३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 26: शतरुद्रसंहितायां साधुद्विजशिवावतारवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 40 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.३५. पञ्चत्रिंशोऽध्यायः ।
साधुद्विजशिवावतारवर्णनम् ।
नन्दीश्वर उवाच ।
सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः ।
अवतारं शृणु विभोः साधुवेषद्विजाह्वयम् ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
मेनाहिमालयोर्भक्तिं शिवे ज्ञात्वा महोत्तमाम् ।
चिन्तामापुः सुराः सर्वे मन्त्रयामासुरादरात् ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
एकान्तभक्त्या शैलश्चेत्कन्यां दास्यति शम्भवे ।
ध्रुवं निर्वाणतां सद्यः सम्प्राप्स्यति शिवस्य वै ॥ ३॥
अनन्तरत्नाधारोऽसौ चेत्प्रयास्यति मोक्षताम् ।
रत्नगर्भाभिधा भूमिर्मिथ्यैव भविता ध्रुवम् ॥ ४॥
स्थावरत्वं परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय सः ।
कन्यां शूलभृते दत्त्वा शिवलोकं गमिष्यति ॥ ५॥
महादेवस्य सारूप्यं प्राप्य शम्भोरनुग्रहात् ।
तत्र भुक्त्वा महाभोगांस्ततो मोक्षमवाप्स्यति ॥ ६॥
इत्यालोच्य सुराः सर्वे जग्मुर्गुरुगृहं मुने ।
चक्रुर्निवेदनं गत्वा गुरवे स्वार्थसाधकाः ॥ ७॥
देवा ऊचुः ।
गुरो हिमालयगृहं गच्छास्मत्कार्यसिद्धये ।
कृत्वा निन्दां महेशस्य गिरिभक्तिं निवारय ॥ ८॥
स्वश्रद्धया सुतां दत्त्वा शिवाय स गिरिर्गुरो ।
लभेत मुक्तिमत्रैव धरण्यां स हि तिष्ठतु ॥ ९॥
इति देववचः श्रुत्वा प्रोवाच च विचार्य तान् ॥ १०॥
गुरुरुवाच ।
कश्चिन्मध्ये च युष्माकं गच्छेच्छैलान्तिकं सुराः ।
सम्पादयेत्स्वाभिमतमहं तत्कर्तुमक्षमः ॥ ११॥
अथवा गच्छत सुरा ब्रह्मलोकं सवासवाः ।
तस्मै वृत्तं कथय स्वं स वः कार्यं करिष्यति ॥ १२॥
नन्दीश्वर उवाच ।
तच्छ्रुत्वा ते समालोच्य जग्मुर्विधिसभां सुराः ।
सर्वं निवेदयामासुस्तद्वृत्तं पुरतो विधेः ॥ १३॥
अवोचत्तान्विधिः श्रुत्वा तद्वचः सुविचिन्त्य वै ।
नाहं करिष्ये तन्निन्दां दुःखदां कहरां सदा ॥ १४॥
सुरा गच्छत कैलासं सन्तोषयत शङ्करम् ।
प्रस्थापयत तं देवं हिमालयगृहं प्रति ॥ १५॥
स गच्छेदथ शैलेशमात्मनिन्दां करोतु वै ।
परनिन्दा विनाशाय स्वनिन्दा यशसे मता ॥ १६॥
नन्दीश्वर उवाच ।
ततस्ते प्रययुः शीघ्रं कैलासं निखिलाः सुराः ।
सुप्रणम्य शिवं भक्त्या तद्वृत्तं निखिला जगुः ॥ १७॥
तच्छ्रुत्वा देववचनं स्वीचकार महेश्वरः ।
देवान्सुयापयामास तानाश्वास्य विहस्य सः ॥ १८॥
ततः स भगवाञ्छम्भुर्महेशो भक्तवत्सलः ।
गन्तुमैच्छच्छैलमूलं मायेशो न विकारवान् ॥ १९॥
दण्डी छत्री दिव्यवासा बिभ्रत्तिलकमुज्ज्वलम् ।
करे स्फटिकमालां च शालग्रामं गले दधत् ॥ २०॥
जपन्नाम हरेर्भक्त्या साधुवेषधरो द्विजः ।
हिमाचलं जगामाशु बन्धुवर्गैः सर्मन्वितम् ॥ २१॥
तं च दृष्ट्वा समुत्तस्थौ सगणोऽपि हिमालयः ।
ननाम दण्डवद्भूमौ साष्टाङ्गं विधिपूर्वकम् ॥ २२॥
ततः पप्रच्छ शैलेशस्तं द्विजं को भवानिति ।
उवाच शीघ्रं विप्रेन्द्रः स योग्यद्रिं महादरात् ॥ २३॥
साधुद्विज उवाच ।
साधुद्विजाह्वः शैलाहं वैष्णवः परमार्थदृक् ।
परोपकारी सर्वज्ञः सर्वगामी गुरोर्बलात् ॥ २४॥
मया ज्ञातं स्वविज्ञानात्स्वस्थाने शैलसत्तम ।
तच्छृणु प्रीतितो वच्मि हित्वा दम्भं तवान्तिकम् ॥ २५॥
शङ्कराय सुतां दातुं त्वमिच्छसि निजोद्भवाम् ।
इमां पद्मासमां रम्यामज्ञातकुलशीलिने ॥ २६॥
इयं मतिस्ते शैलेन्द्र न युक्ता मङ्गलप्रदा ।
निबोध ज्ञानिनां श्रेष्ठ नारायणकुलोद्भव ॥ २७॥