२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 12: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे तारकासुरतपोराज्यवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.१५. पञ्चदशोऽध्यायः ।

तारकासुरतपोराज्यम् ।

ब्रह्मोवाच ।

अथ सा गर्भमाधत्त वराङ्गी तत्पुरादरात् ।

स ववर्धाभ्यन्तरे हि बहुवर्षैः सुतेजसा ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

ततः सा समये पूर्णे वराङ्गी सुषुवे सुतम् ।

महाकायं महावीर्यं प्रज्वलन्तं दिशो दश ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

तदैव च महोत्पाता बभूवुर्दुःखहेतवः ।

जायमाने सुते तस्मिन्वराङ्ग्याः सुरदुःखदे ॥ ३॥

दिवि भुव्यन्तरिक्षे च सर्वलोकभयङ्कराः ।

अनर्थसूचकास्तात त्रिविधाः तान्ब्रवीम्यहम् ॥ ४॥

सोल्काश्चाशनयः पेतुर्महाशब्दा भयङ्कराः ।

उदयं चक्रुरुत्कृष्टाः केतवो दुःखदायकाः ॥ ५॥

चचाल वसुधा साद्रिर्जज्वलुः सकला दिशः ।

चुक्षुभुः सरितः सर्वाः सागराश्च विशेषतः ॥ ६॥

हूत्कारानीरयन् घोरान्खरस्पर्शो मरुद्ववौ ।

उन्मूलयन्महावृक्षान्वात्यानीको रजोध्वजः ॥ ७॥

सराह्वोःसूर्यविध्वोस्तु मुहुः परिधयोऽभवन् ।

महाभयस्य विप्रेन्द्र सूचकाःसुखहारकाः ॥ ८॥

महीध्रविवरेभ्यश्च निर्घाता भयसूचकाः ।

रथनिर्ह्रादतुल्याश्च जज्ञिरेऽवसरे ततः ॥ ९॥

सृगालोलूकटङ्कारैर्वमन्त्यो मुखतोऽनलम् ।

अन्तर्ग्रामेषु विकटं प्रणेदुरशिवाः शिवाः ॥ १०॥

यतस्ततो ग्रामसिंहा उन्नमय्य शिरोधराम् ।

सङ्गीतवद्रोदनवद्व्यमुञ्चन्विविधान्रवान् ॥ ११॥

खार्काररभसा मत्ताः खुरैर्घ्नन्तो रसां खराः ।

वरूथशः तदा तात पर्यधावन्नितस्ततः ॥ १२॥

खगा उदपतन्नीडाद्रासभत्रस्तमानसाः ।

क्रोशन्तो व्यग्रचित्ताश्च स्थितिमापुर्न कुत्रचित् ॥ १३॥

शकृन्मूत्रमकार्षुश्च गोष्ठेऽरण्ये भयाकुलाः ।

बभ्रमुः स्थितिमापुर्नो पशवस्ताडिता इव ॥ १४॥

गावोऽत्रसन्नसृग्दोहा बाष्पनेत्रा भयाकुलाः ।

तोयदा अभवंस्तत्र भयदाः पूयवर्षिणः ॥ १५॥

व्यरुदन्प्रतिमास्तत्र देवानामुत्पतिष्णवः ।

विनानिलं द्रुमाः पेतुर्ग्रहयुद्धं बभूव खे ॥ १६॥

इत्यादिका बहूत्पाता जज्ञिरे मुनिसत्तम ।

अज्ञानिनो जनास्तत्र मेनिरे विश्वसम्प्लवम् ॥ १७॥

अथ प्रजापतिर्नामाकरोत्तस्यासुरस्य वै ।

तारकेति विचार्यैव कश्यपो हि महौजसः ॥ १८॥

महावीरः स सहसा व्यज्यमानात्मपौरुषः ।

ववृधेऽत्यश्मसारेण कायेनाद्रिपतिर्यथा ॥ १९॥

अथो स तारको दैत्यो महाबलपराक्रमः ।

तपः कर्तुं जनन्याश्चाज्ञां ययाचे महामनाः ॥ २०॥

प्राप्ताज्ञः स महामायी मायिनामपि मोहकः ।

सर्वदेवजयं कर्तुं तपोऽर्थं मन आदधे ॥ २१॥

मधोर्वनमुपागम्य गुर्वाज्ञाप्रतिपालकः ।

विधिमुद्दिश्य विधिवत्तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ २२॥

ऊर्ध्वबाहुश्चैकपादो रविं पश्यन्स चक्षुषा ।

शतवर्षं तपश्चक्रे दृढचित्तो दृढव्रतः ॥ २३॥

अङ्गुष्ठेन भुवं स्पृष्ट्वा शतवर्षं च तादृशः ।

तेपे तपो दृढात्मा स तारकोऽसुरराट् प्रभुः ॥ २४॥

शतवर्षं जलं प्राश्नन् शतवर्षं च वायुभुक् ।

शतवर्षं जले तिष्ठञ्च्छतं च स्थण्डिलेऽतपत् ॥ २५॥

शतवर्षं तथा चाग्नौ शतवर्षमधोमुखः ।

शतवर्षं तु हस्तस्य तलेन च भुवं स्थितः ॥ २६॥

शतवर्षं तु वृक्षस्य शाखामालम्ब्य वै मुने ।

पादाभ्यां शुचिधूमं हि पिबंश्चाधोमुखस्तथा ॥ २७॥