२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 17: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीसान्त्वनशिवदेवदर्शनवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 54 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.२३. त्रयोविंशोऽध्यायः ।
शिवेन पार्वतीसान्त्वनम् ।
ब्रह्मोवाच ।
एवं तपत्यां पार्वत्यां शिवप्राप्तौ मुनीश्वर ।
चिरकालो व्यतीयाय प्रादुर्भूतो हरो न हि ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
हिमालयस्तदागत्य पार्वतीं कृतनिश्चयाम् ।
सभार्यः ससुतामात्य उवाच परमेश्वरीम् ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
हिमालय उवाच ।
मा खिद्यतां महाभागे तपसानेन पार्वती ।
रुद्रो न दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः ॥ ३॥
त्वं तन्वी सुकुमाराङ्गी तपसा च विमोहिता ।
भविष्यसि न सन्देहः सत्यं सत्यं वदामि ते ॥ ४॥
तस्मादुत्तिष्ठ चैहि त्वं स्वगृहं वरवर्णिनि ।
किं तेन तव रुद्रेण येन दग्धः पुरा स्मरः ॥ ५॥
अतो हि निर्विकारत्वात्त्वामादातुं वरां हरः ।
नागमिष्यति देवेशि तं कथं प्रार्थयिष्यसि ॥ ६॥
गगनस्थो यथा चन्द्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते ।
तथैव दुर्गमं शम्भुं जानीहि त्वमिहानघे ॥ ७॥
ब्रह्मोवाच ।
तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती ।
मेरुणा मन्दरेणैव मैनाकेन तथैव सा ॥ ८॥
एवमन्यैः क्षितिध्रैश्च क्रौञ्चादिभिरनातुरा ।
तथैव गिरिजा प्रोक्ता नानावादविधायिभिः ॥ ९॥
एवं प्रोक्ता यदा तन्वी सा सर्वैः तपसि स्थिता ।
उवाच प्रहसन्त्येव हिमवन्तं शुचिस्मिता ॥ १०॥
पार्वत्युवाच ।
पुरा प्रोक्तं मया तात मातः किं विस्मृतं त्वया ।
अधुनापि प्रतिज्ञां च शृणुध्वं मम बान्धवाः ॥ ११॥
विरक्तोऽसौ महादेवो येन दग्धो रुषा स्मरः ।
तं तोषयामि तपसा शङ्करं भक्तवत्सलम् ॥ १२॥
सर्वे भवन्तो गच्छन्तु स्वं स्वं धाम प्रहर्षिताः ।
भविष्यत्येव तुष्टोऽसौ नात्र कार्या विचारणा ॥ १३॥
दग्धो हि मदनो येन येन दग्धं गिरेर्वनम् ।
तमानयिष्ये चात्रैव तपसा केवलेन हि ॥ १४॥
तपोबलेन महता सुसेव्यो हि सदाशिवः ।
जानीध्वं हि महाभागाः सत्यं सत्यं वदामि वः ॥ १५॥
आभाष्य चैवं गिरिजा च मेनकां मैनाकबन्धुं पितरं हिमालयम् ।
तूष्णीं बभूवाशु सुभाषिणी शिवा समन्दरं पर्वतराजबालिका ॥ १६॥
जग्मुस्तथोक्ताः शिवया हि पर्वता यथागतेनापि विचक्षणास्ते ।
प्रशंसमाना गिरिजां मुहुर्मुहुः सुविस्मिता हेमनगेश्वराद्याः ॥ १७॥
गतेषु तेषु सूर्वेषु सखीभिः परिवारिता ।
तपस्तेपे तदधिकं परमार्थसुनिश्चया ॥ १८॥
तपसा महता तेन तप्तमासीच्चराचरम् ।
त्रैलोक्यं हि मुनिश्रेष्ठ सदेवासुरमानुषम् ॥ १९॥
तदा सुरासुराः सर्वे यक्षकिन्नरचारणाः ।
सिद्धाःसाध्याश्च मुनयो विद्याधरमहोरगाः ॥ २०॥
सप्रजापतयश्चैव गुह्यकाश्च तथापरे ।
कष्टात् कष्टतरं प्राप्ताः कारणं न विदुः स्म तत् ॥ २१॥
सर्वे मिलित्वा शक्राद्या गुरुमामन्त्र्य विह्वलाः ।
सुमेरौ तप्तसर्वाङ्गा विधिं मां शरणं ययुः ॥ २२॥
तत्र गत्वा प्रणम्याशु विह्वला नष्टसुत्विषः ।
ऊचुःसर्वे च संस्तूय ह्यैकपद्येन मां हि ते ॥ २३॥
देवा ऊचुः ।
त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगदेतच्चराचरम् ।
सन्तप्तमति कस्माद्वै न ज्ञातं कारणं विभो ॥ २४॥
तद् ब्रूहि कारणं ब्रह्मन् ज्ञातुमर्हसि नः प्रभो ।
दग्धीभूततनून्देवान् त्वत्तो नान्योऽस्ति रक्षकः ॥ २५॥
ब्रह्मोवाच ।
इत्याकर्ण्य वचस्तेषामहं स्मृत्वा शिवं हृदा ।
विचार्य मनसा सर्वं गिरिजायास्तपः फलम् ॥ २६॥
दग्धं विश्वमिति ज्ञात्वा तैः सर्वैरिह सादरात् ।
हरये तत्कथयितुं क्षीराब्धिमगमं द्रुतम् ॥ २७॥