३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 9: शतरुद्रसंहितायां शार्दूलावतारे नृसिंहचरितवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.१०. दशमोऽध्यायः ।

नृसिंहचरितवर्णनम् ।

नन्दीश्वर उवाच ।

विध्वंसी दक्षयज्ञस्य वीरभद्राह्वयः प्रभोः ।

अवतारश्च विज्ञेयः शिवस्य परमात्मनः ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

सतीचरित्रे कथितं चरितं तस्य कृत्स्नशः ।

श्रुतं त्वयापि बहुधा नातः प्रोक्तं सुविस्तरात् ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

अतः परं मुनिश्रेष्ठ भवत्स्नेहाद् ब्रवीमि तत् ।

शार्दूलाख्यावतारं च शङ्करस्य प्रभोः श‍ृणु ॥ ३॥

सदाशिवेन देवानां हितार्थं रूपमद्भुतम् ।

शारभं च धृतं दिव्यं ज्वलज्ज्वालासमप्रभम् ॥ ४॥

शिवावतारा अमिताः सद्भक्तहितकारकाः ।

सङ्ख्या न शक्यते कर्तुं तेषां च मुनिसत्तमाः ॥ ५॥

आकाशस्य च ताराणां रेणुकानां क्षितेस्तथा ।

आसाराणां च वृद्धेन बहुकल्पैः कदापि हि ॥ ६॥

सङ्ख्या विशक्यते कर्तुं सुप्राज्ञैर्बहुजन्मभिः ।

न वै शिवावताराणां सत्यं जानीहि मद्वचः ॥ ७॥

तथापि च यथाबुद्ध्या कथयामि यथाश्रुतम् ।

चरित्रं शारभं दिव्यं परमैश्वर्यसूचकम् ॥ ८॥

जयश्च विजयश्चैव भवद्भिः शापितौ यदा ।

तदा दितिसुतौ द्वौ तावभूतां कश्यपान्मुने ॥ ९॥

हिरण्यकशिपुश्चाद्यो हिरण्याक्षोऽनुजो बली ।

देवर्षिपार्षदौ जातौ तौ द्वावपि दितेः सुतौ ॥ १०॥

पृथ्व्युद्धारे विधात्रा व प्रार्थितो हि पुरा प्रभुः ।

हिरण्याक्षं जघानासौ विष्णुर्वाराहरूपधृक् ॥ ११॥

तं श्रुत्वा भ्रातरं वीरं निहतं प्राणसन्निभम् ।

चुकोप हरयेऽतीव हिरण्यकशिपुर्मुने ॥ १२॥

वर्षाणामयुतं तप्त्वा ब्रह्मणो वरमाप सः ।

न कश्चिन्मारयेन्मां वै त्वत्सृष्टाविति तुष्टतः ॥ १३॥

शोणिताख्यपुरं गत्वा देवानाहूय सर्वतः ।

त्रिलोकीं स्ववशे कृत्वा चक्रे राज्यमकण्टकम् ॥ १४॥

देवर्षिकदनं चक्रे सर्वधर्मविलोपकः ।

द्विजपीडाकरः पापी हिरण्यकशिपुर्मुने ॥ १५॥

प्रह्लादेन स्वपुत्रेण हरिभक्तेन दैत्यराट् ।

यदा विद्वेषमकरोद्धरिर्वैरी विशेषतः ॥ १६॥

सभास्तम्भात्तदा विष्णुरभूदाविर्द्रुतं मने ।

सन्ध्यायां क्रोधमापन्नो नृसिंहवपुषा ततः ॥ १७॥

सर्वथा मुनिशार्दूल करालं नृहरेर्वपुः ।

प्रजज्वालातिभयदं त्रासयन्दैत्यसत्तमान् ॥ १८॥

नृसिंहेन तदा दैत्या निहताश्चैव तत्क्षणम् ।

हिरण्यकशिपुश्चाथ युद्धं चक्रे सुदारुणम् ॥ १९॥

महायुद्धं तयोरासीन्मुहूर्त्तं मुनिसत्तमाः ।

विकरालं च भयदं सर्वेषां रोमहर्षणम् ॥ २०॥

सायं चकर्ष देवेशो देहल्यां दैत्यपुङ्गवम् ।

व्योम्नि देवेषु पश्यत्सु नृसिंहश्च रमेश्वरः ॥ २१॥

अथोत्सङ्गे च तं कृत्वा नखैस्तदुदरं द्रुतम् ।

विदार्य मारयामास पश्यतां त्रिदिवौकसाम् ॥ २२॥

हते हिरण्यकशिपौ नृसिंहेनैव विष्णुना ।

जगत्स्वास्थ्यं तदा लेभे न वै देवा विशेषतः ॥ २३॥

देवदुन्दुभयो नेदुः प्रह्लादो विस्मयं गतः ।

लक्ष्मीश्च विस्मयं प्राप्ता रूपं दृष्ट्वाऽद्भुतं हरेः ॥ २४॥

हतो यद्यपि दैत्येन्द्रस्तथापि न परं सुखम् ।

ययुर्देवा नृसिंहस्य ज्वाला सा न निवर्तिता ॥ २५॥

तया च व्याकुलं जातं सर्वं चैव जगत्पुनः ।

देवाश्च दुःखमापन्नाः किं भविष्यति वा पुनः ॥ २६॥

इत्येवं च वदन्तस्ते भयादू दूरमुपस्थिताः ।

नृसिंहक्रोधजज्वालाव्याकुलाः पद्मभूमुखाः ॥ २७॥