३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 28: शतरुद्रसंहितायां किरातावतारवर्णन प्रसङ्गेऽर्जुनाय व्यासोपदेशवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.३७. सप्तत्रिंशोऽध्यायः ।

व्यासोपदेशवर्णनम् ।

नन्दीश्वर उवाच ।

श‍ृणु प्राज्ञ किराताख्यमवतारं पिनाकिनः ।

मूकं च हतवान्प्रीतो योऽर्जुनाय वरं ददौ ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

सुयोधनजितास्ते वै पाण्डवाः प्रवराश्च ते ।

द्रौपद्या च तया साध्व्या द्वैताख्यं वनमाययुः ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

तत्रैव सूर्यदत्तां वै स्थालीं चाश्रित्य ते तदा ।

कालं च वाहयामासुः सुखेन किल पाण्डवाः ॥ ३॥

छलार्थं प्रेरितस्तेन दुर्वासा मुनिपुङ्गवः ।

सुयोधनेन विप्रेन्द्र पाण्डवान्तिकमादरात् ॥ ४॥

छात्रैः स्वैर्वायुतैः सार्धं ययाचे तत्र तान्मुदा ।

भोज्यं चित्तेप्सितं वै स तेभ्यश्चैव समागतः ॥ ५॥

स्वीकृत्य पाण्डवैस्तैस्तैः स्नानार्थं प्रेषितास्तदा ।

दुर्वासःप्रमुखाश्चैव मुनयश्च तपस्विनः ॥ ६॥

अथ ते पाण्डवाः सर्वे अन्नाभावान्मुनीश्वर ।

दुःखिताश्च तदा प्राणांस्त्यक्तुं चित्ते समादधुः ॥ ७॥

द्रौपद्या च स्मृतः कृष्ण आगतस्तत्क्षणादपि ।

शाकं च भक्षयित्वा तु तेषां तृप्तिं समादधत् ॥ ८॥

दुर्वासाश्च तदा शिष्यांस्तृप्तान् ज्ञात्वा ययौ पुनः ।

पाण्डवाः कृच्छ्रनिर्मुक्ताः कृष्णस्य कृपया तदा ॥ ९॥

अथ ते पाण्डवाः कृष्णं पप्रच्छुः किं भविष्यति ।

बलवान् शत्रुरुत्पन्नः किं कार्यं तद्वद प्रभो ॥ १०॥

नन्दीश्वर उवाच ।

इति पृष्ठस्तदा तैस्तु श्रीकृष्णः पाण्डवैर्मुने ।

स्मृत्वा शिवपदाम्भोजौ पाण्डवानिदमब्रवीत् ॥ ११॥

श्रीकृष्ण उवाच ।

श्रूयतां पाण्डवाः श्रेष्ठाः श्रुत्वा कर्तव्यमेव हि ।

मद्वृत्तान्तं विशेषेण शिवसेवासमन्वितम् ॥ १२॥

द्वारकां च मया गत्वा शत्रूणां विजिगीषया ।

विचार्य चोपदेशांश्च ह्युपमन्योर्महात्मनः ॥ १३॥

मया ह्याराधितः शम्भुः प्रसन्नः परमेश्वरः ।

बटुके पर्वतश्रेष्ठे सप्तमासं सुसेवितः ॥ १४॥

इष्टान्कामानदान्मह्यं विश्वेशश्च स्वयं स्थितः ।

तत्प्रभावान्मया सर्वसामर्थ्यं लब्धमुत्तमम् ॥ १५॥

इदानीं सेव्यते देवो भुक्तिमुक्तिफलप्रदः ।

यूयं सेवत तं शम्भुमपि सर्वसुखावहम् ॥ १६॥

नन्दीश्वर उवाच ।

इत्युक्त्वान्तर्दधे कृष्ण आश्वास्याथ च पाण्डवान् ।

द्वारकामगमच्छीघ्रं स्मरन् शिवपदाम्बुजम् ॥ १७॥

पाण्डवा अथ भिल्लं च प्रेषयामासुरोजसा ।

गुणानां च परीक्षार्थं तस्य दुर्योधनस्य च ॥ १८॥

सोऽपि सर्वं च तत्रत्यं दुर्योधनगुणोदयम् ।

समीचीनं च तज्ज्ञात्वा पुनः प्राप प्रभून्प्रति ॥ १९॥

तदुक्तं ते निशम्यैवं दुःखं प्रापुर्मुनीश्वर ।

परस्परं समूचुस्ते पाण्डवा अतिदुःखिताः ॥ २०॥

किं कर्तव्यं क्व गन्तव्यमस्माभिरधुना युधि ।

समर्था अपि वै सर्वे सत्यपाशेन यन्त्रिताः ॥ २१॥

नन्दीश्वर उवाच ।

एतस्मिन्समये व्यासो भस्मभूषितमस्तकः ।

रुद्राक्षाभरणश्चायाज्जटाजूटविभूषितः ॥ २२॥

पञ्चाक्षरं जपन्मन्त्रं शिवप्रेमसमाकुलः ।

तेजसां च स्वयंराशिः साक्षाद्धर्म इवापरः ॥ २३॥

तं दृष्ट्वा ते तदा प्रीता उत्थाय पुरतः स्थिताः ।

दत्त्वासनं तदा तस्मै कुशाजिनसुशोभितम् ॥ २४॥

तत्रोपविष्टं तं व्यासं पूजयन्ति स्म हर्षिताः ।

स्तुतिं च विविधां कृत्वा धन्याः स्म इति वादिनः ॥ २५॥

तपश्चैव सुसन्तप्तं दानानि विविधानि च ।

तत्सर्वं सफलं जातं तृप्तास्ते दर्शनात्प्रभो ॥ २६॥

दुःखं च दूरतो जातं दर्शनात्ते पितामह ।

दुष्टैश्चैव महादुःखं दत्तं नः क्रूरकर्मभिः ॥ २७॥