४ कोटिरुद्रसंहिता, अध्याय 13: कोटिरुद्रसंहितायां महाकालज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्यवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

चतुर्थी कोटिरुद्रसंहिता ४.१५. पञ्चदशोऽध्यायः ।

मल्लिकार्जुननामकद्वितीयज्योतिर्लिङ्गवर्णनम् ।

सूत उवाच ।

अतः परं प्रवक्ष्यामि मल्लिकार्जुनसम्भवम् ।

यं श्रुत्वा भक्तिमान्धीमान्सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १॥

चतुर्थी कोटिरुद्रसंहिता ४.१६. षोडशोऽध्यायः ।

महाकालज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्यवर्णनम् १ ।

ऋषय ऊचुः ।

सूत सर्वं विजानासि वस्तु व्यासप्रसादतः ।

ज्योतिषां च कथां श्रुत्वा तृप्तिर्नैव प्रजायते ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

पूर्वं च कथितं यच्च तत्पुनः कथयाम्यहम् ।

कुमारचरितं दिव्यं सर्वपापविनाशनम् ॥ २॥

तस्मात्त्वं हि विशेषेण कृपां कृत्वातुलां प्रभो ।

ज्योतिर्लिङ्गं तृतीयं च कथय त्वं हि नोऽधुना ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

यदा पृथ्वीं समाक्रम्य कैलासं पुनरागतः ।

कुमारः स शिवापुत्रस्तारकारिर्महाबलः ॥ ३॥

सूत उवाच ।

धन्योऽहं कृतकृत्योऽहं श्रीमतां भवतां यदि ।

गतश्च सङ्गमं विप्रा धन्या वै साधुसङ्गतिः ॥ ३॥

तदा सुरर्षिरागत्य सर्वं वृत्तं जगाद ह ।

गणेश्वरविवाहादि भ्रामयंस्तं स्वबुद्धितः ॥ ४॥

अतो मत्वा स्वभाग्यं हि कथयिष्यामि पावनीम् ।

पापप्रणाशिनीं दिव्यां कथां च श‍ृणुतादरात् ॥ ४॥

तच्छ्रुत्वा स कुमारो हि प्रणम्य पितरौ च तौ ।

जगाम पर्वतं क्रौञ्चं पितृभ्यां वारितोऽपि हि ॥ ५॥

अवन्ती नगरी रम्या मुक्तिदा सर्वदेहिनाम् ।

शिवप्रिया महापुण्या वर्तते लोकपावनी ॥ ५॥

कुमारस्य वियोगेन तन्माता गिरिजा यदा ।

दुःखितासीत्तदा शम्भुस्तामुवाच सुबोधकृत् ॥ ६॥

तत्रासीद् ब्राह्मणश्रेष्ठः शुभकर्मपरायणः ।

वेदाध्ययनकर्ता च वेदकर्मरतः सदा ॥ ६॥

कथं प्रिये दुःखितासि न दुःखं कुरु पार्वति ।

आयास्यति सुतः सुभ्रूस्त्यज्यतां दुःखमुत्कटम् ॥ ७॥

अग्न्याधानसमायुक्तः शिवपूजारतः सदा ।

पार्थिवीं प्रत्यहं मूर्तिं पूजयामास वै द्विजः ॥ ७॥

सा यदा च न तं मेने पार्वती दुःखिता भृशम् ।

तदा च प्रेषितास्तत्र शङ्करेण सुरर्षयः ॥ ८॥

सर्वकर्मफलं प्राप्य द्विजो वेदप्रियः सदा ।

सतां गतिं समालेभे सम्यज्ज्ञानपरायणः ॥ ८॥

देवाश्च ऋषयः सर्वे सगणा हि मुदान्विताः ।

कुमारानयनार्थं वै तत्र जग्मुः सुबुद्धयः ॥ ९॥

तत्पुत्रास्तादृशाश्चासंश्चत्वारो मुनिसत्तमाः ।

शिवपूजारता नित्यं पित्रोरनवमाः सदा ॥ ९॥

तत्र गत्वा च ते सर्वे कुमारं सुप्रणम्य च ।

विज्ञाप्य बहुधाप्येनं प्रार्थनां चक्रुरादरात् ॥ १०॥

देवप्रियश्च तज्ज्येष्ठः प्रियमेधास्ततः परम् ।

तृतीयः सुकृतो नाम धर्मवाही च सुव्रतः ॥ १०॥

देवादिप्रार्थनां तां च शिवाज्ञासङ्कुलां गुरुः ।

न मेने स कुमारो हि महाहङ्कारविह्वलः ॥ ११॥

तेषां पुण्यप्रतापाच्च पृथिव्यां सुखमैधत ।

शुक्लपक्षे यथा चन्द्रो वर्धते च निरन्तरम् ॥ ११॥

ततश्च पुनरावृत्य सर्वे ते हि शिवान्तिकम् ।

स्वं स्वं स्थानं गता नत्वा प्राप्य शङ्करशासनम् ॥ १२॥

तथा तेषां गुणास्तत्र वर्धन्ते स्म सुखावहाः ।

ब्रह्मतेजोमयी सा वै नगरी चाभवत्तदा ॥ १२॥

तदा च गिरिजा देवी विरहं पुत्रसम्भवम् ।

शम्भुश्च परमं दुःखं प्राप तस्मिन्ननागते ॥ १३॥

एतस्मिन्नन्तरे तत्र यज्जातं वृत्तमुत्तमम् ।

श्रूयतां तद् द्विजश्रेष्ठाः कथयामि यथाश्रुतम् ॥ १३॥

अथो सुदुःखितौ दीनौ लोकाचारकरौ तदा ।

जग्मतुस्तत्र सुस्नेहात्स्वपुत्रो यत्र संस्थितः ॥ १४॥