३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 10: शतरुद्रसंहितायां शरभावतारवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 119 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.११. एकादशोऽध्यायः ।
शरभावतारवर्णनम् १ ।
नन्दीश्वर उवाच ।
एवमभ्यर्थितो देवैर्मतिं चक्रे कृपालयः ।
महातेजो नृसिंहाख्यं संहर्त्तुं परमेश्वरः ॥ १॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.१२. द्वादशोऽध्यायः ।
शरभावतारवर्णनम् २ ।
सनत्कुमार उवाच ।
नन्दीश्वर महाप्राज्ञ विज्ञातं तदनन्तरम् ।
ममोपरि कृपां कृत्वा प्रीत्या त्वं तद्वदाधुना ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
तदूर्ध्वं स्मृतवान् रुद्रो वीरभद्रं महाबलम् ।
आत्मनो भैरवं रूपं प्राह प्रलयकारकम् ॥ २॥
नन्दीश्वर उवाच ।
इत्युक्तो वीरभद्रेण नृसिंहः क्रोधविह्वलः ।
निनदन्ननुवेगेन तं ग्रहीतुं प्रचक्रमे ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
आजगाम ततः सद्यो गणानामग्रणीर्हसन् ।
साट्टहासैर्गणवरैरुत्पतद्भिरितस्ततः ॥ ३॥
अत्रान्तरे महाघोरं प्रत्यक्षभयकारणम् ।
गगनव्यापि दुर्धर्षं शैवतेजः समुद्भवम् ॥ ३॥
नृसिंहरूपैरत्युग्रैः कोटिभिः परिवारितः ।
माद्यद्भिरभितो वीरैर्नृत्यद्भिश्च मुदान्वितैः ॥ ४॥
वीरभद्रस्य तद्रूमदृश्यं तु ततः क्षणात् ।
तद्वै हिरण्मयं सौम्यं न सौरं नाग्निसम्भवम् ॥ ४॥
क्रीडद्भिश्च महावीरैर्ब्रह्माद्यैः कन्दुकैरिव ।
अदृष्टपूर्वैरन्यैश्च वेष्टितो वीरवन्दितः ॥ ५॥
न तडिच्चन्द्रसदृशमनौपम्यं महेश्वरम् ।
तदा तेजांसि सर्वाणि तस्मिंल्लीनानि शङ्करे ॥ ५॥
कल्पान्तज्वलनज्वालो विलसल्लोचनत्रयः ।
अशस्त्रो हि जटाजूटी ज्वलद् बालेन्दुमण्डितः ॥ ६॥
न तद्व्योमं महत्तेजो व्यक्तान्तश्चाभवत्ततः ।
रुद्रसाधारणं चैव चिह्नितं विकृताकृति ॥ ६॥
बालेन्दुवलयाकारतीक्ष्णदंष्ट्राङ्कुरद्वयः ।
आखण्डलधनुःखण्डसन्निभभ्रूलतान्वितः ॥ ७॥
ततस्संहाररूपेण सुव्यक्तं परमेश्वरः ।
पश्यतां सर्वदेवानां जयशब्दादिमङ्गलैः ॥ ७॥
महाप्रचण्डहुङ्कारबधिरीकृतदिङ्मुखः ।
नीलमेघाञ्जनश्यामो भीषणः श्मश्रुलोऽद्भुतः ॥ ८॥
सहस्रबाहुर्जटिलश्चन्द्रार्द्धकृतशेखरः ।
समृद्धोग्रशरीरेण पक्षाभ्यां चञ्चुना द्विजः ॥ ८॥
वाद्यखण्डमखण्डाभ्यां भ्रामयंस्त्रिशिखं मुहुः ।
वीरभद्रोऽपि भगवान्वीरशक्तिविजृम्भितः ॥ ९॥
अतितीक्ष्णो महादंष्ट्रो वज्रतुल्यनखायुधः ।
कण्ठे कालो महाबाहुश्चतुष्पाद्वह्निसन्निभः ॥ ९॥
स्वयं विज्ञापयामास किमत्र स्मृतिकारणम् ।
आज्ञापय जगत्स्वामिन् प्रसादः क्रियतां मयि ॥ १०॥
युगान्तोद्यतजीमूतभीमगम्भीरनिःस्वनः ।
महाकुपितकृत्याग्निव्यावृत्तनयनत्रयः ॥ १०॥
नन्दीश्वर उवाच ।
इत्याकर्ण्य महेशानो वीरभद्रोक्तमादरात् ।
विलोक्य वचनं प्रीत्या प्रोवाच खलदण्डधृक् ॥ ११॥
स्पष्टदंष्ट्राधरोष्ठश्च हुङ्कारैः संयुतो हरः ।
ईदृग्विधस्वरूपश्च ह्युग्र आविर्बभूव ह ॥ ११॥
शङ्कर उवाच ।
अकाले भयमुत्पन्नं देवानामपि भैरवम् ।
ज्वलितः स नृसिंहाग्निः शमयैनं दुरासदम् ॥ १२॥
हरिस्तद्दर्शनादेव विनष्टबलविक्रमः ।
बिभ्रद्धामसहस्रांशोरधः खद्योतविभ्रमम् ॥ १२॥
सान्त्वयन् बोधयादौ तं तेन किन्नोपशाम्यति ।
ततो मत्परमं भावं भैरवं सम्प्रदर्शय ॥ १३॥
अथ विभ्रम्य पक्षाभ्यां नाभिपादान्विदारयन् ।
पादान्बबन्ध पुच्छेन बाहुभ्यां बाहुमण्डलम् ॥ १३॥
सूक्ष्मं संहृत्य सूक्ष्मेण स्थूलं स्थूलेन तेजसा ।
वशमानय वन्हिं त्वं वीरभद्र ममाज्ञया ॥ १४॥