४ कोटिरुद्रसंहिता, अध्याय 15: कोटिरुद्रसंहितायां भीमेश्वरज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्ये भीमासुरकृतोपद्रववर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 131 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
चतुर्थी कोटिरुद्रसंहिता ४.१८. अष्टादशोऽध्यायः ।
ओङ्कारेश्वरज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्यवर्णनम् ।
ऋषय ऊचुः ।
सूत सूत महाभाग श्राविता ह्यद्भुता कथा ।
महाकालाख्यलिङ्गस्य निजभक्तसुरक्षिणः ॥ १॥
चतुर्थी कोटिरुद्रसंहिता ४.१९. एकोनविंशोऽध्यायः ।
केदारेश्वरज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्यवर्णनम् ।
सूत उवाच ।
नरनारायणाख्यौ याववतारौ हरेर्द्विजाः ।
तेपाते भारते खण्डे बदर्याश्रम एव हि ॥ १॥
चतुर्थी कोटिरुद्रसंहिता ४.२०. विंशोऽध्यायः ।
भीमासुरकृतोपद्रववर्णनम् ।
सूत उवाच ।
अतः परं प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं भैमशङ्करम् ।
यस्य श्रवणमात्रेण सर्वाभीष्टं लभेन्नरः ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
ज्योतिर्लिङ्गं चतुर्थं च कृपया वद वित्तम ।
ओंङ्कारे परमेशस्य सर्वपातकहारिणः ॥ २॥
ताभ्यां सम्प्रार्थितः शम्भुः पार्थिवे पूजनाय वै ।
आयाति नित्यं तल्लिङ्गे भक्ताधीनतया शिवः ॥ २॥
कामरूपाभिधे देशे शङ्करो लोककाम्यया ।
अवतीर्णः स्वयं साक्षात्कल्याणसुखभाजनम् ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
सूत उवाच ।
ओंङ्कारे परमेशाख्यं लिङ्गमासीद्यथा द्विजाः ।
तथा वक्ष्यामि वः प्रीत्या श्रूयतां परमर्षयः ॥ ३॥
एवं पूजयतोः शम्भुं तयोर्विष्ण्ववतारयोः ।
चिरकालो व्यतीयाय शैवयोर्धर्मपुत्रयोः ॥ ३॥
यदर्थमवतीर्णोऽसौ शङ्करो लोकशङ्करः ।
शृणुतादरतस्तच्च कथयामि मुनीश्वराः ॥ ३॥
कस्मिंश्चित्समये चात्र नारदो भगवान्मुनिः ।
गोकर्णाख्यं शिवं गत्वा सिषेवे परभक्तिमान् ॥ ४॥
एकस्मिन्समये तत्र प्रसन्नः परमेश्वरः ।
प्रत्युवाच प्रसन्नोऽस्मि वरो मे व्रियतामिति ॥ ४॥
भीमो नाम महोवीर्यो राक्षसोऽभूत्पुरा द्विजाः ।
दुःखदः सर्वभूतानां धर्मध्वंसकरः सदा ॥ ४॥
ततः स आगतो विन्ध्यं नगेशं मुनिसत्तमः ।
तत्रैव पूजितस्तेन बहुमानपुरःसरम् ॥ ५॥
इत्युक्ते च तदा तेन नरो नारायणः स्वयम् ।
ऊचतुर्वचनं तत्र लोकानां हितकाम्यया ॥ ५॥
कुम्भकर्णात्समुत्पन्नः कर्कट्यां सुमहाबलः ।
सह्ये च पर्वते सोऽपि मात्रावासं चकार ह ॥ ५॥
मयि सर्वं विद्यते च न न्यूनं हि कदाचन ।
इति भावं समास्थाय संस्थितो नारदाग्रतः ॥ ६॥
नरनारायणावूचतुः ।
यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरस्त्वया ।
स्थीयतां स्वेन रूपेण पूजार्थं शङ्कर स्वयम् ॥ ६॥
कुम्भकर्णे च रामेण हते लोकभयङ्करे ।
राक्षसी पुत्रसंयुक्ता सह्येऽतिष्ठत्स्वयं तदा ॥ ६॥
तन्मानं तत्तदा श्रुत्वा नारदो मानहा ततः ।
निःश्वस्य संस्थितस्तत्र श्रुत्वा विन्ध्योऽब्रवीदिदम् ॥ ७॥
सूत उवाच ।
इत्युक्तस्तु तदा ताभ्यां केदारे हिमसंश्रये ।
स्वयं च शङ्करस्तस्थौ ज्योतीरूपो महेश्वरः ॥ ७॥
स बाल एकदा भीमः कर्कटीं मातरं द्विजाः ।
पप्रच्छ च खलो लोकदुःखदो भीमविक्रमः ॥ ७॥
विन्ध्य उवाच ।
किं न्यूनं च त्वया दृष्टं मयि निः श्वासकारणम् ।
तच्छ्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत्स महामुनिः ॥ ८॥
ताभ्यां च पूजितश्चैव सर्वदुःखभयापहः ।
लोकानामुपकारार्थं भक्तानां दर्शनाय वै ॥ ८॥
भीम उवाच ।
मातर्मे कः पिता कुत्र कथं वैकाकिनी स्थिता ।
ज्ञातुमिच्छामि तत्सर्वं यथार्थं त्वं वदाधुना ॥ ८॥
नारद उवाच ।
विद्यते त्वयि सर्वं हि मेरुरुच्चतरः पुनः ।
देवेष्वपि विभागोऽस्य न तवास्ति कदाचन ॥ ९॥
स्वयं स्थितस्तदा शम्भुः केदारेश्वरसंज्ञकः ।
भक्ताभीष्टप्रदो नित्यं दर्शनादर्चनादपि ॥ ९॥
सूत उवाच ।
एवं पृष्टा तदा तेन पुत्रेण राक्षसी च सा ।
उवाच पुत्रं सा दुष्टा श्रूयतां कथयाम्यहम् ॥ ९॥