२ रुद्रसंहिता - ४ कुमारखण्डः, अध्याय 7: रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे युद्धप्रारम्भवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थः कुमारखण्डे २.४.७. सप्तमोऽध्यायः ।

तारकेण सहेन्द्रादिदेवानां युद्धवर्णनम् ।

ब्रह्मोवाच हर्य्यादयस्सुरास्ते च दृष्ट्वा तच्चरितं विभोः ।

सुप्रसन्ना बभूवुर्हि विश्वासासक्तमानसाः ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

वल्गन्तः कुर्वतो नादं भाविताश्शिवतेजसा ।

कुमारन्ते पुरस्कृत्य तारकं हन्तुमाययुः ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

देवानामुद्यमं श्रुत्वा तारकोऽपि महाबलः ।

सैन्येन महता सद्यो ययौ योद्धुं सुरान् प्रति ॥ ३॥

देवा दृष्ट्वा समायान्तं तारकस्य महाबलम् ।

बलेन बहुकुर्वन्तः सिंहनादं विसिस्मियुः ॥ ४॥

तदा नभोऽङ्गना वाणीं जगादोपरि सत्वरम् ।

शङ्करप्रेरिता सद्यो हर्यादीनखिलान् सुरान् ॥ ५॥

व्योमवाण्युवाच कुमारं च पुरस्कृत्य सुरा यूयं समुद्यताः ।

दैत्यान्विजित्य सङ्ग्रामे जयिनोऽथ भविष्यथ ॥ ६॥

ब्रह्मोवाच वाचं तु खेचरीं श्रुत्वा देवाः सर्वे समुत्सुकाः ।

वीरशब्दान् प्रकुर्वन्तो निर्भया ह्यभवंस्तदा ॥ ७॥

कुमारं च पुरस्कृत्य सर्वे ते गतसाध्वसाः ।

योद्धुकामाः सुरा जग्मुर्महीसागरसङ्गमम् ॥ ८॥

आजगाम द्रुतं तत्र यत्र देवाः स तारकः ।

सैन्येन महता सार्द्धं असुरैर्बहुभिर्वृतः ॥ ९॥

रणदुन्दुभयो नेदुः प्रलयाम्बुदनिःस्वनाः ।

कर्कशानि च वाद्यानि पराणि च तदागमे ॥ १०॥

गर्जमानास्तदा दैत्यास्तारकेणासुरेण ह ।

कम्पयन्तो भुवं पादक्रमैर्वल्गुनकारकाः ॥ ११॥

तच्छ्रुत्वा रवमत्युग्रं सर्वे देवा विनिर्भयाः ।

ऐकपद्येन चोत्तस्थुर्योद्धुकामाश्च तारकम् ॥ १२॥

गजमारोप्य देवेन्द्रः कुमारं ह्यग्रतोऽभवत् ।

सुरसैन्येन महता लोकपालैः समावृतः ॥ १३॥

तदा दुन्दुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकशः ।

वीणावेणुमृदङ्गानि तथा गन्धर्वनिस्स्वनाः ॥ १४॥

गजं दत्त्वा महेन्द्राय कुमारो यानमारुहत् ।

अनेकाश्चर्यसम्भूतं नानारत्नसमन्वितम् ॥ १५॥

विमानमारुह्य तदा महायशाः स शाङ्करिःसर्वगुणैरुपेतः ।

श्रिया समेतः परया बभौ महान् संवीज्यमानश्चमरैर्महाप्रभैः ॥ १६॥

प्राचेतसं छत्रमतीवसुप्रभं रत्नैरुपेतं विविधैर्विराजितम् ।

धृतं तदा तच्च कुमारमूर्ध्नि वै ह्यनन्तचान्द्रैः किरणैर्महाप्रभैः ॥ १७॥

मिलितास्ते तदा सर्वे देवाः शक्रपुरोगमाः ।

स्वैः स्वैर्बलैः परिवृता युद्धकामा महाबलाः ॥ १८॥

एवं देवाश्च दैत्याश्च योद्धुकामाः स्थिता भुवि ।

सैन्येन महता तेन व्यूहं कृत्वा पृथक् पृथक् ॥ १९॥

ते सेने सुरदैत्यानां शुशुभाते परस्परम् ।

हन्तुकामे तदान्योन्यं स्तूयमाने च बन्दिभिः ॥ २०॥

उभे सेने तदा तेषामगर्जेतां वनोपमे ।

भयङ्करेऽत्यवीराणामितरेषां सुखावहे ॥ २१॥

एतस्मिन्नन्तरे तत्र बलोन्मत्ताः परस्परम् ।

दैत्या देवा महावीरा युयुधुः क्रोधविह्वलाः ॥ २२॥

आसीत्सुतुमुलं युद्धं देवदैत्यसमाकुलम् ।

रुण्डमुण्डाङ्कितं सर्वं क्षणेन समपद्यत ॥ २३॥

भूमौ निपतितास्तत्र शतशोऽथ सहस्रशः ।

निकृत्ताङ्गा महाशस्त्रैर्निहता वीरसम्मताः ॥ २४॥

केषाञ्चिद्बाहवश्छिन्नाः खड्गपातैः सुदारुणैः ।

केषाञ्चिदूरवश्छिन्ना वीराणां मानिनां मृधे ॥ २५॥

केचिन्मथितसर्वाङ्गा गदाभिर्मुद्गरैस्तथा ।

केचिन्निर्भिन्नहृदयाः पाशैर्भल्लैश्च पातिताः ॥ २६॥

केचिद्विदारिताः पृष्ठे कुन्तैरृष्टिभिरङ्कुशैः ।

छिन्नान्यपि शिरांस्येव पतितानि च भूतले ॥ २७॥