगं वै मुमुदेऽति हिमालयः ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
अथ प्रणम्य सर्वेशं गतस्त्वं नारदाग्रतः ।
हरिणा नोदितः प्रीत्या हिमाचलगृहं प्रति ॥ २॥
अथ सम्भृतसम्भारः सम्भाषां कर्तुमीश्वरम् ।
शैलान्प्रस्थापयामास ब्राह्मणानपि सर्वशः ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
त्वं मुनेऽपश्य आत्मानं गत्वा तद्व्रीडयान्वितम् ।
कृत्रिमं रचितं तत्र विस्मितो विश्वकर्मणा ॥ ३॥
स्वयं जगाम सद्भक्त्या प्राणेप्सुं द्रष्टुमीश्वरम् ।
भक्त्युद्रुतमनाः शैलः प्रशंसन् स्वविधिं मुदा ॥ ३॥
श्रान्तस्त्वमात्मना तेन कृत्रिमेण महामुने ।
अवलोकपरः सोऽभूच्चरितं विश्वकर्मणः ॥ ४॥
देवसेनां तदा दृष्ट्वा हिमवान्विस्मयं गतः ।
जगाम सम्मुखस्तत्र धन्योऽहमिति चिन्तयन् ॥ ४॥
प्रविष्टो मण्डपं तस्य हिमाद्रे रत्नचित्रितम् ।
सुवर्णकलशैर्जुष्टं रम्भादिबहुशोभितम् ॥ ५॥
देवा हि तद्बलं दृष्ट्वा विस्मयं परमं गताः ।
आनन्दं परमं प्रापुर्देवाश्च गिरयस्तथा ॥ ५॥
सहस्रस्तम्भसंयुक्तं विचित्रं परमाद्भुतम् ।
वेदिकां च तथा दृष्ट्वा विस्मयं त्वं मुने ह्ययाः ॥ ६॥
पर्वतानां महासेना देवानां च तथा मुने ।
मिलित्वा विरराजेव पूर्वपश्चिमसागरौ ॥ ६॥
तदावोचश्च स मुने नारद त्वं नगेश्वरम् ।
विस्मितोऽतीव मनसि नष्टज्ञानो विमूढधीः ॥ ७॥
परस्परं मिलित्वा ते देवाश्च पर्वतास्तथा ।
कृतकृत्यं तथात्मानं मेनिरे परया मुदा ॥ ७॥
आगतास्ते किमधुना देवा विष्णुपुरोगमाः ।
तथा महर्षयः सर्वे सिद्धा उपसुरास्तथा ॥ ८॥
अथेश्वरं पुरो दृष्ट्वा प्रणनाम हिमालयः ।
सर्वे प्रणेमुर्गिरयो ब्राह्मणाश्च सदाशिवम् ॥ ८॥
महादेवो वृषारूढो गणैश्च परिवारितः ।
आगतः किं विवाहार्थं वद तथ्यं नगेश्वर ॥ ९॥
वृषभस्थं प्रसन्नास्यं नानाभरणभूषितम् ।
दिव्यावयवलावण्यप्रकाशितदिगन्तरम् ॥ ९॥
ब्रह्मोवाच ।
इत्येवं वचनं श्रुत्वा तव विस्मितचेतसः ।
उवाच त्वां मुने तथ्यं वाक्यं स हिमवान् गिरिः ॥ १०॥
सुसूक्ष्माहतसत्पट्टवस्त्रशोभितविग्रहम् ।
सद्रत्नविलसन्मौलिं विहसन्तं शुचिप्रभम् ॥ १०॥
हिमवानुवाच ।
हे नारद महाप्राज्ञागतो नैवाधुना शिवः ।
विवाहार्थं च पार्वत्याः सगणः सवरातकः ॥ ११॥
भूषाभूताहियुक्ताङ्गमद्भुतावयवप्रभम् ।
दिव्यद्युतिं सुरेशैश्च सेवितं करचामरैः ॥ ११॥
विश्वकर्मकृतं चित्रं विद्धि नारद सद्धिया ।
विस्मयं त्यज देवर्षे स्वस्थो भव शिवं स्मर ॥ १२॥
वामस्थिताच्युतं दक्षभागस्थितविधिं प्रभुम् ।
पृष्ठस्थितहरिं पृष्ठपार्श्वस्थितसुरादिकम् ॥ १२॥
भुक्त्वा विश्रम्य सुप्रीतः कृपां कृत्वा ममोपरि ।
मैनाकादिधरैः सार्धं गच्छ त्वं शङ्करान्तिकम् ॥ १३॥
नानाविधसुराद्यैश्च संस्तुतं लोकशङ्करम् ।
स्वहेत्वात्ततनुं ब्रह्म सर्वेशं वरदायकम् ॥ १३॥
एभिस्समेतो गिरिभिर्महामते सम्प्रार्थ्य शीघ्रं शिवमत्र चानय ।
देवैः समेतं च महर्षिसङ्घैः सुरासुरैरर्चितपादपल्लवम् ॥ १४॥