३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 27: शतरुद्रसंहितायामश्वत्थामशिवावतारवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.३६. षट्त्रिंशोऽध्यायः ।

अश्वत्थामशिवावतारवर्णनम् ।

नन्दीश्वर उवाच ।

सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः ।

अवतारं श‍ृणु विभोरश्वत्थामाह्वयं परम् ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

बृहस्पतेर्महाबुद्धेर्देवर्षेरंशतो मुने ।

भरद्वाजात्समुत्पन्नो द्रोणोऽयोनिज आत्मवान् ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

धनुर्भृतां वरः शूरो विप्रर्षिः सर्वशास्त्रवित् ।

बृहत्कीर्तिर्महातेजा यः सर्वास्त्रविदुत्तमः ॥ ३॥

धनुर्वेदे च वेदे च निष्णातं यं विदुर्बुधाः ।

वरिष्ठं चित्रकर्माणं द्रोणं स्वकुलवर्धनम् ॥ ४॥

कौरवाणां स आचर्य आसीत्स्वबलतो द्विज ।

महारथिषु विख्यातः षट्सु कौरवमध्यतः ॥ ५॥

साहाय्यार्थं कौरवाणां स तेपे विपुलं तपः ।

शिवमुद्दिश्य पुत्रार्थं द्रोणाचार्यो द्विजोत्तमः ॥ ६॥

ततः प्रसन्नो भगवाच्छङ्करो भक्तवत्सलः ।

आविर्बभूव पुरतो द्रोणस्य मुनिसत्तम ॥ ७॥

तं दृष्ट्वा स द्विजो द्रोणस्तुष्टावाशु प्रणम्य तम् ।

महाप्रसन्नहृदयो नतकः सुकृताञ्जलिः ॥ ८॥

तस्य स्तुत्या च तपसा सन्तुष्टः शङ्करः प्रभुः ।

वरं ब्रूहीति चोवाच द्रोणं तं भक्तवत्सलः ॥ ९॥

तच्छ्रुत्वा शम्भुवचनं द्रोणः प्राहाथ सन्नतः ।

स्वांशजं तनयं देहि सर्वाजेयं महाबलम् ॥ १०॥

तच्छ्रुत्वा द्रोणवचनं शम्भुः प्रोचे तथास्त्विति ।

अभूदन्तर्हितस्तात कौतुकी सुखकृन्मुने ॥ ११॥

द्रोणोऽपगच्छत्स्वं धाम महाहृष्टो गतभ्रमः ।

स्वपत्न्यै कथयामास तद्वृतं सकलं मुदा ॥ १२॥

अथावसरमासाद्य रुद्रः सर्वान्तकः प्रभुः ।

स्वांशेन तनयो जज्ञे द्रोणस्य स महाबलः ॥ १३॥

अश्वत्थामेति विख्यातः स बभूव क्षितौ मुने ।

प्रवीरः कञ्जपत्राक्षः शत्रुपक्षक्षयङ्करः ॥ १४॥

यो भारते रणे ख्यातः पितुराज्ञामवाप्य च ।

सहायकृद् बभूवात कौरवाणां महाबलः ॥ १५॥

यमाश्रित्य महावीरं कौरवाः सुमहाबलाः ।

भीष्मादयो बभूवुस्तेऽजेया अपि दिवौकसाम् ॥ १६॥

यद्भयात्पाण्डवाः सर्वे कौरवाञ्जेतुमक्षमाः ।

आसन्नष्टा महावीरा अपि सर्वे च कोविदाः ॥ १७॥

कृष्णोपदेशतः शम्भोस्तपः कृत्वातिदारुणम् ।

प्राप्य चास्त्रं शम्भुवराज्जिग्ये तानर्जुनस्ततः ॥ १८॥

अश्वत्थामा महावीरो महादेवांशजो मुने ।

तथापि तद्भक्तिवशः स्वप्रतापमदर्शयत् ॥ १९॥

विनाश्य पाण्डवसुतान् शिक्षितानपि यत्नतः ।

कृष्णादिभिर्महावीरैरनिवार्यबलः परैः ॥ २०॥

पुत्रशोकेन विकलमापतन्तं तमर्जुनम् ।

रथेनाच्युतवन्तं हि दृष्ट्वा स च पराद्रवत् ॥ २१॥

अस्त्रं ब्रह्मशिरो नाम तदुपर्यसृजत्स हि ।

ततः प्रादुरभूत्तेजः प्रचण्डं सर्वतो दिशम् ॥ २२॥

प्राणापदमभिप्रेक्ष्य सोऽर्जुनः क्लेशसंयुतः ।

उवाच कृष्णं विक्लान्तो नष्टतेजा महाभयः ॥ २३॥

अर्जुन उवाच ।

किमिदं स्वित्कुतो वेति कृष्ण कृष्ण न वेद्म्यहम् ।

सर्वतोमुखमायाति तेजश्चेदं सुदुस्सहम् ॥ २४॥

नन्दीश्वर उवाच ।

श्रुत्वार्जुनवचश्चेदं स कृष्णः शैवसत्तमः ।

दध्यौ शिवं सदारं च प्रत्याहार्जुनमादरात् ॥ २५॥

श्रीकृष्ण उवाच ।

वेत्थेदं द्रोणपुत्रस्य ब्राह्ममस्त्रं महोल्बणम् ।

न ह्यस्यान्यतमं किञ्चिदस्त्रं प्रत्यवकर्शनम् ॥ २६॥

शिवं स्मर द्रुतं शम्भुं स्वप्रभुं भक्तरक्षकम् ।

येन दत्तं हि ते स्वास्त्रं सर्वकार्यकरं परम् ॥ २७॥