७ वायवीयसंहिता, अध्याय 18: वायवीयसंहितायां पूर्वखण्डे गिरिशानुनयो

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

७.१.२३. त्रयोविंशोऽध्यायः ।

गिरिशानुनयः ।

वायुरुवाच ।

इति सञ्छिन्नभिन्नाङ्गा देवा विष्णुपुरोगमाः ।

क्षणात्कष्टां दशामेत्य त्रेसुः स्तोकावशेषिताः ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

त्रस्तांस्तान्समरे वीरान् देवानन्यांश्च वै गणाः ।

प्रमथाः परमक्रुद्धा वीरभद्रप्रणोदिताः ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

प्रगृह्य च तथा दोषं निगडैरायसैर्दृढैः ।

बबन्धुः पाणिपादेषु कन्धरेषूदरेषु च ॥ ३॥

तस्मिन्नवसरे ब्रह्मा भद्रमद्रीन्द्रजानुतम् ।

सारथ्याल्लब्धवात्सल्यः प्रार्थयन् प्रणतोऽब्रवीत् ॥ ४॥

अलं क्रोधेन भगवन्नष्टाश्चैते दिवौकसः ।

प्रसीद क्षम्यतां सर्वं रोमजैः सह सुव्रत ॥ ५॥

एवं विज्ञापितस्तेन ब्रह्मणा परमेष्ठिना ।

शमं जगाम सम्प्रीतो गणपस्तस्य गौरवात् ॥ ६॥

देवाश्च लब्धावसरा देवदेवस्य मन्त्रिणः ।

धारयन्तोऽञ्जलीन्मूर्ध्नि तुष्टुवुर्विविधैः स्तवैः ॥ ७॥

देवा ऊचुः ।

नमः शिवाय शान्ताय यज्ञहन्त्रे त्रिशूलिने ।

रुद्रभद्राय रुद्राणां पतये रुद्रभूतये ॥ ८॥

कालाग्निरुद्ररूपाय कालकामाङ्गहारिणे ।

देवतानां शिरोहन्त्रे दक्षस्य च दुरात्मनः ॥ ९॥

संसर्गादस्य पापस्य दक्षस्य क्लिष्टकर्मणः ।

शासिताः समरे वीर त्वया वयमनिन्दिताः ॥ १०॥

दग्धाश्चामी वयं सर्वे त्वत्तो भीताश्च भो प्रभो ।

त्वमेव गतिरस्माकं त्राहि नः शरणागतान् ॥ ११॥

वायुरुवाच ।

तुष्टस्त्वेवं स्तुतो देवान् विसृज्य निगडात्प्रभुः ।

आनयद्देवदेवस्य समीपममरानिह ॥ १२॥

देवोऽपि तत्र भगवानन्तरिक्षे स्थितः प्रभुः ।

सगणः सर्वगः शर्वः सर्वलोकमहेश्वरः ॥ १३॥

तं दृष्ट्वा परमेशानं देवा विष्णुपुरोगमाः ।

प्रीता अपि च भीताश्च नमश्चक्रुर्महेश्वरम् ॥ १४॥

दृष्ट्वा तानमरान्भीतान्प्रणतार्तिहरो हरः ।

इदमाह महादेवः प्रहसन् प्रेक्ष्य पार्वतीम् ॥ १५॥

महादेव उवाच ।

मा भैष्ट त्रिदशाः सर्वे यूयं वै मामिकाः प्रजाः ।

अनुग्रहार्थमेवेह धृतो दण्डः कृपालुना ॥ १६॥

भवतां निर्ज्जराणां हि क्षान्तोऽस्माभिर्व्यतिक्रमः ।

क्रुद्धेष्वस्मासु युष्माकं न स्थितिर्न च जीवितम् ॥ १७॥

वायुरुवाच ।

इत्युक्तास्त्रिदशाः सर्वे शर्वेणामिततेजसा ।

सद्यो विगतसन्देहा ननृतुर्विबुधा मुदा ॥ १८॥

प्रसन्नमनसो भूत्वानन्दविह्वलमानसाः ।

स्तुतिमारेभिरे कर्तुं शङ्करस्य दिवौकसः ॥ १९॥

देवा ऊचुः ।

त्वमेव देवाखिललोककर्ता पाता च हर्ता परमेश्वरोऽसि ।

कविष्णुरुद्राख्यस्वरूपभेदै रजस्तमः सत्त्वधृतात्ममूर्त्ते ॥ २०॥

सर्वमूर्त्ते नमस्तेऽस्तु विश्वभावन पावन ।

अमूर्त्ते भक्तहेतोर्हि गृहीताकृतिसौख्यद ॥ २१॥

चन्द्रोऽगदो हि देवेश कृपातस्तव शङ्कर ।

निमज्जनान्मृतः प्राप सुखं मिहिरजाजलिः ॥ २२॥

सीमन्तिनी हतधवा तव पूजनतः प्रभो ।

सौभाग्यमतुलं प्राप सोमवारव्रतात्सुतान् ॥ २३॥

श्रीकराय ददौ देवः स्वीयं पदमनुत्तमम् ।

सुदर्शनमरक्षस्त्वं नृपमण्डलभीतितः ॥ २४॥

मेदुरं तारयामास सदारं च घृणानिधिः ।

शारदां विधवां चक्रे सधवां क्रियया भवान् ॥ २५॥

भद्रायुषो विपत्तिं च विच्छिद्य त्वमदाः सुखम् ।

सौमिनी भवबन्धाद्वै मुक्ताभूत्तव सेवनात् ॥ २६॥

विष्णुरुवाच ।

त्वं शम्भो कहरीशाश्च रजस्सत्त्वतमोगुणैः ।

कर्ता पाता तथा हर्ता जनानुग्रहकाङ्क्षया ॥ २७॥