२ रुद्रसंहिता - २ सतीखण्डः, अध्याय 14: रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे सतीवरलाभो, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 140 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
२.२.१६. षोडशोऽध्यायः ।
ब्रह्मविष्णुकृता शिवप्रार्थना ।
ब्रह्मोवाच ।
इति स्तुतिं च हर्यादिकृतामाकर्ण्य शङ्करः ।
बभूवातिप्रसन्नो हि विजहास च सूतिकृत् ॥ १॥
२.२.१७. सप्तदशोऽध्यायः ।
सतीवरलाभकथनम् ।
ब्रह्मोवाच ।
इत्युक्त्वा सर्वदेवैश्च कृता शम्भोर्नुतिः परा ।
शिवाच्च सा वरं प्राप्ता शृणु ह्यादरतो मुने ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
ब्रह्मविष्णू तु दृष्ट्वा तौ सस्त्रीकौ सङ्गतौ हरः ।
यथोचितं समाभाष्य पप्रच्छागमनं तयोः ॥ २॥
अथो सती पुनः शुक्लपक्षेऽष्टम्यामुपोषिता ।
आश्विने मासि सर्वेशं पूजयामास भक्तितः ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
रुद्र उवाच ।
हे हरे हे विधे देवा मुनयश्चाद्य निर्भयाः ।
निजागमनहेतुं हि कथयध्वं सुतत्त्वतः ॥ ३॥
इति नन्दाव्रते पूर्णे नवम्यां दिनभागतः ।
तस्यास्तु ध्यानमग्नायाः प्रत्यक्षमभवद् हरः ॥ ३॥
॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीयः सतीखण्डे
किमर्थमागता यूयं किं कार्यं चेह विद्यते ।
तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि भवत्स्तुत्या प्रसन्नधीः ॥ ४॥
सर्वाङ्गसुन्दरो गौरः पञ्चवक्त्रस्त्रिलोचनः ।
चन्द्रभालः प्रसन्नात्मा शितिकण्ठश्चतुर्भुजः ॥ ४॥
ब्रह्मोवाच ।
इति पृष्टे हरेणाहं सर्वलोकपितामहः ।
मुनेऽवोचं महादेवं विष्णुना परिचोदितः ॥ ५॥
त्रिशूलब्रह्मकवराभयधृग्भस्मभास्वरः ।
स्वर्धुन्या विलसच्छीर्षः सकलाङ्गमनोहरः ॥ ५॥
देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो ।
यदर्थमागतावावां तच्छृणु त्वं सुरर्षिभिः ॥ ६॥
महालावण्यधामा च कोटिचन्द्रसमाननः ।
कोटिस्मरसमा कान्तिः सर्वथा स्त्रीप्रियाकृतिः ॥ ६॥
विशेषतस्तवैवार्थमागता वृषभध्वज ।
सहार्थिनः सदा योग्यमन्यथा न जगद्भवेत् ॥ ७॥
प्रत्यक्षतो हरं वीक्ष्य सती सेदृग्विधं प्रभुम् ।
ववन्दे चरणौ तस्य सुलज्जावनतानना ॥ ७॥
केचिद्भविष्यन्त्यसुरा मम वध्या महेश्वर ।
हरेर्वध्यास्तथा केचिद्भवन्तश्चापि केचन ॥ ८॥
अथ प्राह महादेवः सतीं तद्व्रतधारिणीम् ।
तामिच्छन्नपि भार्यार्थं तपश्चर्याफलप्रदः ॥ ८॥
केचित्त्वद्वीर्यजातस्य तनयस्य महाप्रभो ।
मायावध्याः प्रभो केचिद्भविष्यन्त्यसुराः सदा ॥ ९॥
महादेव उवाच ।
दक्षनन्दिनि प्रीतोऽस्मि व्रतेनानेन सुव्रते ।
वरं वरय सन्दास्ये यत्तवाभिमतं भवेत् ॥ ९॥
तवैव कृपया शम्भोः सुराणां सुखमुत्तमम् ।
नाशयित्वासुरान् घोराञ्जगत्स्वास्थ्यं सदाभयम् ॥ १०॥
ब्रह्मोवाच ।
जानन्नपीह तद्भावं महादेवो जगत्पतिः ।
जगौ वरं वृणीष्वेति तद्वाक्यश्रवणेच्छया ॥ १०॥
योगयुक्ते त्वयि सदा रागद्वेषविवर्जिते ।
दयामात्रैकनिरते न वध्या ह्यथवा तव ॥ ११॥
सापि त्रपावशा युक्ता वक्तुं नो हृदि यत्स्थितम् ।
शशाक सा त्वभीष्टं यत्तल्लज्जाच्छादितं पुनः ॥ ११॥
आराधितेषु तेष्वीश कथं सृष्टिस्तथा स्थितिः ।
अतश्च भविता युक्तं नित्यं नित्यं वृषध्वज ॥ १२॥
प्रेममग्नाभवत्साति श्रुत्वा शिववचः प्रियम् ।
तज्ज्ञात्वा सुप्रसन्नोऽभूच्छङ्करो भक्तवत्सलः ॥ १२॥
सृष्टिस्थित्यन्तकर्माणि न कार्याणि यदा तदा ।
शरीरभेदमस्माकं मायायाश्च न युज्यते ॥ १३॥
वरं ब्रूहि वरं ब्रूहि प्राहेति स पुनर्द्रुतम् ।
सतीभक्तिवशः शम्भुरन्तर्यामी सतां गतिः ॥ १३॥