२ रुद्रसंहिता - २ सतीखण्डः, अध्याय 8: रुद्रसंहितायां सतीखण्डे सत्युपाख्याने कामप्रभावमारगणोत्पत्तिवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 125 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
२.२.८. अष्टमोऽध्यायः ।
वसन्तस्वरूपवर्णनम् ।
सूत उवाच ।
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य ब्रह्मणो हि प्रजापतेः ।
प्रसन्नमानसो भूत्वा तं प्रोवाच स नारदः ॥ १॥
२.२.९. नवमोऽध्यायः ।
कामप्रभाव मारगणोत्पत्तिश्च ।
ब्रह्मोवाच ।
तस्मिन् गते सानुचरे शिवस्थानं च मन्मथे ।
चरित्रमभवच्चित्रं तच्छृणुष्व मुनीश्वर ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
नारद उवाच ।
ब्रह्मन् विधे महाभाग विष्णुशिष्य महामते ।
धन्यस्त्वं शिवभक्तो हि परतत्त्वप्रदर्शकः ॥ २॥
गत्वा तत्र महावीरो मन्मथो मोहकारकः ।
स्वप्रभावं ततानाशु मोहयामास प्राणिनः ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
श्राविता सुकथा दिव्या शिवभक्तिविवर्धिनी ।
अरुन्धत्यास्तथा तस्याः स्वरूपायाः परे भवे ॥ ३॥
वसन्तोऽपि प्रभावं स्वं चकार हरमोहनम् ।
सर्वे वृक्षा एकदैव प्रफुल्ला अभवन्मुने ॥ ३॥
॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीयः सतीखण्डे
इदानीं ब्रूहि धर्मज्ञ पवित्रं चरितं परम् ।
शिवस्य परपापघ्नं मङ्गलप्रदमुत्तमम् ॥ ४॥
विविधान्कृतवान्यत्नान् रत्या सह मनोभवः ।
जीवाः सर्वे वशं याताः सगणेशः शिवो न हि ॥ ४॥
गृहीतदारे कामे च हृष्टे तेषु गतेषु च ।
सन्ध्यायां किं तपस्तप्तुं गतायामभवत्ततः ॥ ५॥
समधोर्मदनस्यासन्प्रयासा निष्फला मुने ।
जगाम स निजस्थानं निवृत्य विमदस्तदा ॥ ५॥
सूत उवाच ।
इति श्रुत्वा वचस्तस्य ऋषेर्वै भावितात्मनः ।
सुप्रसन्नतरो भूत्वा ब्रह्मा वचनमब्रवीत् ॥ ६॥
कृत्वा प्रणामं विधये मह्यं गद्गदया गिरा ।
उवाच मदनो मां चोदासीनो विमदो मुने ॥ ६॥
ब्रह्मोवाच ।
शृणु नारद विप्रेन्द्र तदेव चरितं शुभम् ।
शिवलीलान्वितं भक्त्या धन्यस्त्वं शिवसेवकः ॥ ७॥
काम उवाच ।
ब्रह्मन् शम्भुर्मोहनीयो न वै योगपरायणः ।
न शक्तिर्मम नान्यस्य तस्य शम्भोर्हि मोहने ॥ ७॥
अहं विमोहितस्तात यदैवान्तर्हितः पुरा ।
अचिन्तयं सदाहं तच्छम्भुवाक्यविषार्दितः ॥ ८॥
समित्रेण मया ब्रह्मन्नुपाया विविधाः कृताः ।
रत्या सहाखिलास्ते च निष्फला अभवन् शिवे ॥ ८॥
चिन्तयित्वा चिरं चित्ते शिवमायाविमोहितः ।
शिवे चेर्ष्यामकार्षं हि तच्छृणुष्व वदामि ते ॥ ९॥
शृणु ब्रह्मन्यथास्माभिः कृता हि हरमोहने ।
प्रयासान् विविधाँस्तात गदतस्तान्मुने मम ॥ ९॥
अथाहमगमं तत्र यत्र दक्षादयः स्थिताः ।
सरतिं मदनं दृष्ट्वा समदोऽहं हि किञ्चन ॥ १०॥
यदा समाधिमाश्रित्य स्थितः शम्भुर्नियन्त्रितः ।
तदा सुगन्धिवातेन शीतलेनातिवेगिना ॥ १०॥
दक्षमाभाष्य सुप्रीत्या परान्पुत्रांश्च नारद ।
अवोचं वचनं सोऽहं शिवमायाविमोहितः ॥ ११॥
उद्वेजयामि रुद्रं स्म नित्यं मोहनकारिणा ।
प्रयत्नतो महादेवं समाधिस्थं त्रिलोचनम् ॥ ११॥
ब्रह्मोवाच ।
हे दक्ष हे मरीच्याद्याः सुताः शृणुत मद्वचः ।
श्रुत्वोपायं विधेयं हि मम कष्टापनुत्तये ॥ १२॥
स्वसायकांस्तथा पञ्च समादाय शरासनम् ।
तस्याभितो भ्रमतस्तु मोहयंस्तद्गणानहम् ॥ १२॥
कान्ताभिलाषमात्रं मे दृष्ट्वा शम्भुरगर्हयत् ।
मां च युष्मान्महायोगी धिक्कारं कृतवान्बहु ॥ १३॥
मम प्रवेशमात्रेण सुवश्याः सर्वजन्तवः ।
अभवद्विकृतो नैव शङ्करः सगणः प्रभुः ॥ १३॥