३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 25: शतरुद्रसंहितायां सुनर्तकनटाह्वशिवावतारवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 111 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.३३. त्रयोत्रिंशोऽध्यायः ।
ब्रह्मचारिशिवावतारवर्णनम् ।
नन्दीश्वर उवाच ।
सनत्कुमार सुप्रीत्या शिवस्य परमात्मनः ।
अवतारं शृणु विभोर्जटिलाह्वं सुपावनम् ॥ १॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.३४. चतुस्त्रिंशोऽध्यायः ।
सुनर्तकनटाह्वशिवावतारवर्णनम् ।
नन्दीश्वर उवाच ।
सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः ।
अवतारं शृणु विभोः सुनर्तकनटाह्वयम् ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
पुरा सती दक्षकन्या त्यक्त्वा देहं पितुर्मखे ।
स्वपित्रानादृता जज्ञे मेनायां हिमभूधरात् ॥ २॥
यदा हि कालिका देवी पार्वती हिमवत्सुता ।
तेपे तपः सुविमलं वनं गत्वा शिवाप्तये ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
सा गत्वा गहनेऽरण्ये तेपे सुविमलं तपः ।
शङ्करं पतिमिच्छन्ती सखीभ्यां संयुता शिवा ॥ ३॥
तदा शिवः प्रसन्नोऽभूत्तस्याः सुतपसो मुने ।
तद्वृत्तसुपरीक्षार्थं वरं दातुं मुदा ययौ ॥ ३॥
तत्तपः सुपरीक्षार्थं सप्तर्षीन्प्रैषयच्छिवः ।
तपःस्थानं तु पार्वत्या नानालीलाविशारदः ॥ ४॥
स्वरूपं दर्शयामास तस्यै सुप्रीतमानसः ।
वरं ब्रूहीति चोवाच तां शिवां शङ्करो मुने ॥ ४॥
ते गत्वा तत्र मुनयः परीक्षां चक्रुरादरात् ।
तस्याः सुयत्नतो नैव समर्था ह्यभवंश्च ते ॥ ५॥
तच्छ्रुत्वा शम्भुवचनं दृष्ट्वा तद्रूपमुत्तमम् ।
सुजहर्ष शिवातीव प्राह तं सुप्रणम्य सा ॥ ५॥
तत्रागत्य शिवं नत्वा वृत्तान्तं च निवेद्य तत् ।
तदाज्ञां समनुप्राप्य स्वर्लोकं जग्मुरादरात् ॥ ६॥
पार्वत्युवाच ।
यदि प्रसन्नो देवेश मह्यं देयो वरो यदि ।
पतिर्भव ममेशान कृपां कुरु ममोपरि ॥ ६॥
गतेषु तेषु मुनिषु स्वस्थानं शङ्करः स्वयम् ।
परीक्षितुं शिवावृत्तमैच्छत्सूतिकरः प्रभुः ॥ ७॥
पितुर्गृहे मया सम्यग्गम्यते त्वदनुज्ञया ।
गन्तव्यं भवता नाथ मत्पितुः पार्श्वतः प्रभो ॥ ७॥
सुप्रसन्नस्तपस्वीच्छाशमनादयमीश्वरः ।
ब्रह्मचर्यस्वरूपोऽभूत्तदाद्भुततरः प्रभुः ॥ ८॥
याचस्व मां ततो भिक्षुः ख्यापयंश्च यशः शुभम् ।
पितुर्मे सफलं सर्वं कुरु प्रीत्या गृहाश्रमम् ॥ ८॥
अतीव स्थविरो विप्रदेहधारी स्वतेजसा ।
प्रज्वलन्मनसा हृष्टो दण्डी छत्री महोज्जलः ॥ ९॥
ततो यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि भो प्रभो ।
विवाहं त्वं महेशान देवानां कार्यसिद्धये ॥ ९॥
धृत्वैवं जाटिलं रूपं जगाम गिरिजावनम् ।
अतिप्रीतियुतः शम्भुः शङ्करो भक्तवत्सलः ॥ १०॥
कामं मे पूरय विभो निर्विकारो भवान्सदा ।
भक्तवत्सलनामा हि तव भक्तास्म्यहं सदा ॥ १०॥
तत्रापश्यत् स्थितां देवीं सखीभिः परिवारिताम् ।
वेदिकोपरि शुद्धान्तां शिवामिव विधोः कलाम् ॥ ११॥
नन्दीश्वर उवाच ।
इत्युक्तः स तया शम्भुर्महेशो भक्तवत्सलः ।
तथास्त्विति वचः प्रोच्यान्तर्हितः स्वगिरिं ययौ ॥ ११॥
शम्भुर्निरीक्ष्य तां देवीं ब्रह्मचारिस्वरूपवान् ।
उपकण्ठं ययौ प्रीत्या चोत्सुकी भक्तवत्सलः ॥ १२॥
पार्वत्यपि ततः प्रीत्या स्वसखीभ्यां समन्विता ।
जगाम स्वपितुर्गेहं रूपं कृत्वा तु सार्थकम् ॥ १२॥
आगतं सा तदा दृष्ट्वा ब्राह्मणं तेजसाद्भुतम् ।
अङ्गेषु लोमशं शान्तं दण्डचर्मसमन्वितम् ॥ १३॥
पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेनया स हिमाचलः ।
परिवारयुतो द्रष्टुं स्वसुतां तां ययौ मुदा ॥ १३॥
ब्रह्मचर्यधरं वृद्धं जटिलं सकमण्डलुम् ।
अपूजयत्परप्रीत्या सर्वपूजोपहारकैः ॥ १४॥