३ शतरुद्रसंहिता, अध्याय 6: शतरुद्रसंहितायां नन्दिकेशावतारवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 67 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां ३.६. षष्ठोऽध्यायः ।
नन्दिकेशावतारवर्णनम् ।
अथ नन्दीश्वरावतारमाह ।
सनत्कुमार उवाच ।
भवान्कथमनुप्राप्तो महादेवांशजः शिवम् ।
श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं वक्तुमर्हसि मे प्रभो ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
नन्दीश्वर उवाच ।
सनत्कुमार सर्वज्ञ सावधानतया शृणु ।
यथाऽहं च शिवं प्राप्तो महादेवांशजो मुने ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
प्रजाकामः शिलादोऽभूदुक्तः पितृभिरादरात् ।
तदुद्धर्तुमना भक्त्या समुद्धारमभीप्सुभिः ॥ ३॥
अधोदृष्टिः सुधर्मात्मा शिलादो नाम वीर्यवान् ।
तस्यासीन्मुनिकैर्वृत्तिः शिवलोके च सोऽगमत् ॥ ४॥
शक्रमुद्दिश्य स मुनिस्तपस्तेपे सुदुःसहम् ।
निश्चलात्मा शिलादाख्यो बहुकालं दृढव्रतः ॥ ५॥
तपतस्तस्य तपसा सन्तुष्टोऽभूच्छतक्रतुः ।
जगाम च वरं दातुं सर्वदेवप्रभुस्तदा ॥ ६॥
शिलादमाह सुप्रीत्या शक्रस्तुष्टोऽस्मि तेऽनघ ।
तेन त्वं मुनिशार्दूल वरयस्व वरानिति ॥ ७॥
ततः प्रणम्य देवेशं स्तुत्वा स्तुतिभिरादरात् ।
शिलादो मुनिशार्दूलस्तमाह सुकृताञ्जलिः ॥ ८॥
शिलाद उवाच ।
शतक्रतो सुरेशान सन्तुष्टो यदि मे प्रभो ।
अयोनिजं मुत्युहीनं पुत्रमिच्छामि सुव्रतम् ॥ ९॥
शक्र उवाच ।
पुत्रं दास्यामि पुत्रार्थिन्योनिजं मृत्युसंयुतम् ।
अन्यथा ते न दास्यामि मृत्युहीना न सन्ति वै ॥ १०॥
न दास्यामि सुतं तेऽहं मृत्युहीनमयोनिजम् ।
हरिर्विधिश्च भगवान्किमुतान्यो महामुने ॥ ११॥
तावपि त्रिपुरार्यङ्गसम्भवौ मरणान्वितौ ।
तयोरप्यायुषां मानं कथितं निगमे पृथक् ॥ १२॥
तस्मादयोनिजे पुत्रे मृत्युहीने प्रयत्नतः ।
परित्यजाशां विप्रेन्द्र गृहाणात्मक्षमं सुतम् ॥ १३॥
किन्तु देवेश्वरो रुद्रः प्रसीदति महेश्वरः ।
सुदुर्लभो मृत्युहीनस्तव पुत्रो ह्ययोनिजः ॥ १४॥
अहं च विष्णुर्भगवान् द्रुहिणश्च महामुने ।
अयोनिजं मृत्युहीनं पुत्रं दातुं न शक्नुमः ॥ १५॥
आराधय महादेवं तत्पुत्रविनिकाम्यया ।
सर्वेश्वरो महाशक्तः स ते पुत्रं प्रदास्यति ॥ १६॥
नन्दीश्वर उवाच ।
एवं व्याहृत्य विप्रेन्द्रमनुगृह्य च तं घृणी ।
देवैर्वृतः सुरेशानः स्वलोकं समगान्मुने ॥ १७॥
गते तस्मिंश्च वरदे सहस्राक्षे शिलाशनः ।
आराधयन्महादेवं तपसाऽतोषयद्भवम् ॥ १८॥
अथ तस्यैवमनिशं तत्परस्य द्विजस्त वै ।
दिव्यं वर्षसहस्रं तु गतं क्षणमिवाद्भुतम् ॥ १९॥
वल्मीकेन वृताङ्गश्च लक्षकोटगणैर्मुनिः ।
वज्रसूचीमुखैश्चान्यै रक्तभुग्भिश्च सर्वतः ॥ २०॥
निर्मांसरुधिरत्वग्वै बिले तस्मिन्नवस्थितः ।
अस्थिशेषोऽभवत्पश्चाच्छिलादो मुनिसत्तमः ॥ २१॥
तुष्टः प्रभुस्तदा तस्मै दर्शयामास स्वां तनुम् ।
दिव्यां दिव्यगुणैर्युक्तामलभ्यां वामबुद्धिभिः ॥ २२॥
दिव्यवर्षसहस्रेण तप्यमानाय शूलधृक् ।
सर्वदेवाधिपस्तस्मै वरदोऽस्मीत्यभाषत ॥ २३॥
महासमाधिसंलीनः स शिलादो महामुनिः ।
नाशृणोत्तद्गिरं शम्भोर्भक्त्यधीनतरस्य वै ॥ २४॥
यदा स्पृष्टो मुनिस्तेन करेण त्रिपुरारिणा ।
तदैव मुनिशार्दूल उत्ससर्ज तपःक्रमम् ॥ २५॥
अथोन्मील्य मुनिर्नेत्रे सोमं शम्भुं विलोकयन् ।
द्रुतं प्रणम्य समुदा पादयोर्न्यपतन्मुने ॥ २६॥
हर्षगद्गदया वाचा नतस्कन्धः कृताञ्जलिः ।
प्रसन्नात्मा शिलादः स तुष्टाव परमेश्वरम् ॥ २७॥