३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 29: शतरुद्रसंहितायां किरातावतारवर्णने भिल्लार्जुनसंवादो

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.३८. अष्टत्रिंशोऽध्यायः ।

किरातावतारवर्णनप्रसङ्गेऽर्जुनतपोवर्णनम् ।

नन्दीश्वर उवाच ।

अर्जुनोऽपि तदा तत्र दीप्यमानो व्यदृश्यत ।

मन्त्रेण शिवरूपेण तेजश्चातुलमावहन् ॥ १॥

तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.३९. एकोनचत्वारिंशोऽध्यायः ।

किरातावतारवर्णने मूकदैत्यवधः ।

नन्दीश्वर उवाच ।

स्नानं स विधिवत्कृत्वा न्यासादि विधिवत्तथा ।

ध्यानं शिवस्य सद्भक्त्या व्यासोक्तं यत्तथाकरोत् ॥ १॥

तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.४०. चत्वारिंशोऽध्यायः ।

किरातावतारवर्णने भिल्लार्जुनसंवादः ।

नन्दीश्वर उवाच ।

सनत्कुमार सर्वज्ञ श‍ृणु लीलां परात्मनः ।

भक्तवात्सल्यसंयुक्तां तद् दृढत्वविदर्भिताम् ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

ते सर्वे चार्जुनं दृष्ट्वा पाण्डवा निश्चयं गताः ।

जयोऽस्माकं ध्रुवं जातं तेजश्च विपुलं यतः ॥ २॥

एकपादतलेनैव तिष्ठन्मुनिवरो यथा ।

सूर्ये दृष्टिं निबध्यैकां मन्त्रमावर्तयन् स्थितः ॥ २॥

शिवोऽप्यथ स्वभृत्यं वै प्रेषयामास स द्रुतम् ।

बाणार्थं च तदा तत्रार्जुनोऽपि समगात्ततः ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

इदं कार्यं त्वया साध्यं नान्येन च कदाचन ।

व्यासस्य वचनाद्भाति सफलं कुरु जीवितम् ॥ ३॥

तपस्तेपेति सम्प्रीत्या संस्मरन्मनसा शिवम् ।

पञ्चाक्षरं मनुं शम्भोर्जपन्सर्वोत्तमोत्तमम् ॥ ३॥

एकस्मिन् समये प्राप्तौ बाणार्थं तद्गणार्जुनौ ।

अर्जुनस्तं पराभर्त्स्य स्वबाणं चाग्रहीत्तदा ॥ ३॥

इति प्रोच्यार्जुनं ते वै विरहौत्सुक्यकातराः ।

अनिच्छन्तोऽपि तत्रैव प्रेषयामासुरादरात् ॥ ४॥

तपसस्तेज एवासीद्यथा देवा विसिस्मियुः ।

पुनश्चैव शिवं याताः प्रत्यूचुस्ते समाहिताः ॥ ४॥

गणः प्रोवाच तं तत्र किमर्थं गृह्यते शरः ।

बाणश्चैवास्मदीयो वै मुच्यतां ऋषिसत्तम ॥ ४॥

द्रौपदी दुःखसंयुक्ता नेत्राश्रूणि निरुध्य च ।

प्रेषयन्ती शुभं वाक्यं तदोवाच पतिव्रता ॥ ५॥

देवा ऊचुः ।

नरेणैकेन सर्वेश त्वदर्थे तप आहितम् ।

यदिच्छति नरः सोऽयं किन्न यच्छति तत्प्रभो ॥ ५॥

इत्युक्तस्तेन भिल्लस्य गणेन मुनिसत्तम ।

सोऽर्जुनः शङ्करं स्मृत्वा वचनं च तमब्रवीत् ॥ ५॥

द्रौपद्युवाच ।

व्यासोपदिष्टं यद्राजंस्त्वया कार्यं प्रयत्नतः ।

शुभप्रदोऽस्तु ते पन्थाः शकरः शं करोतु वै ॥ ६॥

नन्दीश्वर उवाच ।

इत्युक्त्वा तु स्तुतिं चक्रुर्विविधां ते तदा सुराः ।

तत्पादयोर्दृशः कृत्वा तत्र तस्थुः स्थिराधयः ॥ ६॥

अर्जुन उवाच ।

अज्ञात्वा किं च वदसि मूर्खोऽसि त्वं वनेचर ।

बाणश्च मोचितो मेऽद्य त्वदीयश्च कथं पुनः ॥ ६॥

ते सर्वे चावसंस्तत्र विसृज्यार्जुनमादरात् ।

अत्यन्तदुःखमापन्ना मिलित्वा पञ्च एव च ॥ ७॥

शिवस्तु तद्वचः श्रुत्वा महाप्रभुरुदारधीः ।

सुविहस्य प्रसन्नात्मा सुरान्वचनमब्रवीत् ॥ ७॥

रेखारूपं च पिच्छानि मन्नामाङ्कित एव च ।

त्वदीयश्च कथं जातः स्वभावो दुस्त्यजस्तव ॥ ७॥

स्थितास्तत्र वदन्ति स्म श्रूयतामृषिसत्तम ।

दुःखेऽपि प्रियसङ्गो वै न दुःखाय प्रजायते ॥ ८॥

शिव उवाच ।

स्वस्थानं गच्छत सुराः सर्वे सत्यं न संशयः ।

सर्वथाहं करिष्यामि कार्यं वो नात्र संशय ॥ ८॥

नन्दीश्वर उवाच ।

इत्येवं तद्वचः श्रुत्वा विहस्य स गणेश्वरः ।

अर्जुनं ऋषिरूपं तं भिल्लो वाक्यमुपाददे ॥ ८॥

वियोगे द्विगुणं तस्य दुःखं भवति नित्यशः ।

तत्र धैर्यधरस्यापि कथं धैर्यं भवेदिह ॥ ९॥

नन्दीश्वर उवाच ।

तच्छ्रुत्वा शम्भुवचनं निश्चयं परमं गताः ।

परावृत्य गताः सर्वे स्वस्थानं ते हि निर्जराः ॥ ९॥

तापस श्रूयतां रे त्वं न तपः क्रियते त्वया ।

वेषतश्च तपस्वी त्वं न यथार्थं छलायते ॥ ९॥