३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 23: शतरुद्रसंहितायां नन्दीश्वरसनत्कुमारसंवादे अवधूतेश्वरशिवावतारचरित्रवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 155 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.२८. अष्टाविंशोऽध्यायः ।
यतिनाथब्रह्महंसाह्वयशिवावतारचरितवर्णनम् ।
नन्दीश्वर उवाच ।
शृणु प्राज्ञ प्रवक्ष्यामि शिवस्य परमात्मनः ।
अवतारं परानन्दं यतिनाथाह्वयं मुने ॥ १॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.२९. एकोनत्रिंशोऽध्यायः ।
कृष्णदर्शनशिवावतारवर्णनम् ।
नन्दीश्वर उवाच ।
सनत्कुमार शम्भोस्त्ववतारं परमं शृणु ।
नभगज्ञानदं कृष्णदर्शनाह्वयमुत्तमम् ॥ १॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.३०. त्रिंशोऽध्यायः ।
अवधूतेश्वरशिवावतारचरित्रवर्णनम् ।
नन्दीश्वर उवाच ।
शृणु त्वं ब्रह्मपुत्राद्यावतारं परमेशितुः ।
अवधूतेश्वराह्वं वै शक्रगर्वापहारकम् ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
अर्बुदाचलसंज्ञे तु पर्वते भिल्लवंशजः ।
आहुकश्च तदभ्याशे वसति स्म मुनीश्वर ॥ २॥
इक्ष्वाकुप्रमुखा आसन् श्राद्धदेवसुताश्च ये ।
नभगस्तत्र नवमो नाभागस्तत्सुतः स्मृतः ॥ २॥
शक्रः पुरा हि सगुरुः सर्वदेवसमन्वितः ।
दर्शनं कर्तुमीशस्य कैलासमगमन्मुने ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
तत्पत्नी ह्याहुका नाम बभूव किल सुव्रता ।
उभावपि महाशैवावास्तां तौ शिवपूजकौ ॥ ३॥
अम्बरीषः सुतस्तस्य विष्णुभक्तो बभूव सः ।
यस्योपरि प्रसन्नोऽभूद्दुर्वासा ब्रह्मभक्तितः ॥ ३॥
अथ गुर्विन्द्रयोर्ज्ञात्वागमनं शङ्करस्तयोः ।
परीक्षितुं च तद्भावं स्वदर्शनरतात्मनोः ॥ ३॥
कस्मिंश्चित्समये भिल्लः शिवभक्तिरतः सदा ।
आहारार्थं स्वपत्न्याश्च सुदूरं स गतो मुने ॥ ४॥
पितामहोऽम्बरीषस्य नभगो यः प्रकीर्तितः ।
तच्चरितं शृणु मुने यस्मै ज्ञानमदाच्छिवः ॥ ४॥
अवधूतस्वरूपोऽभून्नानालीलाकरः प्रभुः ।
दिगम्बरो महाभीमो ज्वलदग्निसमप्रभः ॥ ४॥
एतस्मिन्नन्तरे तत्र गेहे भिल्लस्य शङ्करः ।
भूत्वा यतिवपुः सायं परीक्षार्थं समाययौ ॥ ५॥
नभगो मनुपुत्रस्तु पठनार्थं सुबुद्धिमान् ।
चक्रे गुरुकुले वासं बहुकालं जितेन्द्रियः ॥ ५॥
सोऽवधूतस्वरूपो हि मार्गमारुद्ध्य सद्गतिः ।
लम्बमानपटः शम्भुरतिष्ठच्छोभिताकृतिः ॥ ५॥
तस्मिन्नवसरे तत्राजगाम स गृहाधिपः ।
पूजनं च यतीशस्य चकार प्रेमतः सुधीः ॥ ६॥
एतस्मिन्समये ते वै इक्ष्वाकुप्रमुखाः सुताः ।
तस्मै भागमकल्प्यैव भेजुर्भागान्निजान्क्रमात् ॥ ६॥
अथ तौ गुरुशक्रौ च गच्छन्तौ शिव सन्निधिम् ।
अद्राष्टां पुरुषं भीमं मार्गमध्येऽद्भुताकृतिम् ॥ ६॥
तद्भावस्य परीक्षार्थं यतिरूपः स शङ्करः ।
महालीलातरः प्रीत्या भीतः प्रोवाच दीनगीः ॥ ७॥
स्वं स्वं भागं गृहीत्वा ते बुभुजू राज्यमुत्तमम् ।
अविषादं महाभागाः पित्रादेशात्सुबुद्धयः ॥ ७॥
अथ शक्रो मुनेऽपृच्छत्स्वाधिकारेण दुर्मदः ।
पुरुषं तं स्वमार्गान्तः स्थितमज्ञाय शङ्करम् ॥ ७॥
यतिनाथ उवाच ।
अद्य स्थलं निवासार्थं देहि मे प्रातरेव हि ।
यास्यामि सर्वथा भिल्ल स्वस्ति स्यात्तव सर्वदा ॥ ८॥
स पश्चादागतस्तत्र ब्रह्मचारी गुरुस्थलात् ।
नभगोऽधीत्य सर्वाश्च साङ्गोपाङ्गाः श्रुतीः क्रमात् ॥ ८॥
शक्र उवाच ।
कस्त्वं दिगम्बराकारावधूतः कुत आगतः ।
किन्नाम तव विख्यातं तत्त्वतो वद मेऽचिरम् ॥ ८॥
भिल्ल उवाच ।
सत्यं प्रोक्तं त्वया स्वामिन् शृणु मद्वचनं च ते ।
अति स्वल्पं स्थलं मे हि स्यान्निवासः कथं तव ॥ ९॥
भ्रातृन्विलोक्य नभगो विभक्तान्सकलान्निजान् ।
दायार्थी प्राह तान्स्नेहादिक्ष्वाकुप्रमुखान्मुने ॥ ९॥
स्वस्थाने संस्थितः शम्भुः किं वान्यत्र गतोऽधुना ।
दर्शनार्थं हि तस्याहं गच्छामि सगुरुः सुरैः ॥ ९॥