२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 13: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे देवसान्त्वनवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.१६. षोडशोऽध्यायः ।

तारकासुरभीतानां देवानां कृते शिवेन सान्त्वनादानम् ।

ब्रह्मोवाच ।

अथ ते निर्जराः सर्वे सुप्रणम्य प्रजेश्वरम् ।

तुष्टुवुः परया भक्त्या तारकेण प्रपीडिताः ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

अहं श्रुत्वामरनुतिं यथार्थां हृदयङ्गमाम् ।

सुप्रसन्नतरो भूत्वा प्रत्यवोचं दिवौकसः ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

स्वागतं स्वाधिकारा वै निर्विघ्नाः सन्ति वः सुराः ।

किमर्थमागता यूयमत्र सर्वे वदन्तु मे ॥ ३॥

इति श्रुत्वा वचो मे ते नत्वा सर्वे दिवौकसः ।

मामूचुर्नतका दीनास्तारकेण प्रपीडिताः ॥ ४॥

देवा ऊचुः ।

लोकेश तारको दैत्यो वरेण तव दर्पितः ।

निरस्यास्मान्हठात्स्थानान्यग्रहीन्नो बलात् स्वयम् ॥ ५॥

भवतः किमु न ज्ञातं दुःखं यन्नः उपस्थितम् ।

तद्दुःखं नाशय क्षिप्रं वयं ते शरणं गताः ॥ ६॥

अहर्निशं बाधतेऽस्मान् यत्र तत्रास्थितान्स वै ।

पलायमानाः पश्यामो यत्र तत्रापि तारकम् ॥ ७॥

तारकान्नश्च यद्दुःखं सम्भूतं सकलेश्वर ।

तेन सर्वे वयं तात पीडिता विकला अति ॥ ८॥

अग्निर्यमोऽथ वरुणो निरृतिर्वायुरेव च ।

अन्ये दिक्पतयश्चापि सर्वे यद्वशगामिनः ॥ ९॥

सर्वे मनुष्यधर्माणःसर्वैः परिकरैर्युताः ।

सेवन्ते तं महादैत्यं न स्वतन्त्राः कदाचन ॥ १०॥

एवं तेनार्दिता देवा वशगास्तस्य सर्वदा ।

तदिच्छाकार्यनिरताः सर्वे तस्यानुजीविनः ॥ ११॥

यावत्यो वनिताः सर्वा ये चाप्यप्सरसां गणाः ।

सर्वांस्तानग्रहीद्दैत्यस्तारकोऽसौ महाबली ॥ १२॥

न यज्ञाःसम्प्रवर्तन्ते न तपस्यन्ति तापसाः ।

दानधर्मादिकं किञ्चिन्न लोकेषु प्रवर्त्तते ॥ १३॥

तस्य सेनापतिः क्रौञ्चो महापाप्यस्ति दानवः ।

स पातालतलं गत्वा बाधते त्वनिशं प्रजाः ॥ १४॥

तेन नस्तारकेणेदं सकलं भुवनत्रयम् ।

हृतं हठाज्जगद्धातः पापेनाकरुणात्मना ॥ १५॥

वयं च तत्र यास्यामो यत्स्थानं त्वं विनिर्दिशेः ।

स्वस्थास्तद्वारितास्तेन लोकनाथ सुरारिणा ॥ १६॥

त्वं नो गतिश्च शास्ता च धाता त्राता त्वमेव हि ।

वयं सर्वे तारकाख्यवह्नौ दग्धाः सुविह्वलाः ॥ १७॥

तेन क्रूरा उपाय नः सर्वे हतबलाः कृताः ।

विकारे सान्निपाते वा वीर्यवन्त्यौषधानि च ॥ १८॥

यत्रास्माकं जयाशा हि हरिचक्रे सुदर्शने ।

तत्कुण्ठितमभूत्तस्य कण्ठे पुष्पमिवार्पितम् ॥ १९॥

ब्रह्मोवाच इत्येतद्वचनं श्रुत्वा निर्जराणामहं मुने ।

प्रत्यवोचं सुरान्सर्वांस्तत्कालसदृशं वचः ॥ २०॥

ब्रह्मोवाच ममैव वचसा दैत्यस्तारकाख्यः समेधितः ।

न मत्तस्तस्य हननं युज्यते हि दिवौकसः ॥ २१॥

ततो नैव वधो योग्यो यतो वृद्धिमुपागतः ।

विषवृक्षोऽपि संवर्ध्य स्वयं छेत्तुमसाम्प्रतम् ॥ २२॥

युष्माकं चाखिलं कार्यं कर्तुं योग्यो हि शङ्करः ।

किन्तु स्वयं न शक्तो हि प्रतिकर्तुं प्रचोदितः ॥ २३॥

तारकाख्यस्तु पापेन स्वयमेष्यति सङ्क्षयम् ।

यथा यूयं संविदध्वमुपदेशकरस्त्वहम् ॥ २४॥

न मया तारको वध्यो हरिणापि हरेण च ।

नान्येनापि सुरैर्वापि मद्वरात्सत्यमुच्यते ॥ २५॥

शिववीर्यसमुत्पन्नो यदि स्यात्तनयः सुराः ।

स एव तारकाख्यस्य हन्ता दैत्यस्य नापरः ॥ २६॥

यमुपायमहं वच्मि तं कुरुध्वं सुरोत्तमाः ।

महादेवप्रसादेन सिद्धिमेष्यति स ध्रुवम् ॥ २७॥