२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 24: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डेऽनरण्यचरितवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 42 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.३४. चतुस्त्रिंशोऽध्यायः ।
अनरण्यचरितवर्णनम् ।
वसिष्ठ उवाच ।
मनोर्वंशोद्भवो राजा सोऽनरण्यो नृपेश्वरः ।
इन्द्रसावर्णिसंज्ञस्य चतुर्दशमितस्य हि ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
अनरण्यो नृपश्रेष्ठः सप्तद्वीपमहीपतिः ।
शम्भुभक्तो विशेषेण मङ्गलारण्यजो बली ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
भृगुं पुरोधसं कृत्वा शतं यज्ञांश्चकार सः ।
न स्वीचकार शक्रत्वं दीयमानं सुरैरपि ॥ ३॥
बभूवुः शतपुत्राश्च राज्ञस्तस्य हिमालय ।
कन्यैका सुन्दरी नाम्ना पद्मा पद्मालया समा ॥ ४॥
यः स्नेहः पुत्रशतके कन्यायाञ्च ततोऽधिकः ।
नृपस्य तस्य तस्यां हि बभूव नगसत्तम ॥ ५॥
प्राणाधिका प्रियतमा महिष्यः सर्वयोषितः ।
नृपस्य पत्न्यः पञ्चासन् सर्वाः सौभाग्यसंयुताः ॥ ६॥
सा कन्या यौवनस्था च बभूव स्वपितुर्गृहे ।
पत्रं प्रस्थापयामास सुवरानयनाय सः ॥ ७॥
एकदा पिप्पलादर्षिर्गन्तुं स्वाश्रममुत्सुकः ।
तपःस्थाने निर्जने च गन्धर्वं स ददर्श ह ॥ ८॥
स्त्रीयुतं मग्नचित्तं च शृङ्गारे रससागरे ।
विहरन्तं महाप्रेम्णा कामशास्त्रविशारदम् ॥ ९॥
दृष्ट्वा तं मुनिशार्दूलः सकामः सम्बभूव सः ।
तपःस्वदत्तचित्तश्चाचिन्तयद्दारसङ्ग्रहम् ॥ १०॥
एवंवृत्तस्य तस्यैव पिप्पलादस्य सन्मुनेः ।
कियत्कालो गतस्तत्र कामोन्मथितचेतसः ॥ ११॥
एकदा पुष्पभद्रायां स्नातुं गच्छन्मुनीश्वरः ।
ददर्श पद्मां युवतीं पद्मामिव मनोरमाम् ॥ १२॥
केयं कन्येति पप्रच्छ समीपस्थाञ्जनान्मुनिः ।
जना निवेदयाञ्चक्रुर्नत्वा शापनियन्त्रिताः ॥ १३॥
जना ऊचुः ।
अनरण्यसुतेयं वै पद्मा नाम रमापरा ।
वरारोहा प्रार्थ्यमाना नृपश्रेष्ठैर्गुणालया ॥ १४॥
ब्रह्मोवाच ।
तच्छ्रुत्वा स मुनिर्वाक्यं जनानां तथ्यवादिनाम् ।
चुक्षोभातीव मनसि तल्लिप्सुरभवच्च सः ॥ १५॥
मुनिः स्नात्वाभीष्टदेवं सम्पूज्य विधिवच्छिवम् ।
जगाम कामी भिक्षार्थमनरण्यसभां गिरे ॥ १६॥
राजा शीघ्रं मुनिं दृष्ट्वा प्रणनाम भयाकुलः ।
मधुपर्कादिकं दत्त्वा पूजयामास भक्तितः ॥ १७॥
कामात्सर्वं गृहीत्वा च ययाचे कन्यकां मुनिः ।
मौनी बभूव नृपतिः किञ्चिन्निर्वक्तुमक्षमः ॥ १८॥
मुनिर्ययाचे कन्यां स तां देहीति नृपेश्वर ।
अन्यथा भस्मसात्सर्वं करिष्यामि क्षणेन च ॥ १९॥
सर्वे बभूवुराच्छन्ना गणास्तत्तेजसा मुने ।
रुदोद राजा सगणो दृष्ट्वा विप्रं जरातुरम् ॥ २०॥
महिष्यो रुरुदुस्सर्वा इतिकर्तव्यताक्षमाः ।
मूर्च्छामाप महाराज्ञी कन्यामाता शुचाकुला ॥ २१॥
बभूवुस्तनयाः सर्वे शोकाकुलितमानसाः ।
सर्वं शोकाकुलं जातं नृपसम्बन्धि शैलप ॥ २२॥
एतस्मिन्नन्तरे प्राज्ञो द्विजो गुरुरनुत्तमः ।
पुरोहितश्च मतिमान् आगतो नृपसन्निधिम् ॥ २३॥
राजा प्रणम्य सम्पूज्य रुदोद च तयोः पुरः ।
सर्वं निवेदयाञ्चक्रे पप्रच्छोचितमाशु तत् ॥ २४॥
अथ राज्ञो गुरुर्विप्रः पण्डितश्च पुरोहितः ।
अपि द्वौ शास्त्रनीतिज्ञौ बोधयामासतुर्नृपम् ॥ २५॥
शोकाकुलांश्च महिषीर्नृपबालांश्च कन्यकाम् ।
उत्तमां नीतिमादृत्य सर्वेषां हितकारिणीम् ॥ २६॥
गुरुपुरोधसावूचतुः शृणु राजन्महाप्राज्ञ वचो नौ सद्धितावहम् ।
मा शुचः सपरीवारः शास्त्रे कुरु मतिं सतीम् ॥ २७॥