७ वायवीयसंहिता, अध्याय 34: वायवीयसंहितायामुत्तरखण्डे शिवभक्तिवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

७.२.१०. दशमोऽध्यायः ।

शिवभक्तिवर्णनम् ।

कृष्ण उवाच ।

भगवन् सर्वयोगीन्द्र गणेश्वर मुनीश्वर ।

षडाननसमप्रख्य सर्वज्ञाननिधे गुरो ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

प्रायस्त्वमवतीर्योर्व्यां पाशविच्छित्तये नृणाम् ।

महर्षिवपुरास्थाय स्थितोऽसि परमेश्वर ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

अन्यथा हि जगत्यस्मिन् देवो वा दानवोऽपि वा ।

त्वत्तोऽन्यः परमं भावं को जानीयात् शिवात्मकम् ॥ ३॥

तस्मात्तव मुखोद्गीर्णं साक्षादिव पिनाकिनः ।

शिवज्ञानामृतं पीत्वा न मे तृप्तमभून्मनः ॥ ४॥

साक्षात्सर्वजगत्कर्तुर्भर्तुरङ्कं समाश्रिता ।

भगवन्किन्नु पप्रच्छ भर्तारं परमेश्वरी ॥ ५॥

उपमन्युरुवाच ।

स्थाने पृष्टं त्वया कृष्ण तद्वक्ष्यामि यथातथम् ।

भवभक्तस्य युक्तस्य तव कल्याणचेतसः ॥ ६॥

महीधरवरे दिव्ये मन्दरे चारुकन्दरे ।

देव्या सह महादेवो दिव्यो ध्यानगतोऽभवत् ॥ ७॥

तदा देव्याः प्रियसखी सुस्मितास्या शुभावती ।

फुल्लान्यतिमनोज्ञानि पुष्पाणि समुदाहरत् ॥ ८॥

ततः स्वमङ्कमारोप्य देवीं देववरोहरः ।

अलङ्कृत्य च तैः पुष्पैरास्ते हृष्टतरः स्वयम् ॥ ९॥

अथान्तःपुरचारिण्यो देव्यो दिव्यविभूषणाः ।

अन्तरङ्गा गणेन्द्राश्च सर्वलोकमहेश्वरीम् ॥ १०॥

भर्तारं परिपूर्णं च सर्वलोकमहेश्वरम् ।

चामरासक्तहस्ताश्च देवीं देवं सिषेविरे ॥ ११॥

ततः प्रियाः कथा वृत्ता विनोदाय महेशयोः ।

त्राणाय च नृणां लोके ये शिवं शरणं गताः ॥ १२॥

तदावसरमालोक्य सर्वलोकमहेश्वरी ।

भर्तारं परिपप्रच्छ सर्वलोकमहेश्वरम् ॥ १३॥

देव्युवाच ।

केन वश्यो महादेवो मर्त्यानां मन्दचेतसाम् ।

आत्मतत्त्वाद्यशक्तानामात्मनामकृतात्मनाम् ॥ १४॥

ईश्वर उवाच ।

न कर्मणा न तपसा न जपैर्नासनादिभिः ।

न ज्ञानेन न चान्येन वश्योऽहं श्रद्धया विना ॥ १५॥

श्रद्धा मय्यस्ति चेत्पुंसां येन केनापि हेतुना ।

वश्यः स्पृश्यश्च दृश्यश्च पूज्यस्सम्भाष्य एव च ॥ १६॥

साध्या तस्मान् मयि शद्धा मां वशीकर्तुमिच्छता ।

श्रद्धा हेतुः स्वधर्मस्य रक्षणं वर्णिनामिह ॥ १७॥

स्ववर्णाश्रमधर्मेऽथ वर्तते यस्तु मानवः ।

तस्यैव भवति श्रद्धा मयि नान्यस्य कस्यचित् ॥ १८॥

आम्नायसिद्धमखिलं धर्ममाश्रमिणामिह ।

ब्रह्मणा कथितं पूर्वं ममैवाज्ञापुरः सरम् ॥ १९॥

स तु पैतामहो धर्मो बहुवित्तक्रियान्वितः ।

नात्यन्तफलभूयिष्ठः क्लेशायाससमन्वितः ।

तेन धर्मेण महता श्रद्धां प्राप्य सुदुर्ल्लभाम् ॥ २०॥

वर्णिनो ये प्रपद्यन्ते मामनन्यसमाश्रयाः ।

तेषां सुखेन मार्गेण धर्मकामार्थमुक्तयः ॥ २१॥

वर्णाश्रमसमाचारो मया भूयः प्रकल्पितः ।

तस्मिन् भक्तिमतामेव मदीयानां तु वर्णिनाम् ॥ २२॥

अधिकारो न चान्येषामित्याज्ञा नैष्ठिकी मम ।

तदाज्ञप्तेन मार्गेण वर्णिनो मदुपाश्रयाः ॥ २३॥

मलमायादिपाशेभ्यो विमुक्ता मत्प्रसादतः ।

परं मदीयमासाद्य पुनरावृत्तिदुर्लभम् ।

परमं मम साधर्म्यं प्राप्य निर्वृतिमाययुः ॥ २४॥

तस्मात् लब्ध्वाप्यलब्ध्वा वा वर्णधर्मं मयेरितम् ।

आश्रित्य मम भक्तश्चेत्स्वात्मनात्मानमुद्धरेत् ॥ २५॥

अलब्धलाभ एवैष कोटिकोटिगुणाधिकः ।

तस्मान्मे मुखतो लब्धं वर्णधर्मं समाचरेत् ॥ २६॥

ममावतारा हि शुभे योगाचार्यच्छलेन तु ।

सर्वान्तरेषु सन्त्यार्ये सन्ततिश्च सहस्रशः ॥ २७॥