७ वायवीयसंहिता, अध्याय 17: वायवीयसंहितायां पूर्खण्डे दक्षयज्ञविध्वंसवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 120 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
७.१.२१. एकविंशोऽध्यायः ।
देवदण्डवर्णनम् ।
वायुरुवाच ।
ततस्त्रिदशमुख्यास्ते विष्णुशक्रपुरोगमाः ।
सर्वे भयपरित्रस्ता दुद्रुवुर्भयविह्वलाः ॥ १॥
७.१.२२. द्वाविंशोऽध्यायः ।
दक्षयज्ञविध्वंसवर्णनम् ।
वायुरुवाच तस्मिन्नवसरे व्योम्नि समाविरभवद्रथः ।
सहस्रसूर्यसङ्काशश्चारुचीरवृषध्वजः ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
निजैरदूषितैरङ्गैर्दृष्ट्वा देवानुपद्रुतान् ।
दण्ड्यानदण्डितान् मत्वा चुकोप गणपुङ्गवः ॥ २॥
अश्वरत्नद्वयोदारो रथचक्रचतुष्टयः ।
सञ्चितानेकदिव्यास्त्रशस्त्ररत्नपरिष्कृतः ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
ततस्त्रिशूलमादाय शर्वशक्तिनिबर्हणम् ।
ऊर्ध्वदृष्टिर्महाबाहुर्मुखाज्ज्वालाः समुत्सृजन् ॥ ३॥
तस्यापि रथवर्यस्यासीत्स एव हि सारथिः ।
यश्चैव त्रैपुरे युद्धे पूर्वं शार्वरथे स्थितः ॥ ३॥
अमरानपि दुद्राव द्विरदानिव केसरी ।
तानभिद्रवतस्तस्य गमनं सुमनोहरम् ॥ ४॥
स तं रथवरं ब्रह्मा शासनादेव शूलिनः ।
हरेः समीपमानीय कृताञ्जलिरभाषत ॥ ४॥
वारणस्येव मत्तस्य जगाम प्रेक्षणीयताम् ।
ततस्तत्क्षोभयामास महत्सुरबलं बली ॥ ५॥
भगवन् भद्र भद्राङ्ग भगवानिन्दुभूषणः ।
आज्ञापयति वीरस्त्वां रथमारोढुमव्ययः ॥ ५॥
महासरोवरं यद्वन्मत्तो वारणयूथपः ।
विकुर्वन्बहुधा वर्णान्नीलपाण्डुरलोहितान् ॥ ६॥
रैभ्याश्रमसमीपस्थस्त्र्यम्बकोऽम्बिकया सह ।
सम्पश्यते महाबाहो दुस्सहं ते पराक्रमम् ॥ ६॥
बिभ्रद् व्याघ्राजिनं वासो हेमप्रवरतारकम् ।
छिन्दन् भिन्दन्नुदन् क्लिन्दन्दारयन्प्रमथन्नपि ॥ ७॥
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स वीरो गणकुञ्जरः ।
आरुरोह रथं दिव्यमनुगृह्य पितामहम् ॥ ७॥
व्यचरद्देवसङ्घेषु भद्रोऽग्निरिव कक्षगः ।
यत्र तत्र महावेगाच्चरन्तं शूलधारिणम् ॥ ८॥
तथा रथवरे तस्मिन् स्थिते ब्रह्मणि सारथौ ।
भद्रस्य ववृधे लक्ष्मी रुद्रस्येव पुरद्विषः ॥ ८॥
तमेकं त्रिदशाः सर्वे सहस्रमिव मेनिरे ।
भद्रकाली च सङ्क्रुद्धा युद्धवृद्धमदोद्धता ॥ ९॥
ततः शङ्खवरं दीप्तं पूर्णचन्द्रसमप्रभम् ।
प्रदध्मौ वदने कृत्वा भानुकम्पो महाबलः ॥ ९॥
मुक्तज्वालेन शूलेन निर्बिभेद रणे सुरान् ।
स तया रुरुचे भद्रो रुद्रकोपसमुद्भवः ॥ १०॥
तस्य शङ्खस्य तं नादं भिन्नसागरसन्निभम् ।
श्रुत्वा भयेन देवानां जज्वाल जठरानलः ॥ १०॥
प्रभयेव युगान्ताग्निश्चलया धूमधूम्रया ।
भद्रकाली तदा युद्धे विद्रुतत्रिदशा बभौ ॥ ११॥
यक्षविद्याधराहीन्द्रैः सिद्धैर्युद्धदिदृक्षुभिः ।
क्षणेन निबिडीभूताः साकाशविवरा दिशः ॥ ११॥
कल्पे शेषानलज्वाला दग्धाविश्वजगद्यथा ।
तदा सवाजिनं सूर्यं रुद्रान् रुद्रगणाग्रणीः ॥ १२॥
ततः शार्ङ्गेण चापाङ्कात्स नारायणनीरदः ।
महता बाणवर्षेण तुतोद गणगोवृषम् ॥ १२॥
भद्रो मूर्ध्नि जघानाशु वामपादेन लीलया ।
असिभिः पावकं भद्रः पट्टिशैस्तु यमं यमीम् ॥ १३॥
तं दृष्ट्वा विष्णुमायान्तं शतधा बाणवर्षिणम् ।
स चाददे धनुर्जैत्रं भद्रो बाणसहस्रमुक् ॥ १३॥
रुद्रान् दृढेन शूलेन मुद्गरैर्वरुणं दृढैः ।
परिघैर्निरृतिं वायुं टङ्कैष्टङ्कधरः स्वयम् ॥ १४॥