२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 15: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे वडवानलचरितवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 131 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.१८. अष्टादशोऽध्यायः ।
कामकृतविकारवर्णनम् ।
कामविकारवर्णनं ब्रह्मोवाच ।
तत्र गत्वा स्मरो गर्वी शिवमायाविमोहितः ।
मोहकः स मधोश्चादौ धर्मं विस्तारयन्स्थितः ॥ १॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.१९. एकोनविंशोऽध्यायः ।
शिवेन कामदेवविनाशः ।
नारद उवाच ।
ब्रह्मन्विधे महाभाग किं जातं तदनन्तरम् ।
कथय त्वं प्रसादेन तां कथां पापनाशिनीम् ॥ १॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.२०. विंशोऽध्यायः ।
वडवानलचरितम् ।
नारद उवाच ।
विधे नेत्रसमुद्भूतवह्निज्वाला हरस्य सा ।
गता कुत्र वद त्वं तच्चरितं शशिमौलिनः ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
वसन्तस्य च यो धर्मः प्रससार स सर्वतः ।
तपःस्थाने महेशस्यौषधिप्रस्थे मुनीश्वर ॥ २॥
ब्रह्मोवाच ।
श्रूयतां सा कथा तात यज्जातं तदनन्तरम् ।
तव स्नेहात्प्रवक्ष्यामि शिवलीलां मुदावहाम् ॥ २॥
ब्रह्मोवाच ।
यदा भस्म चकाराशु तृतीयनयनानलः ।
शम्भोः कामं प्रजज्वाल सर्वतो विफलस्तदा ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
वनानि च प्रफुल्लानि पादपानां महामुने ।
आसन्विशेषतस्तत्र तत्प्रभावान्मुनीश्वर ॥ ३॥
धैर्यस्य व्यसनं दृष्ट्वा महायोगी महेश्वरः ।
विचिचिन्त मनस्येवं विस्मितोऽति ततः परम् ॥ ३॥
पुष्पाणि सहकाराणामशोकवनिकासु वै ।
विरेजुस्सुस्मरोद्दीपकराणि सुरभीण्यपि ॥ ४॥
शिव उवाच ।
किमु विघ्नाः समुत्पन्नाः कुर्वतस्तप उत्तमम् ।
केन मे विकृतं चित्तं कृतमत्र कुकर्मिणा ॥ ४॥
सर्वे निवेदयामासुस्तद्दुःखं मह्यमाकुलाः ।
सुप्रणम्य सुसंस्तूय करौ बद्ध्वा नताननाः ॥ ४॥
कैरवाणि च पुष्पाणि भ्रमराकलितानि च ।
बभूवुर्मदनावेशकराणि च विशेषतः ॥ ५॥
कुवर्णनं मया प्रीत्या परस्त्र्युपरि वै कृतम् ।
जातो धर्मविरोधोऽत्र श्रुतिसीमा विलङ्घिता ॥ ५॥
तच्छ्रुत्वाहं शिवं स्मृत्वा तद्धेतुं सुविमृश्य च ।
गतस्तत्र विनीतात्मा त्रिलोकावनहेतवे ॥ ५॥
सुकामोद्दीपनकरं कोकिलाकलकूजितम् ।
आसीदति सुरम्यं हि मनोहरमतिप्रियम् ॥ ६॥
ब्रह्मोवाच ।
विचिन्त्येत्थं महायोगी परमेशः सतां गतिः ।
दिशो विलोकयामास परितः शङ्कितस्तदा ॥ ६॥
सन्दग्धुकामः स शुचिर्ज्वालामालातिदीपितः ।
स्तम्भितोऽरं मया शम्भुप्रसादाप्तसुतेजसा ॥ ६॥
भ्रमराणां तथा शब्दा विविधा अभवन्मुने ।
मनोहराश्च सर्वेषां कामोद्दीपकरा अपि ॥ ७॥
वामभागे स्थितं कामं ददर्शाकृष्टबाणकम् ।
स्वशरं क्षेप्तुकामं हि गर्वितं मूढचेतसम् ॥ ७॥
अथ क्रोधमयं वह्निं दग्धुकामं जगत्त्रयम् ।
वाडवं तमकर्षं च सौम्यज्वालामुखं मुने ॥ ७॥
चन्द्रस्य विशदा कान्तिर्विकीर्णा हि समन्ततः ।
कामिनां कामिनीनां च दूतिका इव साभवत् ॥ ८॥
तं दृष्ट्वा तादृशं कामं गिरीशस्य परात्मनः ।
सञ्जातः क्रोधसम्मर्दस्तत्क्षणादपि नारद ॥ ८॥
तं वाडवतनुमहं समादाय शिवेच्छया ।
सागरं समगां लोकहिताय जगतां पतिः ॥ ८॥
मानिनां प्रेरणायासीत्तत्काले कालदीपिका ।
मारुतश्च सुखः साधो ववौ विरहिणोऽप्रियः ॥ ९॥
कामः स्थितोऽन्तरिक्षे स धृत्वा तत्सशरं धनुः ।
चिक्षेपास्त्रं दुर्निवारममोघं शङ्करे मुने ॥ ९॥
आगतं मां समालोक्य सागरस्साञ्जलिर्मुने ।
धृत्वा च पौरुषं रूपमागतः सन्निधिं मम ॥ ९॥
एवं वसन्तविस्तारो मदनावेशकारकः ।
वनौकसां तदा तत्र मुनीनां दुस्सहोऽत्यभूत् ॥ १०॥