२ रुद्रसंहिता - ४ कुमारखण्डः, अध्याय 5: रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कुमाराभिषेकवर्णनं

॥

श्रीगणेशाय नमः ॥

द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थः कुमारखण्डे २.४.५. पञ्चमोऽध्यायः ।

देवकृतकुमाराभिषेकः ।

ब्रह्मोवाच एतस्मिन्नन्तरे तत्र ददर्श रथमुत्तमम् ।

अद्भुतं शोभितं शश्वद्विश्वकर्मविनिर्मितम् ॥ १॥

॥

श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥

शतचक्रं सुविस्तीर्णं मनोयायि मनोहरम् ।

प्रस्थापितं च पार्वत्या वेष्टितं पार्षदैर्वरैः ॥ २॥

॥

श्रीशिवमहापुराणम् ॥

समारोहत्ततोऽनन्तो हृदयेन विदूयता ।

कार्त्तिकः परमज्ञानी परमेशानवीर्यजः ॥ ३॥

तदैव कृत्तिकाः प्राप्य मुक्तकेश्यः शुचाऽऽतुराः ।

उन्मत्ता इव तत्रैव वक्तुमारेभिरे वचः ॥ ४॥

कृत्तिका ऊचुः ।

विहायाऽस्मान् कृपासिन्धो गच्छसि त्वं हि निर्दयः ।

नायं धर्मो मातृवर्गान् पालितो यत् सुतस्त्यजेत् ॥ ५॥

स्नेहेन वर्द्धितोऽस्माभिः पुत्रोऽस्माकं च धर्मतः ।

किं कुर्मः क्व च यास्यामो वयं किं करवाम ह ॥ ६॥

इत्युक्त्वा कृत्तिकाः सर्वाः कृत्वा वक्षसि कार्त्तिकम् ।

द्रुतं मूर्च्छामवापुस्ताःसुतविच्छेदकारणात् ॥ ७॥

ताः कुमारो बोधयित्वा अध्यात्मवचनेन वै ।

ताभिश्च पार्षदैः सार्द्धमारुरोह रथं मुने ॥ ८॥

दृष्ट्वा श्रुत्वा मङ्गलानि बहूनि सुखदानि वै ।

कुमारः पार्षदैः सार्द्धं जगाम पितृमन्दिरम् ॥ ९॥

दक्षेण नन्दियुक्तश्च मनोयायिरथेन च ।

कुमारः प्राप कैलासं न्यग्रोधाऽक्षयमूलके ॥ १०॥

तत्र तस्थौ कृत्तिकाभिः पार्षदप्रवरैः सह ।

कुमारः शाङ्करिः प्रीतो नानालीलाविशारदः ॥ ११॥

तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः ।

विष्णुना ब्रह्मणा सार्द्धं समाचख्युस्तदागमम् ॥ १२॥

तदा दृष्ट्वा च गाङ्गेयं ययौ प्रमुदितश्शिवः ।

अन्यैः समेतो हरिणा ब्रह्मणा च सुरर्षिभिः । १३॥

शङ्खाश्च बहवो नेदुर्भेरी तूर्याण्यनेकशः ।

उत्सवः सुमहानासीद्देवानां तुष्टचेतसाम् ॥ १४॥

तदानीमेव तं सर्वे वीरभद्रादयो गणाः ।

कुर्वन्तः स्वन्वयुः केलिं नानातालधरस्वराः ॥ १५॥

स्तावकाः स्तूयमानाश्च चक्रुस्ते गुणकीर्त्तनम् ।

जयशब्दं नमश्शब्दं कुर्वाणाः प्रीतमानसाः ॥ १६॥

द्रष्टुं ययुस्तं शरजं शिवात्मजमनुत्तमम् । १७॥

पार्वती मङ्गलं चक्रे राजमार्गं मनोहरम् ।

पद्मरागादिमणिभिः संस्कृतं परितः पुरम् ॥ १८॥

पतिपुत्रवतीभिश्च साध्वीभिः स्त्रीभिरन्विताः ।

लक्ष्म्यादित्रिंशद्देवीश्च पुरः कृत्वा समाययौ ॥ १९॥

रम्भाद्यप्सरसो दिव्याः सस्मिता वेषसंयुताः ।

सङ्गीतनर्तनपरा बभूवुश्च शिवाज्ञया ॥ २०॥

ये तं समीक्षयामासुर्गाङ्गेयं शङ्करोपमम् ।

ददृशुस्ते महत्तेजो व्याप्तमासीज्जगत्त्रये ॥ २१॥

तत्तेजसा वृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् ।

ववन्दिरे द्रुतं सर्वे कुमारं सूर्यवर्चसम् ॥ २२॥

जहृषुर्विनतस्कन्धा नमश्शब्दरतास्तदा ।

परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणमागताः ॥ २३॥

अहं विष्णुश्च शक्रश्च तथा देवादयोऽखिलाः ।

दण्डवत्पतिता भूमौ परिवार्य कुमारकम् ॥ २४॥

एतस्मिन्नन्तरे शम्भुर्गिरिजा च मुदान्विता ।

महोत्सवं समागम्य ददर्श तनयं मुदा ॥ २५॥

पुत्रं निरीक्ष्य च तदा जगदेकबन्धुः प्रीत्यान्वितः परमया परया भवान्या ।

स्नेहान्वितो भुजगभोगयुतो हि साक्षात् सर्वेश्वरः परिवृतः प्रमथैः परेशः ॥ २६॥

अथ शक्तिधरः स्कन्दो दृष्ट्वा तौ पार्वतीशिवौ ।

अवरुह्य रथात्तूर्णं शिरसा प्रणनाम ह ॥ २७॥