३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 21: शतरुद्रसंहितायां वैश्यनाथाह्वयशिवावतारवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 68 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.२६. षड्विंशोऽध्यायः ।
वैश्यनाथाह्वयशिवावतारवर्णनम् ।
नन्दीश्वर उवाच ।
शृणु तात प्रवक्ष्यामि शिवस्य परमात्मनः ।
अवतारं परानन्दं वैश्यनाथाह्वयं मुने ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
नन्दिग्रामे पुरा काचिन्महानन्देति विश्रुता ।
बभूव वारवनिता शिवभक्ता सुसुन्दरी ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
महाविभवसम्पन्ना सुधनाढ्या महोज्ज्वला ।
नानारत्नपरिच्छिन्नशृङ्गाररसनिर्भरा ॥ ३॥
सर्वसङ्गीतविद्यासु निपुणातिमनोहरा ।
तस्या गेयेन हृष्यन्ति राज्ञ्यो राजान एव च ॥ ४॥
समानर्च सदा साम्बं सा वेश्या शङ्करं मुदा ।
शिवनामजपासक्ता भस्मरुद्राक्षभूषणा ॥ ५॥
शिवं सम्पूज्य सा नित्यं सेवन्ती जगदीश्वरम् ।
ननर्त परया भक्त्या गायन्ती शिवसद्यशः ॥ ६॥
रुद्राक्षैर्भूषयित्वैकं मर्कटं चैव कुक्कुटम् ।
करतालैश्च गीतैश्च सदा नर्तयति स्म सा ॥ ७॥
नृत्यमानौ च तौ दृष्ट्वा शिवभक्तिरता च सा ।
वेश्या स्म विहसत्युच्चैः प्रेम्णा सर्वसखीयुता ॥ ८॥
रुद्राक्षैः कृतकेयूरकर्णाभरणमण्डना ।
मर्कटः शिक्षया तस्याः पुरो नृत्यति बालवत् ॥ ९॥
शिखासम्बद्धरुद्राक्षः कुक्कुटः कपिना सह ।
नित्यं ननर्त नृत्यज्ञः पश्यतां हितमावहन् ॥ १०॥
एवं सा कुर्वती वेश्या कौतुकं परमादरात् ।
शिवभक्तिरता नित्यं महानन्दभराभवत् ॥ ११॥
शिवभक्तिं प्रकुर्वन्त्या वेश्याया मुनिसत्तम ।
बहुकालो व्यतीयाय तस्याः परमसौख्यतः ॥ १२॥
एकदा च गृहे तस्या वैश्यो भूत्वा शिवः स्वयम् ।
परीक्षितुं च तद्भावमाजगाम शुभो व्रती ॥ १३॥
त्रिपुण्ड्रविलसद्भालो रुद्राक्षाभरणः कृती ।
शिवनामजपासक्तो जटिलः शैववेषभृत् ॥ १४॥
स बिभ्रद्भस्मनिचयं प्रकोष्ठे वरकङ्कणम् ।
महारत्नपरिस्तीर्णं राजते परकौतुकी ॥ १५॥
तमागतं सुसम्पूज्य सा वेश्या परया मुदा ।
स्वस्थाने सादरं वैश्यं सुन्दरी हि न्यवेशयत् ॥ १६॥
तत्प्रकोष्ठे वरं वीक्ष्य कङ्कणं सुमनोहरम् ।
तस्मिञ्जातस्पृहा सा च तं प्रोवाच सुविस्मिता ॥ १७॥
महानन्दोवाच ।
महारत्नमयश्चायं कङ्कणस्त्वत्करे स्थितः ।
मनो हरति मे सद्यो दिव्यस्त्रीभूषणोचितः ॥ १८॥
नन्दीश्वर उवाच ।
इति तां नवरत्नाढ्ये सस्पृहां करभूषणे ।
वीक्ष्योदारमतिर्वैश्यः सस्मितं समभाषत ॥ १९॥
वैश्यनाथ उवाच ।
अस्मिन् रत्नवरे दिव्ये सस्पृहं यदि ते मनः ।
त्वमेवाधत्स्व सुप्रीत्या मौल्यमस्य ददासि किम् ॥ २०॥
वेश्योवाच ।
वयं हि स्वैरचारिण्यो वेश्यास्तु न पतिव्रताः ।
अस्मत्कुलोचितो धर्मो व्यभिचारो न संशयः ॥ २१॥
यद्येतदखिलं चित्तं गृह्णाति करभूषणम् ।
दिनत्रयमहोरात्रं पत्नी तव भवाम्यहम् ॥ २२॥
वैश्य उवाच ।
तथास्तु यदि ते सत्यं वचनं वीरवल्लभे ।
ददामि रत्नवलयं त्रिरात्रं भव मे वधूः ॥ २३॥
एतस्मिन्व्यवहारे तु प्रमाणं शशिभास्करौ ।
त्रिवारं सत्यमित्युक्त्वा हृदयं मे स्पृश प्रिये ॥ २४॥
वेश्योवाच ।
दिनत्रयमहोरात्रं पत्नी भूत्वा तव प्रभो ।
सहधर्मं चरामीति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ २५॥
नन्दीश्वर उवाच ।
इत्युक्त्वा हि महानन्दा त्रिवारं शशिभास्करौ ।
प्रमाणीकृत्य सुप्रीत्या सा तद् हृदयमस्पृशत् ॥ २६॥
अथ तस्यै स वैश्यस्तु प्रदत्त्वा रत्नकङ्कणम् ।
लिङ्गं रत्नमयं तस्य हस्ते दत्त्वेदमब्रवीत् ॥ २७॥