२ रुद्रसंहिता - ५ युद्धखण्डः, अध्याय 16: रुद्रसंहिताया पञ्चमे युद्धखण्डे जलन्धरवधोपाख्याने जलन्धरयुद्धवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमो युद्धखण्डे २.५.२१. एकविंशोऽध्यायः ।

हिरण्यनेत्रहिरण्यकशिपुवधवर्णनम् ।

सनत्कुमार उवाच ।

ते गणाधिपतीन्दृष्ट्वा नन्दीभमुखषण्मुखान् ।

अमर्षादभ्यधावन्त द्वन्द्वयुद्धाय दानवाः ॥ १॥

द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमो युद्धखण्डे २.५.२२. द्वाविंशोऽध्यायः ।

जलन्धरवधोपाख्याने जलन्धरयुद्धवर्णनम् ।

सनत्कुमार उवाच ।

अथ वीरगणै रुद्रो रौद्ररूपो महाप्रभुः ।

अभ्यगाद् वृषभारूढः सङ्ग्रामं प्रहसन्निव ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

नन्दिनं कालनेमिश्च शुम्भो लम्बोदरं तथा ।

निशुम्भः षण्मुखं देवमभ्यधावत शङ्कितः ॥ २॥

रुद्रमायान्तमालोक्य सिंहनादैर्गणाः पुनः ।

निवृत्ताः सङ्गरे रौद्रा ये हि पूर्वं पराजिताः ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

निशुम्भः कार्तिकेयस्य मयूरं पञ्चभिः शरैः ।

हृदि विव्याध वेगेन मूर्छितः स पपात ह ॥ ३॥

वीरशब्दं च कुर्वन्तस्तेऽप्यन्ये शाङ्करा गणाः ।

सोत्सवाःसायुधा दैत्यान्निजघ्नुः शरवृष्टिभिः ॥ ३॥

ततः शक्तिधरः क्रुद्धो बाणैः पञ्चभिरेव च ।

विव्याध स्यन्दने तस्य हयान्यन्तारमेव च ॥ ४॥

दैत्या हि भीषणं रुद्रं सर्वे दृष्ट्वा विदुद्रुवुः ।

शाङ्करं पुरुषं दृष्ट्वा पातकानीव तद्भयात् ॥ ४॥

शरेणान्येन तीक्ष्णेन निशुम्भं देववैरिणम् ।

जघान तरसा वीरो जगर्ज रणदुर्मदः ॥ ५॥

अथो जलन्धरो दैत्यान्निवृत्तान्प्रेक्ष्य सङ्गरे ।

अभ्यधावत्स चण्डीशं मुञ्चन्बाणान्सहस्रशः ॥ ५॥

असुरोऽपि निशुम्भाख्यो महावीरोऽतिवीर्यवान् ।

जघान कार्तिकेयं तं गर्जन्तं स्वेषुणा रणे ॥ ६॥

निशुम्भशुम्भप्रमुखा दैत्येन्द्राश्च सहस्रशः ।

अभिजग्मुश्शिवं वेगाद्रोषात्सन्दष्टदच्छदाः ॥ ६॥

ततः शक्तिं कार्तिकेयो यावज्जग्राह रोषतः ।

तावन्निशुम्भो वेगेन स्वशक्त्या तमपातयत् ॥ ७॥

कालनेमिस्तथा वीरः खड्गरोमा बलाहकः ।

घस्मरश्च प्रचण्डश्चापरे चापि शिवं ययुः ॥ ७॥

एवं बभूव तत्रैव कार्तिकेयनिशुम्भयोः ।

आहवो हि महान्व्यास वीरशब्दं प्रगर्जतोः ॥ ८॥

बाणैः सञ्छादयामासुर्द्रुतं रुद्रगणांश्च ते ।

अङ्गानि चिच्छिदुर्वीराः शुम्भाद्या निखिला मुने ॥ ८॥

ततो नन्दीश्वरो बाणैः कालनेमिमविध्यत ।

सप्तभिश्च हयान्केतुं रथं सारथिमाच्छिनत् ॥ ९॥

बाणान्धकारसञ्छन्नं दृष्ट्वा गणबलं हरः ।

तद्बाणजालमाच्छिद्य बाणैराववृते नभः ॥ ९॥

कालनेमिश्च सङ्क्रुद्धो धनुश्चिच्छेद नन्दिनः ।

स्वशरासननिर्मुक्तैर्महातीक्ष्णैः शिलीमुखैः ॥ १०॥

दैत्यांश्च बाणवात्याभिः पीडितानकरोत्तदा ।

प्रचण्डबाणजालौघैरपातयत भूतले ॥ १०॥

अथ नन्दीश्वरो वीरः कालनेमिं महासुरम् ।

तमपास्य च शूलेन वक्षस्यभ्यहनद् दृढम् ॥ ११॥

खड्गरोमशिरः कायात्तथा परशुनाच्छिनत् ।

बलाहकस्य च शिरः खट्वाङ्गेनाकरोद्द्विधा ॥ ११॥

स शूलभिन्नहृदयो हताश्वो हतसारथिः ।

अद्रेः शिखरमुत्पाट्य नन्दिनं समताडयत् ॥ १२॥

स बध्वा घस्मरं दैत्यं पाशेनाभ्यहनद्भुवि ।

महावीरं प्रचण्डं च चकर्त्त त्रिशिखेन ह ॥ १२॥

अथ शुम्भो गणेशश्च रथमूषक वाहनौ ।

युध्यमानौ शरव्रातैः परस्परमविध्यताम् ॥ १३॥

वृषभेण हताः केचित्केचिद्बाणैर्निपातिता ।

न शेकुरसुराः स्थातुं गजा सिंहार्दिता इव ॥ १३॥

गणेशस्तु तदा शुम्भं हृदि विव्याध पत्रिणा ।

सारथिं च त्रिभिर्बाणैः पातयामास भूतले ॥ १४॥