२ रुद्रसंहिता - ३ पार्वतीखण्डः, अध्याय 2: रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पूर्वगतिवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीयः पार्वतीखण्डे २.३.२. द्वितीयोऽध्यायः ।

मेनकादीनां सनकादिभ्यः शापप्राप्तिः ।

नारद उवाच ।

विधे प्राज्ञ वदेदानीं मेनोत्पत्तिं समादरात् ।

अपि शापं समाचक्ष्व कुरु सन्देहभञ्जनम् ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

ब्रह्मोवाच ।

श‍ृणु नारद सुप्रीत्या मेनोत्पत्तिं विवेकतः ।

मुनिभिः सह वक्ष्येऽहं सुतवर्य महाबुध ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

दक्षनामा मम सुतो यः पुरा कथितो मुने ।

तस्य जाताः सुताः षष्टिप्रमिताः सृष्टिकारणाः ॥ ३॥

तासां विवाहमकरोत्स वरैः कश्यपादिभिः ।

विदितं ते समस्तं तत्प्रस्तुतं श‍ृणु नारद ॥ ४॥

तासां मध्ये स्वधानाम्नीं पितृभ्यो दत्तवान्सुताम् ।

तिस्रोऽभवन्सुतास्तस्याः सुभगा धर्ममूर्तयः ॥ ५॥

तासां नामानि श‍ृणु मे पावनानि मुनीश्वर ।

सदा विघ्नहराण्येव महामङ्गलदानि च ॥ ६॥

मेनानाम्नी सुता ज्येष्ठा मध्या धन्या कलावती ।

अन्त्या एताः सुताः सर्वाः पितॄणां मानसोद्भवाः ॥ ७॥

अयोनिजाः स्वधायाश्च लोकतस्तत्सुता मताः ।

आसां प्रोच्य सुनामानि सर्वान्कामान् जनो लभेत् ॥ ८॥

जगद्वन्द्याः सदा लोकमातरः परमोददाः ।

योगिन्यः परमा ज्ञाननिधानास्तास्त्रिलोकगाः ॥ ९॥

एकस्मिन्समये तिस्रो भगिन्यस्ता मुनीश्वर ।

श्वेतद्वीपं विष्णुलोकं जग्मुर्दर्शनहेतवे ॥ १०॥

कृत्वा प्रणामं विष्णोश्च संस्तुतिं भक्तिसंयुताः ।

तस्थुस्तदाज्ञया तत्र सुसमाजो महानभूत् ॥ ११॥

तदैव सनकाद्यास्तु सिद्धा ब्रह्मसुता मुने ।

गतास्तत्र हरिं नत्वा स्तुत्वा तस्थुस्तदाज्ञया ॥ १२॥

सनकाद्यान्मुनीन् दृष्ट्वोत्तस्थुस्ते सकला द्रुतम् ।

तत्रस्थान्संस्थितान्नत्वा देवाद्याँल्लोकवन्दितान् ॥ १३॥

तिस्रो भगिन्यस्तास्तत्र नोत्तस्थुर्मोहिता मुने ।

मायया दैवविवशाः शङ्करस्य परात्मनः ॥ १४॥

मोहिनी सर्वलोकानां शिवमाया गरीयसी ।

तदधीनं जगत्सर्वं शिवेच्छा सा प्रकीर्त्यते ॥ १५॥

प्रारब्धं प्रोच्यते सैव तन्नामानि ह्यनेकशः ।

शिवेच्छया भवत्येव नात्र कार्या विचारणा ॥ १६॥

भूत्वा तद्वशगास्ता वै न चक्रुरपि तन्नतिम् ।

विस्मिताः सम्प्रदृश्यैव संस्थितास्तत्र केवलम् ॥ १७॥

तादृशीं तद्गतिं दृष्ट्वा सनकाद्या मुनीश्वराः ।

ज्ञानिनोऽपि परं चक्रुः क्रोधं दुर्विषहं च ते ॥ १८॥

शिवेच्छामोहितस्तत्र सक्रोधस्ता उवाच ह ।

सनत्कुमारो योगीशः शापं दण्डकरं ददत् ॥ १९॥

सनत्कुमार उवाच ।

यूयं तिस्रो भगिन्यश्च मूढाः सद्वयुनोज्झिताः ।

अज्ञातश्रुतितत्त्वा हि पितृकन्या अपि ध्रुवम् ॥ २०॥

अभ्युत्थानं कृतं नो यो नमस्कारोऽपि गर्विताः ।

मोहिता नरभावत्वात्स्वर्गाद् दूरा भवन्तु हि ॥ २१॥

नरस्त्रियः सम्भवन्तु तिस्रोऽप्य ज्ञानमोहिताः ।

स्वकर्मणः प्रभावेण लभध्वं फलमीदृशम् ॥ २२॥

ब्रह्मोवाच ।

इत्याकर्ण्य च साध्व्यस्तास्तिस्रोऽपि चकिता भृशम् ।

पतित्वा पादयोस्तस्य समूचूर्नतमस्तकाः ॥ २३॥

पितृतनया ऊचुः मुनिवर्य दयासिन्धो प्रसन्नो भव चाधुना ।

त्वत्प्रणामं वयं मूढाः कुर्महे स्म न भावतः ॥ २४॥

प्राप्तं च तत्फलं विप्र न ते दोषो महामुने ।

अनुग्रहं कुरुष्वात्र लभेम स्वर्गतिं पुनः ॥ २५॥

ब्रह्मोवाच श्रुत्वा तद्वचनं तात प्रोवाच स मुनिस्तदा ।

शापोद्धारं प्रसन्नात्मा प्रेरितः शिवमायया ॥ २६॥

सनत्कुमार उवाच पितॄणां तनयास्तिस्रः श‍ृणुत प्रीतमानसाः ।

वचनं मम शोकघ्नं सुखदं सर्वदैव वः ॥ २७॥