४ कोटिरुद्रसंहिता, अध्याय 10: कोटिरुद्रसंहितायां लिङ्गस्वरूपकारणवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

चतुर्थी कोटिरुद्रसंहिता ४.११. एकादशोऽध्यायः ।

चन्द्रभालपशुपतिनाथलिङ्गमाहात्म्यवर्णनम् ।

ऋषय ऊचुः ।

सूत सूत महाभाग धन्यस्त्वं शिवसक्तधीः ।

महाबलस्य लिङ्गस्य श्रावितेयं कथाद्भुता ॥ १॥

दधीचमूर्तिस्तत्रैव समर्च्या विधिपूर्वकम् ।

शिवप्रीत्यर्थमेवाशु तीर्थयात्राफलार्थिभिः ॥ १॥

चतुर्थी कोटिरुद्रसंहिता ४.१२. द्वादशोऽध्यायः ।

लिङ्गस्वरूपकारणवर्णनम् ।

ऋषय ऊचुः ।

सूत जानासि सकलं वस्तु व्यासप्रसादतः ।

तवाज्ञातं न विद्येत तस्मात्पृच्छामहे वयम् ॥ १॥

तं दृष्ट्वा ऋषिपत्न्यस्ताः परं त्रासमुपागताः ।

विह्वला विस्मिताश्चान्याः समाजग्मुस्तथा पुनः ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

उत्तरस्यां दिशायां च शिवलिङ्गानि यानि च ।

तेषां माहात्म्यमनघं वद त्वं पापनाशकम् ॥ २॥

लिङ्गं च पूज्यते लोके तत्त्वया कथितं च यत् ।

तत्तथैव न चान्यद्वा कारणं विद्यते त्विह ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

सूत उवाच ।

श‍ृणुतादरतो विप्रा औत्तराणां विशेषतः ।

माहात्म्यं शिवलिङ्गानां प्रवदामि समासतः ॥ ३॥

बाणरूपा श्रुता लोके पार्वती शिववल्लभा ।

एतत्किं कारणं सूत कथय त्वं यथाश्रुतम् ॥ ३॥

गोकर्णं क्षेत्रमपरं महापातकनाशनम् ।

महावनं च तत्रास्ति पवित्रमतिविस्तरम् ॥ ४॥

सूत उवाच ।

कल्पभेदकथा चैव श्रुता व्यासान्मया द्विजाः ।

तामेव कथयाम्यद्य श्रूयतामृषिसत्तमाः ॥ ४॥

तत्रास्ति चन्द्रभालाख्यं शिवलिङ्गमनुत्तमम् ।

रावणेन समानीतं सद्भक्त्या सर्वसिद्धिदम् ॥ ५॥

पुरा दारुवने जातं यद् वृत्तं तु द्विजन्मनाम् ।

तदेव श्रूयतां सम्यक् कथयामि यथाश्रुतम् ॥ ५॥

तस्य तत्र स्थितिर्वैद्यनाथस्येव मुनीश्वराः ।

सर्वलोकहितार्थाय करुणासागरस्य च ॥ ६॥

दारुनाम वनं श्रेष्ठं तत्रासन् ऋषिसत्तमाः ।

शिवभक्ताः सदा नित्यं शिवध्यानपरायणाः ॥ ६॥

स्नानं कृत्वा तु गोकर्णे चन्द्रभालं समर्च्य च ।

शिवलोकमवाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ ७॥

त्रिकालं शिवपूजां च कुर्वन्ति स्म निरन्तरम् ।

नानाविधैः स्तवैर्दिव्यैस्तुष्टुवुस्ते मुनीश्वराः ॥ ७॥

चन्द्रभालस्य लिङ्गस्य महिमा परमाद्भुतः ।

न शक्यो वर्णितुं व्यासाद्भक्तिस्नेहरतस्य हि ॥ ८॥

ते कदाचिद्वने याताः समिधाहरणाय च ।

सर्वे द्विजर्षभाः शैवाः शिवध्यानपरायणाः ॥ ८॥

चन्द्रभालमहादेवलिङ्गस्य महिमा महान् ।

यथाकथञ्चित्सम्प्रोक्तः परलिङ्गस्य वै श‍ृणु ॥ ९॥

एतस्मिन्नन्तरे साक्षाच्छङ्करो नीललोहितः ।

विरूपं च समास्थाय परीक्षार्थं समागतः ॥ ९॥

दाधीचं शिवलिङ्गं तु मिश्रर्षिवरतीर्थके ।

दधीचिना मुनीशेन सुप्रीत्या च प्रतिष्ठितम् ॥ १०॥

दिगम्बरोऽतितेजस्वी भूतिभूषणभूषितः ।

स चेष्टामकरोद्दुष्टां हस्ते लिङ्गं विधारयन् ॥ १०॥

तत्र गत्वा च तत्तीर्थे स्नात्वा सम्यग्विधानतः ।

शिवलिङ्गं समर्चेद्वै दाधीचेश्वरमादरात् ॥ ११॥

मनसा च प्रियं तेषां कर्तुं वै वनवासिनाम् ।

जगाम तद्वनं प्रीत्या भक्तप्रीतो हरः स्वयम् ॥ ११॥

एवं कृते मुनिश्रेष्ठाः कृतकृत्यो भवेन्नरः ।

इह सर्वसुखं भुक्त्वा परत्र गतिमाप्नुयात् ॥ १३॥

आलिलिङ्गुस्तथा चान्याः करं धृत्वा तथापराः ।

परस्परं तु सङ्घर्षात्सम्मग्नास्ताः स्त्रियस्तदा ॥ १३॥

नैमिषारण्यतीर्थे तु निखिलर्षिप्रतिष्ठितम् ।

ऋषीश्वरमिति ख्यातं शिवलिङ्गं सुखप्रदम् ॥ १४॥