३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 11: शतरुद्रसंहितायां गृहपत्यवतारवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 67 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.१३. त्रयोदशोऽध्यायः ।
गृहपत्यवतारवर्णनम् १ ।
नन्दीश्वर उवाच ।
शृणु ब्रह्मसुत प्रीत्या चरितं शशिमौलिनः ।
सोऽवतीर्णो यथा प्रीत्या विश्वानरगृहे शिवः ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
नाम्ना गृहपतिः सोऽभूदग्निलोकपतिर्मुने ।
अग्निरूपस्तैजसश्च सर्वात्मा परमः प्रभुः ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
नर्मदायास्तटे रम्ये पुरे नर्मपुरे पुरा ।
पुरारिभक्तः पुण्यात्माभवद्विश्वानरो मुनिः ॥ ३॥
ब्रह्मचर्याश्रमे निष्ठो ब्रह्मयज्ञरतः सदा ।
शाण्डिल्यगोत्रः शुचिमान्ब्रह्मतेजोनिधिर्वशी ॥ ४॥
विज्ञाताखिलशास्त्रार्थः सदाचाररतः सदा ।
शैवाचारप्रवीणोऽति लौकिकाचारविद्वरः ॥ ५॥
चित्ते विचार्य गृहिणीगुणान्विश्वानरः शुभान् ।
उदुवाह विधानेन स्वोचितां कुलकन्यकाम् ॥ ६॥
अग्निशुश्रूषणरतः पञ्चयज्ञपरायणः ।
षट्कर्मनिरतो नित्यं देवपित्रतिथिप्रियः ॥ ७॥
एवं बहुतिथे काले गते तस्याग्रजन्मनः ।
भार्या शुचिष्मती नाम भर्तारं प्राह सुव्रता ॥ ८॥
नाथ भोगा मया सर्वे भुक्ता वै त्वत्प्रसादतः ।
स्त्रीणां समुचिता ये स्युः त्वां समेत्य मुदावहाः ॥ ९॥
एवं मे प्रार्थितं नाथ चिराय हृदि संस्थितम् ।
गृहस्थानां समुचितं त्वमेतद्दातुमर्हसि ॥ १०॥
विश्वानर उवाच ।
किमदेयं हि सुश्रोणि तव प्रियहितैषिणी ।
तत्प्रार्थय महाभागे प्रयच्छाम्यविलम्बितम् ॥ ११॥
महेशितुः प्रसादेन मम किञ्चिन्न दुर्लभम् ।
इहामुत्र च कल्याणि सर्वकल्याणकारिणः ॥ १२॥
नन्दीश्वर उवाच ।
इत्याकर्ण्य वचः पत्युस्तस्य सा पतिदेवता ।
उवाच हृष्टवदना करौ बद्ध्वा विनीतिका ॥ १३॥
शुचिष्मत्युवाच ।
वरयोग्यास्मि चेन्नाथ यदि देयो वरो मम ।
महेशसदृशं पुत्रं देहि नान्यं वरं वृणे ॥ १४॥
नन्दीश्वर उवाच ।
इति तस्या वचः श्रुत्वा ब्राह्मणः स शुचिव्रतः ।
क्षणं समाधिमाधाय हृद्येतत्समचिन्तयत् ॥ १५॥
अहो किं मे तया तन्व्या प्रार्थितं ह्यतिदुर्लभम् ।
मनोरथपथाद्दूरमस्तु वा स हि सर्वकृत् ॥ १६॥
तेनैवास्या मुखे स्थित्वा वाक्स्वरूपेण शम्भुना ।
व्याहृतं कोऽन्यथा कर्तुमुत्सहेत भवेदिदम् ॥ १७॥
इति सञ्चिन्त्य स मुनिर्विश्वानर उदारधीः ।
ततः प्रोवाच तां पत्नीमेकपत्नीव्रते स्थितः ॥ १८॥
नन्दीश्वर उवाच ।
इत्थमाश्वास्य तां पत्नीं जगाम तपसे मुनिः ।
यत्र विश्वेश्वरः साक्षात्काशीनाथोऽधितिष्ठति ॥ १९॥
प्राप्य वाराणसीं तूर्णं दृष्ट्वा तां मणिकर्णिकाम् ।
तत्याज तापत्रितयमपि जन्मशतार्जितम् ॥ २०॥
दृष्ट्वा सर्वाणि लिङ्गानि विश्वेशप्रमुखानि च ।
स्नात्वा सर्वेषु कुण्डेषु वापीकूपसरस्सु च ॥ २१॥
नत्वा विनायकान्सर्वान्गौरीं शर्वां प्रणम्य च ।
सम्पूज्य कालराजं च भैरवं पापभक्षणम् ॥ २२॥
दण्डनायकमुख्यांश्च गणान्स्तुत्वा प्रयत्नतः ।
आदिकेशवमुख्यांश्च केशवं परितोष्य च ॥ २३॥
लोलार्कमुखसूर्यांश्च प्रणम्य स पुनः पुनः ।
कृत्वा च पिण्डदानानि सर्वतीर्थेष्वतन्द्रितः ॥ २४॥
सहस्रभोजनाद्यैश्च मुनीन्विप्रान्प्रतर्प्य च ।
महापूजोपचारैश्च लिङ्गान्यभ्यर्च्य भक्तितः ॥ २५॥
असकृच्चिन्तयामास किं लिङ्गं क्षिप्रसिद्धिदम् ।
यत्र निश्चलतामेति तपस्तनयकाम्यया ॥ २६॥
क्षणं विचार्य स मुनिरिति विश्वानरः सुधीः ।
क्षिप्रं पुत्रप्रदं लिङ्गं वीरेशं प्रशशंस ह ॥ २७॥