३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 30: शतरुद्रसंहितायां सनत्कुमारनन्दीश्वरसंवादे द्वादशज्योतिर्लिङ्गावतारवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 134 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.४१. एकचत्वारिंशोऽध्यायः ।
किरातेश्वरावतारवर्णनम् ।
तमागतं ततो दृष्ट्वा ध्यानं कृत्वा शिवस्य सः ।
गत्वा तत्रार्जुनस्तेन युद्धं चक्रे सुदारुणम् ॥ १॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.४२. द्विचत्वारिंशोऽध्यायः ।
द्वादशज्योतिर्लिङ्गावतारवर्णनम् ।
नन्दीश्वर उवाच ।
अवतारान् शृणु विभोर्द्वादशप्रमितान्परान् ।
ज्योतिर्लिङ्गस्वरूपान्वै नानोतिकारकान्मुने ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
गणैश्च विविधैस्तीक्ष्णैरायुधैस्तं न्यपीडयत् ।
तैस्तदा पीडितः पार्थः सस्मार स्वामिनं शिवम् ॥ २॥
सौराष्ट्रे सोमनाथश्च श्रीशैले मल्लिकार्जुनः ।
उज्जयिन्यां महाकाल ओङ्कारे चामरेश्वरः ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
अर्जुनश्च तदा तेषां बाणावलिमथाच्छिनत् ।
यदायुद्धं च तैः क्षिप्तं ततः शर्वं परामृशत् ॥ ३॥
केदारो हिमवत्पृष्टे डाकिन्याम्भीमशङ्करः ।
वाराणस्यां च विश्वेशस्त्र्यम्बको गौतमीतटे ॥ ३॥
पीडितास्ते गणास्तेन ययुश्चैव दिशो दश ।
गणेशा वारितास्ते च नाजग्मुः स्वामिनं प्रति ॥ ४॥
वैद्यनाथश्चिताभूमौ नागेशो दारुकावने ।
सेतुबन्धे च रामेशो घुश्मेशश्च शिवालये ॥ ४॥
शिवश्चैवार्जुनश्चैव युयुधाते परस्परम् ।
नानाविधैश्चायुधैर्हि महाबलपराक्रमौ ॥ ५॥
अवतारद्वादशकमेतच्छम्भोः परात्मनः ।
सर्वानन्दकरं पुंसां दर्शनात्स्पर्शनान्मुने ॥ ५॥
शिवोऽपि मनसा नूनं दयां कृत्वार्जुनं ह्यगात् ।
अर्जुनश्च दृढं तत्र प्रहारं कृतवांस्तदा ॥ ६॥
तत्राद्यः सोमनाथो हि चन्द्रदुःखक्षयङ्करः ।
क्षयकुष्ठादिरोगाणां नाशकः पूजनान्मुने ॥ ६॥
आयुधानि शिवः सो वै ह्यर्जुनस्याच्छिनत्तदा ।
कवचानि च सर्वाणि शरीरं केवलं स्थितम् ॥ ७॥
शिवावतारः सोमेशो लिङ्गरूपेण संस्थितः ।
सौराष्ट्रे शुभदेशे च शशिना पूजितः पुरा ॥ ७॥
तदार्जुनः शिवं स्मृत्वा मल्लयुद्धं चकार सः ।
वाहिनीपतिना तेन भयात्क्लिष्टोऽपि धैर्यवान् ॥ ८॥
चन्द्रकुण्डं च तत्रैव सर्वपापविनाशकम् ।
तत्र स्नात्वा नरो धीमान्सर्वरोगैः प्रमुच्यते ॥ ८॥
तद्युद्धेन मही सर्वा चकम्पे ससमुद्रका ।
देवा दुःखं समापन्नाः किं भविष्यति वा पुनः ॥ ९॥
सोमेश्वरं महालिङ्गं शिवस्य परमात्मकम् ।
दृष्ट्वा प्रमुच्यते पापाद्भुक्तिं मुक्तिं च विन्दति ॥ ९॥
एतस्मित्रन्तरे देवः शिवो गगनमास्थितः ।
युद्धं चकार तत्रस्थः सोऽर्जुनश्च तथाकरोत् ॥ १०॥
मल्लिकार्जुनसंज्ञश्चावतारः शकरस्य वै ।
द्वितीयः श्रीगिरौ तात भक्ताभीष्टफलप्रदः ॥ १०॥
उड्डीयोड्डीय तौ युद्धं चक्रतुर्देवपार्थिवौ ।
देवाश्च विस्मयं प्रापू रणं दृष्ट्वा तदाद्भुतम् ॥ ११॥
संस्तुतो लिङ्गरूपेण सुतदर्शनहेतुतः ।
गतस्तत्र महाप्रीत्या स शिवः स्वगिरेर्मुने ॥ ११॥
अथार्जुनोत्तरं ज्ञात्वा स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम् ।
दधार पादयोस्तं वै तद्ध्यानादाप्तसद्बलः ॥ १२॥
ज्योतिर्लिङ्गं द्वितीयं तद्दर्शनात्पूजनान्मुने ।
महासुखकरं चान्ते मुक्तिदं नात्र संशयः ॥ १२॥
धृत्वा पादौ तदा तस्य भ्रामयामास सोऽर्जुनः ।
विजहास महादेवो भक्तवत्सल ऊतिकृत् ॥ १३॥
महाकालाभिधस्तातावतारः शङ्करस्य वै ।
उज्जयिन्यां नगर्यां च बभूव स्वजनावनः ॥ १३॥
दातुं स्वदासतां तस्मै भक्तवश्यतया मुने ।
शिवेनैव कृतं ह्येतच्चरितं नान्यथा भवेत् ॥ १४॥