२ रुद्रसंहिता - ४ कुमारखण्डः, अध्याय 4: रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कार्त्तिकेयान्वेषणनन्दिसंवादवर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 70 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थः कुमारखण्डे २.४.४. चतुर्थोऽध्यायः ।
कार्तिकेयान्वेषणनन्दिसंवादवर्णनम् ।
नारद उवाच ।
देवदेव प्रजानाथ ततः किमभवद्विधे ।
वदेदानीं कृपातस्तु शिवलीलासमन्वितम् ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
ब्रह्मोवाच ।
कृत्तिकाभिर्गृहीते वै तस्मिन् शम्भुसुते मुने ।
कश्चित्कालो व्यतीयाय बुबुधे न हिमाद्रिजा ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
तस्मिन्नवसरे दुर्गा स्मेराननसरोरुहा ।
उवाच स्वामिनं शम्भुं देवदेवेश्वरं प्रभुम् ॥ ३॥
पार्वत्युवाच ।
देवदेव महादेव शृणु मे वचनं शुभम् ।
पूर्वपुण्यातिभारेण त्वं मया प्राप्त ईश्वरः ॥ ४॥
कृपया योगिषु श्रेष्ठो विहारैस्तत्परोऽभवः ।
रतिभङ्गः कृतो देवैस्तत्र मे भवता भव ॥ ५॥
भूमौ निपतितं वीर्यं नोदरे मम ते विभो ।
कुत्र यातं च तद्देव केन देवेन निह्नुतम् ॥ ६॥
कथं मत्स्वामिनो वीर्यममोघं ते महेश्वर ।
मोघं यातं च किं किं वा शिशुर्जातश्च कुत्रचित् ॥ ७॥
ब्रह्मोवाच ।
पार्वतीवचनं श्रुत्वा प्रहस्य जगदीश्वरः ।
उवाच देवानाहूय मुनींश्चापि मुनीश्वर ॥ ८॥
महेश्वर उवाच ।
देवाः शृणुत मद्वाक्यं पार्वतीवचनं श्रुतम् ।
अमोघं कुत्र मे वीर्यं यातं केन च निह्नुतम् ॥ ९॥
सभयं नाप तत्क्षिप्रं स चेद्दण्डं न चार्हति ।
शक्तौ राजा न शास्ता यः प्रजाबाध्यश्च भक्षकः ॥ १०॥
ब्रह्मोवाच शम्भोस्तद्वचनं श्रुत्वा समालोच्य परस्परम् ।
ऊचुःसर्वे क्रमेणैव त्रस्तास्तु पुरतः प्रभोः ॥ ११॥
विष्णुरुवाच ।
ते मिथ्यावादिनःसन्तु भारते गुरुदारिकाः ।
गुरुनिन्दारताः शश्वत्त्वद्वीर्यं यैश्च निह्नुतम् ॥ १२॥
ब्रह्मोवाच ।
त्वद्वीर्यं निह्नुतं येन पुण्यक्षेत्रे च भारते ।
स नाऽन्वितो भवेत्तत्र सेवने पूजने तव ॥ १३॥
लोकपाला ऊचुः ।
त्वदवीर्यं निह्नुतं येन पापिना पतितभ्रमात् ।
भाजनं तस्य सोत्यन्तं तत्तापं कर्म सन्ततम् ॥ १४॥
देवा ऊचुः ।
कृत्वा प्रतिज्ञां यो मूढो नाऽऽपादयति पूर्णताम् ।
भाजनं तस्य पापस्य त्वद्वीर्यं येन निह्नुतम् ॥ १५॥
देवपत्न्य ऊचुः ।
या निन्दति स्वभर्तारं परं गच्छति पूरुषम् ।
मातृबन्धुविहीना च त्वद्वीर्यं निह्नुतं यया ॥ १६॥
ब्रह्मोवाच ।
देवानां वचनं श्रुत्वा देवदेवेश्वरो हरः ।
कर्मणां साक्षिणश्चाह धर्मादीन्सभयं वचः ॥ १७॥
श्रीशिव उवाच ।
देवैर्न निह्नुतं केन तद्वीर्यं निह्नुतं ध्रुवम् ।
तदमोघं भगवतो महेशस्य मम प्रभोः ॥ १८॥
यूयं च साक्षिणो विश्वे सततं सर्वकर्मणाम् ।
युष्माकं निह्नुतं किं वा किं ज्ञातुं वक्तुमर्हथ ॥ १९॥
ब्रह्मोवाच ।
ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा सभायां कम्पिताश्च ते ।
परस्परं समालोक्य क्रमेणोचुः पुरः प्रभोः ॥ २०॥
ब्रह्मोवाच ।
रते तु तिष्ठतो वीर्यं पपात वसुधातले ।
मया ज्ञातममोघं तच्छङ्करस्य प्रकोपतः ॥ २१॥
क्षितिरुवाच वीर्यं सोढुमशक्ताहं तद्वह्नौ न्यक्षिपं पुरा ।
अतोऽत्र दुर्वहं ब्रह्मन्नबलां क्षन्तुमर्हसि ॥ २२॥
वह्निरुवाच वीर्यं सोढुमशक्तोऽहं तव शङ्कर पर्वते ।
कैलासे न्यक्षिपं सद्यः कपोतात्मा सुदुस्सहम् ॥ २३॥
गिरिरुवाच वीर्यं सोढुमशक्तोऽहं तव शङ्कर लोकप ।
गङ्गायां प्राक्षिपं सद्यो दुस्सहं परमेश्वर ॥ २४॥
गङ्गोवाच वीर्यं सोढुमशक्ताहं तव शङ्कर लोकप ।
व्याकुलाऽति प्रभो नाथ न्यक्षिपं शरकानने ॥ २५॥
वायुरुवाच शरेषु पतितं वीर्यं सद्यो बालो बभूव ह ।
अतीव सुन्दरः शम्भो स्वर्नद्याः पावने तटे ॥ २६॥
सूर्य उवाच रुदन्तं बालकं दृष्ट्वागममस्ताचलं प्रभो ।
प्रेरितः कालचक्रेण निशायां स्थातुमक्षमः ॥ २७॥