२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 22: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे सप्तर्ष्यागमनवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 125 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.३१. एकत्रिंशोऽध्यायः ।
शिवमायावर्णनम् ।
ब्रह्मोवाच ।
तयोर्भक्तिं शिवे ज्ञात्वा परामव्यभिचारिणीम् ।
सर्वे शक्रादयो देवाश्चिचिन्तुरिति नारद ॥ १॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.३२. द्वात्रिंशोऽध्यायः ।
सप्तर्ष्यागमनम् ।
ब्रह्मोवाच ।
ब्राह्मणस्य वचः श्रुत्वा मेनोवाच हिमालयम् ।
शोकेनसाधुनयना हृदयेन विदूयता ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
देवा ऊचुः ।
एकान्तभक्त्या शैलश्चेत्कन्यां तस्मै प्रदास्यति ।
ध्रुवं निर्वाणतां सद्यः स प्राप्स्यति च भारते ॥ २॥
मेनोवाच ।
शृणु शैलेन्द्र मद्वाक्यं परिणामे सुखावहम् ।
पृच्छ शैववरान्सर्वान्किमुक्तं ब्राह्मणेन ह ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
अनन्तरत्नाधारश्चेत्पृथ्वीं त्यक्त्वा प्रयास्यति ।
रत्नगर्भाभिधा भूमिर्मिथ्यैव भविता ध्रुवम् ॥ ३॥
निन्दानेन कृता शम्भोर्वैष्णवेन द्विजन्मना ।
श्रुत्वा तां मे मनोऽतीव निर्विण्णं हि नगेश्वर ॥ ३॥
स्थावरत्वं परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय सः ।
कन्यां शूलभृते दत्त्वा शिवलोकं गमिष्यति ॥ ४॥
तस्मै रुद्राय शैलेश न दास्यामि सुतामहम् ।
कुरूपशीलनाम्ने हि सुलक्षणयुतां निजाम् ॥ ४॥
महादेवस्य सारूप्यं लप्स्यते नात्र संशयः ।
तत्र भुक्त्वा वरान्भोगांस्ततो मोक्षमवाप्स्यति ॥ ५॥
न मन्यसे वचो चेन्मे मरिष्यामि न संशयः ।
त्यक्ष्यामि च गृहं सद्यो भक्षयिष्यामि वा विषम् ॥ ५॥
ब्रह्मोवाच ।
इत्यालोच्य सुराः सर्वे कृत्वा चामन्त्रणं मिथः ।
प्रस्थापयितुमैच्छंस्ते गुरुं तत्र सुविस्मिताः ॥ ६॥
गले बद्ध्वाम्बिकां रज्ज्वा यास्यामि गहनं वनम् ।
महाम्बुधौ मज्जयिष्ये तस्मै दास्यामि नो सुताम् ॥ ६॥
ततः शक्रादयो देवाः सर्वे गुरुनिकेतनम् ।
जग्मुः प्रीत्या सविनया नारद स्वार्थसाधकाः ॥ ७॥
इत्युक्त्वाशु तथा गत्वा मेना कोपालयं शुचा ।
त्यक्त्वा हारं रुदन्ती सा चकार शयनं भुवि ॥ ७॥
गत्वा तत्र गुरुं नत्वा सर्वे देवाः सवासवाः ।
चक्रुर्निवेदनं तस्मै गुरवे वृत्तमादरात् ॥ ८॥
एतस्मिन्नन्तरे तात शम्भुना सप्त एव ते ।
संस्मृता ऋषयः सद्यो विरहव्याकुलात्मना ॥ ८॥
देवा ऊचुः ।
गुरो हिमालयगृहं गच्छास्मत्कार्यसिद्धये ।
तत्र गत्वा प्रयत्नेन कुरु निन्दां च शूलिनः ॥ ९॥
ऋषयश्चैव ते सर्वे शम्भुना संस्मृता यदा ।
तदाजग्मुः स्वयं सद्यः कल्पवृक्षा इवापरे ॥ ९॥
पिनाकिना विना दुर्गा वरं नान्यं वरिष्यति ।
अनिच्छया सुतां दत्त्वा फलं तूर्णं लभिष्यति ॥ १०॥
अरुन्धती तथायाता साक्षात्सिद्धिरिवापरा ।
तान्दृष्ट्वा सूर्यसङ्काशान्विजहौ स्वजपं हरः ॥ १०॥
कालेनैवाधुना शैल इदानीं भुवि तिष्ठतु ।
अनेकरत्नाधारं तं स्थापय त्वं क्षितौ गुरौ ॥ ११॥
स्थित्वाग्रे ऋषयः श्रेष्ठा नत्वा स्तुत्वा शिवं मुने ।
मेनिरे च तदात्मानं कृतार्थं ते तपस्विनः ॥ ११॥
ब्रह्मोवाच ।
इति देववचः श्रुत्वा प्रददौ कर्णयोः करम् ।
न स्वीचकार स गुरुः स्मरन्नाम शिवेति च ॥ १२॥
ततो विस्मयमापन्ना नमस्कृत्य स्थिताः पुनः ।
प्रोचुः प्राञ्जलयस्ते वै शिवं लोकनमस्कृतम् ॥ १२॥
अथ स्मृत्वा महादेवं बृहस्पतिरुदारधीः ।
उवाच देववर्यांश्च धिक्कृत्वा च पुनः पुनः ॥ १३॥
ऋषय ऊचुः ।
सर्वोत्कृष्ट महाराज सार्वभौम दिवौकसाम् ।
स्वभाग्यं वर्ण्यतेऽस्माभिः किं पुनः सकलोत्तमम् ॥ १३॥
बृहस्पतिरुवाच ।
सर्वे देवाः स्वार्थपराः परार्थध्वंसकारकाः ।
कृत्वा शङ्करनिन्दां हि यास्यामि नरकं ध्रुवम् ॥ १४॥