३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 8: शतरुद्रसंहितायां भैरवावतारलीलावर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.८. अष्टमोऽध्यायः ।

भैरवावतारवर्णनम् ।

अथ भैरवावतारमाह ।

नन्दीश्वर उवाच ।

सनत्कुमार सर्वज्ञ श‍ृणु त्वं भैरवीं कथाम् ।

यस्याः श्रवणमात्रेण शैवी भक्तिर्दृढा भवेत् ॥ १॥

तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.९. नवमोऽध्यायः ।

भैरवावतारलीलावर्णनम् ।

नन्दीश्वर उवाच ।

सनत्कुमार सर्वज्ञ भैरवीमपरां कथाम् ।

श‍ृणु प्रीत्या महादोषसंहर्त्रीं भक्तिवर्द्धिनीम् ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

भैरवः पूर्णरूपो हि शङ्करस्य परात्मनः ।

मूढास्तं वै न जानन्ति मोहिताः शिवमायया ॥ २॥

तत्सान्निध्यं भैरवोऽपि कालोऽभूत्कालकालनः ।

स देवदेववाक्येन बिभ्रत्कापालिकं व्रतम् ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

सनत्कुमार नो वेत्ति महिमानं महेशितुः ।

चतुर्भुजोऽपि विष्णुर्वै चतुर्वक्त्रोऽपि वै विधिः ॥ ३॥

कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम् ।

नात्याक्षीच्चापि तं देवं ब्रह्महत्यापि दारुणा ॥ ३॥

चित्रमत्र न किञ्चिद्वै दुर्ज्ञेया खलु शाम्भवी ।

तया सम्मोहिताः सर्वे नार्चयन्त्यपि तं परम् ॥ ४॥

प्रतितीर्थं भ्रमन् नापि विमुक्तो ब्रह्महत्यया ।

अतः कामारिमहिमा सर्वोऽपि ह्यवगम्यताम् ॥ ४॥

वेदयेद्यदि वात्मानं स एव परमेश्वरः ।

तदा विदन्ति ते सर्वे स्वेच्छया न हि केऽपि तम् ॥ ५॥

प्रमथैः सेव्यमानोऽपि ह्येकदा विहरन्हरः ।

कापालिको ययौ स्वैरी नारायणनिकेतनम् ॥ ५॥

सर्वगोऽपि महेशानो नेक्ष्यते मूढबुद्धिभिः ।

देववद् बुध्यते लोके योऽतीतो मनसां गिराम् ॥ ६॥

अथायान्तं महाकालं त्रिनेत्रं सर्पकुण्डलम् ।

महादेवांशसम्भूतं पूर्णाकारं च भैरवम् ॥ ६॥

अत्रेतिहासं वक्ष्येऽहं परमर्षे पुरातनम् ।

श‍ृणु तं श्रद्धया तात परमं ज्ञानकारणम् ॥ ७॥

पपात दण्डवद्भूमौ तं दृष्ट्वा गरुडध्वजः ।

देवाश्च मुनयश्चैव देवनार्य्यः समन्ततः ॥ ७॥

मेरुश‍ृङ्गेऽद्भुते रम्ये स्थितं ब्रह्माणमीश्वरम् ।

जग्मुर्देवर्षयः सर्वे सुतत्त्वं ज्ञातुमिच्छया ॥ ८॥

अथ विष्णुः प्रणम्यैनं प्रयातः कमलापतिः ।

शिरस्यञ्जलिमाधाय तुष्टाव विविधैः स्तवैः ॥ ८॥

तत्रागत्य विधिं नत्वा पप्रच्छुस्ते महादरात् ।

कृताञ्जलिपुटाः सर्वे नतस्कन्धा मुनीश्वराः ॥ ९॥

सानन्दोऽथ हरिः प्राह प्रसन्नात्मा महामुने ।

क्षीरोदमथनोद्भूतां पद्मां पद्मालयां मुदा ॥ ९॥

देवर्षय ऊचुः ।

देवदेव प्रजानाथ सृष्टिकृल्लोकनायक ।

तत्त्वतो वद चास्मभ्यं किमेकं तत्त्वमव्ययम् ॥ १०॥

विष्णुरुवाच ।

प्रिये पश्याब्जनयने धन्यासि सुभगेऽनघे ।

धन्योऽहं देवि सुश्रोणि यत्पश्यावो जगत्पतिम् ॥ १०॥

नन्दीश्वर उवाच ।

स मायया महेशस्य मोहितः पद्मसम्भवः ।

अविज्ञाय परं भावं सम्भावं प्रत्युवाच ह ॥ ११॥

अयं धाता विधाता च लोकानां प्रभुरीश्वरः ।

अनादिः शरणः शान्तः पुरः षड्विंशसम्मितः ॥ ११॥

ब्रह्मोवाच ।

हे सुरा ऋषयः सर्वे सुमत्या श‍ृणुतादरात् ।

वच्म्यहं परमं तत्त्वमव्ययं वै यथार्थतः ॥ १२॥

सर्वज्ञः सर्वयोगीशः सर्वभूतैकनायकः ।

सर्वभूतान्तरात्माऽयं सर्वेषां सर्वदः सदा ॥ १२॥

जगद्योनिरहं धाता स्वयम्भूरज ईश्वरः ।

अनादिभागहं ब्रह्म ह्येक आत्मा निरञ्जनः ॥ १३॥

ये विनिद्रा विनिःश्वासाः शान्ताः ध्यानपरायणाः ।

धिया पश्यन्ति हृदये सोऽयं पद्मे समीक्षताम् ॥ १३॥

प्रवर्तको हि जगतामहमेव निवर्त्तकः ।

संवर्तको मदधिको नान्यः कश्चित्सुरोत्तमाः ॥ १४॥