४ कोटिरुद्रसंहिता, अध्याय 8: कोटिरुद्रसंहितायां चाण्डालीसद्गतिवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

चतुर्थी कोटिरुद्रसंहिता ४.८. अष्टमोऽध्यायः ।

महाबलमाहात्म्यवर्णनम् ।

सूत उवाच ।

द्विजाः श‍ृणुत सद्भक्त्या शिवलिङ्गानि तानि च ।

पश्चिमायां दिशायां वै यानि ख्यातानि भूतले ॥ १॥

चतुर्थी कोटिरुद्रसंहिता ४.९. नवमोऽध्यायः ।

चाण्डालीसद्गतिवर्णनम् ।

ऋषय ऊचुः ।

सूत सूत महाभाग धन्यस्त्वं शैवसत्तमः ।

चाण्डाली का समाख्याता तत्कथां कथय प्रभो ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

कपिलायां नगर्यां तु कालरामेश्वराभिधे ।

शिवलिङ्गे महादिव्ये दर्शनात्पापहारके ॥ २॥

सूत उवाच ।

द्विजाः श‍ृणुत सद्भक्त्या तां कथां परमाद्भुताम् ।

शिवप्रभावसम्मिश्रां श‍ृण्वतां भक्तिवर्धिनीम् ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

पश्चिमे सागरे चैव महासिद्धेश्वरः स्मृतः ।

धर्मार्थकामदश्चैव तथा मोक्षप्रदोऽपि हि ॥ ३॥

चाण्डाली सा पूर्वभवेऽभवद् ब्राह्मणकन्यका ।

सौमिनी नाम चन्द्रास्या सर्वलक्षणसंयुता ॥ ३॥

अथ सा समये कन्या युवतिः सौमिनी द्विजाः ।

पित्रा दत्ता च कस्मैचिद्विधिना द्विजसूनवे ॥ ४॥

पश्चिमाम्बुधितीरस्थं गोकर्णं क्षेत्रमुत्तमम् ।

ब्रह्महत्यादिपापघ्नं सर्वकामफलप्रदम् ॥ ५॥

गोकर्णे शिवलिङ्गानि विद्यन्ते कोटिकोटिशः ।

असङ्ख्यातानि तीर्थानि तिष्ठन्ति च पदे पदे ॥ ५॥

सा भर्तारमनुप्राप्य किञ्चित्कालं शुभव्रता ।

रेमे तेन द्विजश्रेष्ठा नवयौवनशालिनी ॥ ५॥

बहुनात्र किमुक्तेन गोकर्णस्थानि सर्वशः ।

शिवप्रत्यक्षलिङ्गानि तीर्थान्यम्भांसि सर्वशः ॥ ६॥

अथ तस्याः पतिर्विप्रस्तरुणः सुरुजार्दितः ।

सौमिन्याः कालयोगात्तु पञ्चत्वमगमद् द्विजाः ॥ ६॥

गोकर्णे शिवलिङ्गानां तीर्थानामपि सर्वशः ।

वर्ण्यते महिमा तात पुराणेषु महर्षिभिः ॥ ७॥

मृते भर्तरि सा नारी दुःखितातिविषण्णधीः ।

किञ्चित्कालं शुभाचारा सुशीलोवास सद्मनि ॥ ७॥

कृते युगे स हि श्वेतस्त्रेतायां सोऽतिलोहितः ।

द्वापरे पीतवर्णश्च कलौ श्यामो भविष्यति ॥ ८॥

ततः सा मन्मथाविष्टहृदया विधवापि च ।

युवावस्थाविशेषेण बभूव व्यभिचारिणी ॥ ८॥

आक्रान्तसप्तपातालकुहरोऽपि महाबलः ।

प्राप्ते कलियुगे घोरे मृदुतामुपयास्यति ॥ ९॥

तज्ज्ञात्वा गोत्रिणस्तस्या दुष्कर्म कुलदूषणम् ।

समेतास्तत्यजुर्दूरं नीत्वा तां सकचग्रहाम् ॥ ९॥

महापातकिनश्चात्र समभ्यर्च्य महाबलम् ।

शिवलिङ्गं च गोकर्णे प्रयाताः शाङ्करं पदम् ॥ १०॥

कश्चिच्छूद्रवरस्तां वै विचरन्तीं निजेच्छया ।

दृष्ट्वा वने स्त्रियं चक्रे निनाय स्वगृहं ततः ॥ १०॥

गोकर्णे तत्र मुनयो गत्वा पुण्यर्क्षवासरे ।

येऽर्चयन्ति च तं भक्त्या ते रुद्राः स्युर्न संशयः ॥ ११॥

अथ सा पिशिताहारा नित्यमापीतवारुणी ।

अजीजनत्सुतां तेन शूद्रेण सुरतप्रिया ॥ ११॥

यदा कदाचिद्गोकर्णे यो वा को वापि मानवः ।

पूजयेच्छिवलिङ्गं तत्स गच्छेद् ब्रह्मणः पदम् ॥ १२॥

कदाचिद्भर्तरि क्वापि याते पीतसुराथ सा ।

इयेष पिशिताहारं सौमिनी व्यभिचारिणी ॥ १२॥

ब्रह्मविष्ण्वादिदेवानां शङ्करो हितकाम्यया ।

महाबलाभिधानेन देवः सन्निहितः सदा ॥ १३॥

ततो मेषेषु बद्धेषु गोभिः सह बहिर्व्रजे ।

निशामुखे तमोऽन्धे हि खड्गमादाय सा ययौ ॥ १३॥

घोरेण तपसा लब्धं रावणाख्येन रक्षसा ।

तल्लिङ्गं स्थापयामास गोकर्णे गणनायकः ॥ १४॥