६ कैलाससंहिता, अध्याय 1: कैलाससंहितायां व्यासशौनकादिसंवादो, Verse 1
श्रीशिवमहापुराणम् ६ कैलाससंहिता ॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 50 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
श्रीशिवमहापुराणम् ६ कैलाससंहिता ॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
नमः शिवाय साम्बाय सगणाय ससूनवे ।
प्रधानपुरुषेशाय सर्गस्थितत्यन्तहेतवे ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
ऋषय ऊचुः ।
श्रुतोमासंहिता रम्या नानाख्यानसमन्विता ।
कैलाससंहितां ब्रूहि शिवतत्त्वविवर्धिनीम् ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
षष्ठी कैलाससंहिता
व्यास उवाच ।
शृणुत प्रीतितो वत्साः कैलासाख्यां हि संहिताम् ।
शिवतत्त्वपरां दिव्यां वक्ष्ये वः स्नेहतः पराम् ॥ ३॥
६.१. प्रथमोऽध्यायः ।
व्यासशौनकादिसंवादः ।
अथ षष्ठी कैलाससंहिता प्रारभ्यते ॥
हिमवच्छिखरे पूर्वं तपस्यन्तो महौजसः ।
वाराणसीं गन्तुकामा मुनयः कृतसंविदः ॥ ४॥
निर्गत्य तस्मात्सम्प्राप्य गिरेः काशीं समाहिताः ।
स्नातव्यमेवेति तदा ददृशुर्मणिकर्णिकाम् ॥ ५॥
तत्र स्नात्वा सुसन्तर्प्य देवादीनथ जाह्नवीम् ।
दृष्ट्वा स्नात्वा मुनीशास्ते विश्वेशं त्रिदशेश्वरम् ॥ ६॥
नमस्कृत्याथ सम्पूज्य भक्त्या परमयान्विताः ।
शतरुद्रादिभिः स्तुत्वा स्तुतिभिर्वेदपारगाः ॥ ७॥
आत्मानं मेनिरे सर्वे कृतार्था वयमित्युत ।
शिवप्रीत्या सुपूर्णार्थाः शिवभक्तिरताः सदा ॥ ८॥
तस्मिन्नवसरे सूतं पञ्चक्रोशदिदृक्षया ।
गत्वा समागतं वीक्ष्य मुदा ते तं ववन्दिरे ॥ ९॥
सोऽपि विश्वेश्वरं साक्षाद्देवदेवमुमापतिम् ।
नमस्कृत्याथ तैः साकं मुक्तिमण्डपमाविशत् ॥ १०॥
तत्रासीनं महात्मानं सूतं पौराणिकोत्तमम् ।
अर्घ्यादिभिस्तदा सर्वे मुनयः समुपाचरन् ॥ ११॥
ततः सूतः प्रसन्नात्मा मुनीनालोक्य सुव्रतान् ।
पप्रच्छ कुशलं तेऽपि प्रोचुः कुशलमात्मनः ॥ १२॥
ते तु संहृष्टहृदयं ज्ञात्वा तं वै मुनीश्वराः ।
प्रणवार्थावगत्यर्थमूचुः प्रास्ताविकं वचः ॥ १३॥
मुनय ऊचुः ।
व्यासशिष्य महाभाग सूत पौराणिकोत्तम ।
धन्यस्त्वं शिवभक्तो हि सर्वविज्ञानसागरः ॥ १४॥
भवन्तमेव भगवान्व्यासः सर्वजगद्गुरुः ।
अभिषिच्य पुराणानां गुरुत्वे समयोजयत् ॥ १५॥
तस्मात्पौराणिकी विद्या भवतो हृदि संस्थिता ।
पुराणानि च सर्वाणि वेदार्थं प्रवदन्ति हि ॥ १६॥
वेदाः प्रणवसम्भूताः प्रणवार्थो महेश्वरः ।
अतो महेश्वरस्थानं त्वयि धिष्ण्यं प्रतिष्ठितम् ॥ १७॥
त्वन्मुखाब्जपरिस्यन्दन्मकरन्देमनोहरम् ।
प्रणवार्थामृतं पीत्वा भविष्यामो गतज्वराः ॥ १८॥
विशेषतो गुरुस्त्वं हि नान्योऽस्माकं महामते ।
परं भावं महेशस्य परया कृपया वद ॥ १९॥
इति तेषां वचः श्रुत्वा सूतो व्यासप्रियः सुधीः ।
गणेशं षण्मुखं साक्षान्महेशानं महेश्वरीम् ॥ २०॥
शिलादतनयं देवं नन्दीशं सुयशापतिम् ।
सनत्कुमारं व्यासं च प्रणिपत्येदमब्रवीत् ॥ २१॥
सूत उवाच ।
साधु साधु महाभागा मुनयः क्षीणकल्मषाः ।
मतिर्दृढतरा जाता दुर्लभा सापि दुष्कृताम् ॥ २२॥
पाराशर्येण गुरुणा नैमिषारण्यवासिनाम् ।
मुनीनामुपदिष्टं यद् वक्ष्ये तन्मुनिपुङ्गवाः ॥ २३॥
यस्य श्रवणमात्रेण शिवभक्तिर्भवेन्नृणाम् ।
सावधाना भवन्तोऽद्य शृण्वन्तु परया मुदा ॥ २४॥
स्वारोचिषेऽन्तरे पूर्वं तपस्यन्तो दृढव्रताः ।
ऋषयो नैमिषारण्ये सर्वसिद्धनिषेविते ॥ २५॥
दीर्घसत्रं वितन्वन्तो रुद्रमध्वरनायकम् ।
प्रीणयन्तः परं भावमैश्वर्यं ज्ञातुमिच्छवः ॥ २६॥