२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 21: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीप्रत्यागमनमहोत्सववर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 200 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.२७. सप्तविंशोऽध्यायः ।
ब्रह्मचारिप्रतारणवाक्यवर्णनम् ।
पार्वत्युवाच ।
शृणु द्विजेन्द्र जटिल मद्वृत्तं निखिलं खलु ।
सख्युक्तं मेऽद्य यत्सत्यं तत्तथैव न चान्यथा ॥ १॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.२८. अष्टाविंशोऽध्यायः ।
पार्वत्याः शिवरूपदर्शनम् ।
पार्वत्युवाच ।
एतावद्धि मया ज्ञातं कश्चिदन्योऽयमागतः ।
इदानीं सकलं ज्ञातमवध्यस्त्वं विशेषतः ॥ १॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.२९. एकोनत्रिंशोऽध्यायः ।
शिवाशिवसंवादः ।
नारद उवाच ।
ब्रह्मन् विधे महाभाग किं जातं तदनन्तरम् ।
तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि कथय त्वं शिवायशः ॥ १॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.३०. त्रिंशोऽध्यायः ।
पार्वतीप्रत्यागमनमहोत्सवः ।
नारद उवाच ।
विधे तात महाभाग धन्यस्त्वं परमार्थदृक् ।
अद्भुतेयं कथाश्रावि त्वदनुग्रहतो मया ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
मनसा वचसा साक्षात्कर्मणा पतिभावतः ।
सत्यं ब्रवीमि नोऽसत्यं वृतो वै शङ्करो मया ॥ २॥
त्वयोक्तं विदितं देव तदलीकं न चान्यथा ।
यदि त्वयोदितं स्याद्वै विरुद्धं नोच्यते त्वया ॥ २॥
ब्रह्मोवाच ।
देवर्षे श्रूयतां सम्यक् कथयामि कथां मुदा ।
तां महापापसंहर्त्रीं शिवभक्तिविवर्धिनीम् ॥ २॥
गते हरे स्वशैले हि पार्वती सर्वमङ्गला ।
किं चकार गता कुत्र तन्मे वद महामते ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
जानामि दुर्लभं वस्तु कथम्प्राप्यं मया भवेत् ।
तथापि मन औत्सुक्यात्तप्यतेऽद्य तपो मया ॥ ३॥
कदाचिद्दृश्यते तादृक् वेषधारी महेश्वरः ।
स्वलीलया परब्रह्म स्वरागोपात्तविग्रहः ॥ ३॥
पार्वती वचनं श्रुत्वा हरस्स परमात्मनः ।
दृष्ट्वानन्दकरं रूपं जहर्षातीव च द्विज ॥ ३॥
ब्रह्मोवाच ।
शृणु सुप्रीतितस्तात यज्जातं तदनन्तरम् ।
हरे गते निजस्थाने तद् वदामि शिवं स्मरन् ॥ ३॥
ब्रह्मोवाच ।
इत्युक्त्वा वचनं तस्मै स्थिता सा गिरिजा तदा ।
उवाच ब्राह्मणस्तत्र तच्छ्रुत्वा पार्वतीवचः ॥ ४॥
ब्रह्मचारिस्वरूपेण प्रतारयितुमुद्यतः ।
आगतश्छलसंयुक्तं वचोऽवादीः कुयुक्तितः ॥ ४॥
प्रत्युवाच महासाध्वी स्वोपकण्ठस्थितं विभुम् ।
अतीव सुखिता देवी प्रीत्युत्फुल्लानना शिवा ॥ ४॥
पार्वत्यपि सखीयुक्ता रूपं कृत्वा तु सार्थकम् ।
जगाम स्वपितुर्गेहं महादेवेति वादिनी ॥ ४॥
ब्राह्मण उवाच ।
एतावत्कालपर्यन्तं ममेच्छा महती ह्यभूत् ।
किं वस्तु काङ्क्षती देवी कुरुते सुमहत्तपः ॥ ५॥
शङ्करस्य स्वरूपं तु जानामि सुविशेषतः ।
शिवतत्त्वमतो वच्मि सुविचार्य यथार्हतः ॥ ५॥
पार्वत्युवाच ।
त्वं नाथो मम देवेश त्वया किं विस्मृतं पुरा ।
दक्षयज्ञविनाशं हि यदर्थं कृतवान्हठात् ॥ ५॥
पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेना च स हिमाचलः ।
दिव्यं यानं समारुह्य प्रययौ हर्षविह्वलः ॥ ५॥
तज्ज्ञात्वा निखिलं देवि श्रुत्वा त्वन्मुखपङ्कजात् ।
इतो गच्छाम्यहं स्थानाद्यथेच्छसि तथा कुरु ॥ ६॥
वस्तुतो निर्गुणो ब्रह्म सगुणः कारणेन सः ।
कुतो जातिर्भवेत्तस्य निर्गुणस्य गुणात्मनः ॥ ६॥
स त्वं साहं समुत्पन्ना मेनायां कार्यसिद्धये ।
देवानां देवदेवेश तारकाप्तासुखात्मनाम् ॥ ६॥
पुरोहितश्च पौराश्च सख्यश्चैवाप्यनेकशः ।
सम्बन्धिनस्तथान्ये च सर्वे ते च समाययुः ॥ ६॥
न कथ्यते त्वया मह्यं मित्रत्वं निष्फलं भवेत् ।
यथा कार्यं तथा भावि कथनीयं सुखेन च ॥ ७॥
स सर्वासां हि विद्यानामधिष्ठानं सदाशिवः ।
किं तस्य विद्यया कार्यं पूर्णस्य परमात्मनः ॥ ७॥
यदि प्रसन्नो देवेश करोषि च कृपां यदि ।
पतिर्भव ममेशान मम वाक्यं कुरु प्रभो ॥ ७॥