२ रुद्रसंहिता - २ सतीखण्डः, अध्याय 3: रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे कामशापानुग्रहो

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

२.२.३. तृतीयोऽध्यायः ।

कामशापानुग्रहः ।

ब्रह्मोवाच ।

ततस्ते मुनयः सर्वे मदभिप्रायवेदिनः ।

चक्रुस्तदुचितं नाम मरीचिप्रमुखाः सुताः ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

मुखावलोकनादेव ज्ञात्वा वृत्तान्तमन्यतः ।

दक्षादयश्च स्रष्टारः स्थानं पत्नीं च ते ददुः ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

ततो निश्चित्य नामानि मरीचिप्रमुखा द्विजाः ।

ऊचुः सङ्गतमेतस्मै पुरुषाय ममात्मजाः ॥ ३॥

॥

द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीयः सतीखण्डे

ऋषय ऊचुः ।

यस्मात्प्रमथसे तत्त्वं जातोऽस्माकं यथा विधेः ।

तस्मान्मन्मथनामा त्वं लोके ख्यातो भविष्यसि ॥ ४॥

जगत्सु कामरूपस्त्वं त्वत्समो न हि विद्यते ।

अतस्त्वं कामनामापि ख्यातो भव मनोभव ॥ ५॥

मदनान्मदनाख्यस्त्वं जातो दर्पात्सदर्पकः ।

तस्मात्कन्दर्पनामापि लोके ख्यातो भविष्यसि ॥ ६॥

त्वत्समं सर्वदेवानां यद्वीर्यं न भविष्यति ।

ततः स्थानानि सर्वाणि सर्वव्यापी भवांस्ततः ॥ ७॥

दक्षोऽयं भवतः पत्नीं स्वयं दास्यति कामिनीम् ।

आद्यः प्रजापतिर्यो हि यथेष्टं पुरुषोत्तमः ॥ ८॥

एषा च कन्यका चारुरूपा ब्रह्ममनोभवा ।

सन्ध्या नाम्नेति विख्याता सर्वलोके भविष्यति ॥ ९॥

ब्रह्मणो ध्यायतो यस्मात्सम्यग्जाता वराङ्गना ।

अतः सन्ध्येति विख्याता क्रान्ताभा तुल्यमल्लिका ॥ १०॥

ब्रह्मोवाच ।

कौसुमानि तथास्त्राणि पञ्चादाय मनोभवः ।

प्रच्छन्नरूपी तत्रैव चिन्तयामास निश्चयम् ॥ ११॥

हर्षणं रोचनाख्यं च मोहनं शोषणं तथा ।

मारणं चेति प्रोक्तानि मुनेर्मोहकराण्यपि ॥ १२॥

ब्रह्मणा मम यत्कर्म समुद्दिष्टं सनातनम् ।

तदिहैव करिष्यामि मुनीनां सन्निधौ विधेः ॥ १३॥

तिष्ठन्ति मुनयश्चात्र स्वयं चापि प्रजापतिः ।

एतेषां साक्षिभूतं मे भविष्यत्यद्य निश्चयम् ॥ १४॥

सन्ध्यापि ब्रह्मणा प्रोक्ता चेदानीं प्रेषयेद्वचः ।

इह कर्म परीक्ष्यैव प्रयोगान्मोहयाम्यहम् ॥ १५॥

ब्रह्मोवाच ।

इति सञ्चिन्त्य मनसा निश्चित्य च मनोभवः ।

पुष्पजं पुष्पजातैश्च योजयामास मार्गणैः ॥ १६॥

आलीढस्थानमासाद्य धनुराकृष्य यत्नतः ।

चकार वलयाकारं कामो धन्विवरस्तदा ॥ १७॥

संहिते तेन कोदण्डे मारुताश्च सुगन्धयः ।

ववुस्तत्र मुनिश्रेष्ठ सम्यगाह्लादकारिणः ॥ १८॥

ततस्तानपि धात्रादीन् सर्वानेव च मानसान् ।

पृथक् पुष्पशरैस्तीक्ष्णैर्मोहयामास मोहनः ॥ १९॥

ततस्ते मुनयः सर्वे मोहिताश्चाप्यहं मुने ।

संहितो मनसा किञ्चिद्विकारं प्रापुरादितः ॥ २०॥

सन्ध्यां सर्वे निरीक्षन्तः सविकारं मुहुर्मुहुः ।

आसन् प्रवृद्धमदनाः स्त्री यस्मान्मदनैधिनी ॥ २१॥

ततः सर्वान्स मदनो मोहयित्वा पुनः पुनः ।

यथेन्द्रियविकारं ते प्रापुस्तानकरोत्तथा ॥ २२॥

उदीरितेन्द्रियो धाता वीक्ष्याहं स यदा च ताम् ।

तदैव चोनपञ्चाशद्भावा जाताः शरीरतः ॥ २३॥

सापि तैर्वीक्ष्यमाणाथ कन्दर्पशरपातनात् ।

चक्रे मुहुर्मुहुर्भावान् कटाक्षावरणादिकान् ॥ २४॥

निसर्गसुन्दरी सन्ध्या तान्भावान् मानसोद्भवान् ।

कुर्वन्त्यतितरां रेजे स्वर्णदीव तनूर्मिभिः ॥ २५॥

अथ भावयुतां सन्ध्यां वीक्ष्याकार्षं प्रजापतिः ।

धर्माभिपूरिततनुरभिलाषमहं मुने ॥ २६॥