२ रुद्रसंहिता - ४ कुमारखण्डः, अध्याय 8: रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे तारकवाक्यशक्रविष्णुवीरभद्रयुद्धवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 113 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थः कुमारखण्डे २.४.८. अष्टमोऽध्यायः ।
देवदैत्ययुद्धवर्णनम् ।
ब्रह्मोवाच इति ते वर्णितस्तात देवदानव सेनयोः ।
सङ्ग्रामस्तुमुलोऽतीव तत्प्रभ्वोः शृणु नारद ॥ १॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थः कुमारखण्डे २.४.९. नवमोऽध्यायः ।
तारकेण सह वीरभद्रविष्णोर्घोरयुद्धवर्णनम् ।
ब्रह्मोवाच देवदेव गुह स्वामिन् शाङ्करे पार्वतीसुत ।
न शोभते रणो विष्णुतारकासुरयोर्वृथा ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
एवं युद्धेऽतितुमुले देवदानवसङ्क्षये ।
तारकेणैव देवेन्द्रः शक्त्या परमया सह ॥ २॥
विष्णुना न हि वध्योऽसौ तारको बलवानति ।
मया दत्तवरस्तस्मात्सत्यं सत्यं वदाम्यहम् ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
सद्यः पपात नागाश्च धरण्यां मूर्च्छितोऽभवत् ।
परं कश्मलमापेदे वज्रधारी सुरेश्वरः ॥ ३॥
नान्यो हन्तास्य पापस्य त्वां विना पार्वतीसुत ।
तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं वचनं मे महाप्रभो ॥ ३॥
तथैव लोकपाः सर्वेऽसुरैश्च बलवत्तरैः ।
पराजिता रणे तात महारणविशारदैः ॥ ४॥
सन्नद्धो भव दैत्यस्य वधायाशु परन्तप ।
तद्वधार्थं समुत्पन्नः शङ्करात्त्वं शिवासुत ॥ ४॥
अन्येऽपि निर्जरा दैत्यैर्युद्ध्यमानाः पराजिताः ।
असहन्तो हि तत्तेजः पलायनपरायणाः ॥ ५॥
रक्ष रक्ष महावीर त्रिदशान् व्यथितान् रणे ।
न बालस्त्वं युवा नैव किं तु सर्वेश्वरः प्रभुः ॥ ५॥
जगर्जुरसुरास्तत्र जयिनः सुकृतोद्यमाः ।
सिंहनादं प्रकुर्वन्तः कोलाहलपरायणाः ॥ ६॥
शक्रं पश्य तथा विष्णुं व्याकुलं च सुरान् गणान् ।
एनं जहि महादैत्यं त्रैलोक्यं सुखितं कुरु ॥ ६॥
एतस्मिन्नन्तरे तत्र वीरभद्रो रुषान्वितः ।
आससाद गणैर्वीरैस्तारकं वीरमानिनम् ॥ ७॥
अनेन विजितश्चेन्द्रो लोकपालैः पुरा सह ।
विष्णुश्चापि महावीरो तर्जितस्तपसो बलात् ॥ ७॥
निर्जरान् पृष्ठतः कृत्वा शिवकोपोद्भवो बली ।
तत्सम्मुखो बभूवाथ योद्धुकामो गणाग्रणीः ॥ ८॥
त्रैलोक्यं निर्जितं सर्वमसुरेण दुरात्मना ।
इदानीं तव सान्निध्यात्पुनर्युद्धं कृतं च तैः ॥ ८॥
तदा ते प्रमथाः सर्वे दैत्याश्च परमोत्सवाः ।
युयुधुः संयुगेऽन्योन्यं प्रसक्ताश्च महारणे ॥ ९॥
तस्मात्त्वया निहन्तव्यस्तारकः पापपूरुषः ।
अन्यवध्यो न चैवायं मद्वराच्छङ्करात्मज ॥ ९॥
त्रिशूलैरृष्टिभिः पाशैः खड्गैः परशुपट्टिशैः ।
निजघ्नुःसमरेऽन्योऽन्यं रणे रणविशारदाः ॥ १०॥
इति श्रुत्वा मम वचः कुमारः शङ्करात्मजः ।
विजहास प्रसन्नात्मा तथास्त्विति वचोऽब्रवीत् ॥ १०॥
तारको वीरभद्रेण स त्रिशूलाहतो भृशम् ।
पपात सहसा भूमौ क्षणं मूर्छापरिप्लुतः ॥ ११॥
विनिश्चित्यासुरवधं शाङ्करिःस महाप्रभुः ।
विमानादवतीर्याथ पदातिरभवत्तदा ॥ ११॥
उत्थाय स द्रुतं वीरस्तारको दैत्यसत्तमः ।
लब्धसंज्ञो बलाच्छक्त्या वीरभद्रं जघान ह ॥ १२॥
पद्भ्यां तदासौ परिधावमानो रेजेऽतिवीरः शिवजः कुमारः ।
करे समादाय महाप्रभां तां शक्तिं महोल्कामिव दीप्तिदीप्ताम् ॥ १२॥
वीरभद्रस्तथा वीरो महातेजा हि तारकम् ।
जघान त्रिशिखेनाशु घोरेण निशितेन तम् ॥ १३॥
दृष्ट्वा तमायान्तमतिप्रचण्ड- मव्याकुलं षण्मुखमप्रमेयम् ।
दैत्यो बभाषे सुरसत्तमान्स कुमार एष द्विषतां प्रहन्ता ॥ १३॥
सोऽपि शक्त्या वीरभद्रं जघान समरे ततः ।
तारको दितिजाधीशः प्रबलो वीरसम्मतः ॥ १४॥