२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 3: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे देवसान्त्वनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 96 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.३. तृतीयोऽध्यायः ।
विष्ण्वादिदेवैः कृता शिवस्तुतिः ।
नारद उवाच ।
विधे प्राज्ञ महाधीमन्वद मे वदतां वर ।
ततः परं किमभवच्चरितं विष्णुसद्गुरोः ॥ १॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.४. चतुर्थोऽध्यायः ।
शिवेन देवानां सान्त्वनम् ।
ब्रह्मोवाच ।
इत्थं देवैः स्तुता देवी दुर्गा दुर्गार्तिनाशिनी ।
आविर्बभूव देवानां पुरतो जगदम्बिका ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता मेनापूर्वगतिः शुभा ।
विवाहश्च श्रुतः सम्यक् परमं चरितं वद ॥ २॥
रथे रत्नमये दिव्ये संस्थिता परमाद्भुते ।
किङ्किणीजालसंयुक्ते मृदुसंस्तरणे वरे ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
मेनां विवाह्य स गिरिः कृतवान् किं ततः परम् ।
पार्वती कथमुत्पन्ना तस्यां वै जगदम्बिका ॥ ३॥
कोटिसूर्याधिकाभासरम्यावयवभासिनी ।
स्वतेजोराशिमध्यस्था वररूपासमच्छविः ॥ ३॥
तपः सुदुस्सहं कृत्वा कथं प्राप पतिं हरम् ।
एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तराच्छाङ्करं यशः ॥ ४॥
अनूपमा महामाया सदाशिवविलासिनी ।
त्रिगुणा निर्गुणा नित्या शिवलोकनिवासिनी ॥ ४॥
ब्रह्मोवाच ।
मुने त्वं शृणु सुप्रीत्या शाङ्करं सुयशः शुभम् ।
यच्छ्रुत्वा ब्रह्महा शुद्ध्येत्सर्वान्कामानवाप्नुयात् ॥ ५॥
त्रिदेवजननी चण्डी शिवा सर्वार्तिनाशिनी ।
सर्वमाता महानिद्रा सर्वस्वजनतारिणी ॥ ५॥
यदा मेनाविवाहं तु कृत्वागच्छद्गिरिर्गृहम् ।
तदा समुत्सवो जातस्त्रिषु लोकेषु नारद ॥ ६॥
तेजोराशेः प्रभावात्तु सा तु दृष्टा सुरैश्शिवा ।
तुष्टुवुस्तां पुनस्ते वै सुरा दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ६॥
हिमाचलोऽपि सुप्रीतश्चकार परमोत्सवम् ।
भूसुरान् बन्धुवर्गांश्च परानानर्च सद्धिया ॥ ७॥
अथ देवगणाः सर्वे विष्ण्वाद्या दर्शनेप्सवः ।
ददृशुर्जगदम्बां तां तत्कृपां प्राप्य तत्र हि ॥ ७॥
सर्वे द्विजाश्च सन्तुष्टा दत्त्वाशीर्वचनं वरम् ।
ययुस्तस्मै स्वस्वधाम बन्धुवर्गास्तथापरे ॥ ८॥
बभूवानन्दसन्दोहः सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् ।
पुनः पुनः प्रणेमुस्तां तुष्टुवुश्च विशेषतः ॥ ८॥
हिमाचलोऽपि सुप्रीतो मेनया सुखदे गृहे ।
रेमेऽन्यत्र च सुस्थाने नन्दनादिवनेष्वपि ॥ ९॥
देवा ऊचुः ।
शिवे शर्वाणि कल्याणि जगदम्ब महेश्वरि ।
त्वां नताः सर्वथा देवा वयं सर्वार्तिनाशिनीम् ॥ ९॥
तस्मिन्नवसरे देवा मुने विष्ण्वादयोऽखिलाः ।
मुनयश्च महात्मानः प्रजग्मुर्भूधरान्तिके ॥ १०॥
न हि जानन्ति देवेशि वेदाः शास्त्राणि कृत्स्नशः ।
अतीतो महिमा ध्यानं तव वाङ्मनसोः शिवे ॥ १०॥
दृष्ट्वा तानागतान्देवान्प्रणनाम मुदा गिरिः ।
सम्मानं कृतवान् भक्त्या प्रशंसन् स्वविधिं महान् ॥ ११॥
अतद्व्यावृत्तितस्त्वां वै चकितं चकितं सदा ।
अभिधत्ते श्रुतिरपि परेषां का कथा मता ॥ ११॥
साञ्जलिर्नतशीर्षो हि स तुष्टाव सुभक्तितः ।
रोमोद्गमो महानासीद्गिरेः प्रेमाश्रवोऽपतन् ॥ १२॥
जानन्ति बहवो भक्तास्त्वत्कृपां प्राप्य भक्तितः ।
शरणागतभक्तानां न कुत्रापि भयादिकम् ॥ १२॥
ततः प्रणम्य सुप्रीतो हिमशैलः प्रसन्नधीः ।
उवाच प्रणतो भूत्वा मुने विष्ण्वादिकान्सुरान् ॥ १३॥
विज्ञप्तिं शृणु सुप्रीता यस्या दासाः सदाम्बिके ।
तव देवि महादेवि हीनतो वर्णयामहे ॥ १३॥
हिमाचल उवाच ।
अद्य मे सफलं जन्म सफलं सुमहत्तपः ।
अद्य मे सफलं ज्ञानमद्य मे सफलाः क्रियाः ॥ १४॥