२ रुद्रसंहिता - ४ कुमारखण्डः, अध्याय 3: रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कार्तिकेयलीलावर्णनं, Verse 1
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
Containing 43 sacred Sanskrit shlokas with multi-author commentaries and translations.
॥
श्रीगणेशाय नमः ॥
द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थः कुमारखण्डे २.४.३. तृतीयोऽध्यायः ।
कार्तिकेयलीलावर्णनम् ।
नारद उवाच ।
देवदेव प्रजानाथ ब्रह्मन् सृष्टिकर प्रभो ।
ततः किमभवत्तत्र तद्वदाऽद्य कृपां कुरु ॥ १॥
॥
श्रीगौरीशङ्कराभ्यां नमः ॥
ब्रह्मोवाच ।
तस्मिन्नवसरे तात विश्वामित्रः प्रतापवान् ।
प्रेरितो विधिना तत्रागच्छत्प्रीतो यदृच्छया ॥ २॥
॥
श्रीशिवमहापुराणम् ॥
स दृष्ट्वालौकिकं धाम तत्सुतस्य सुतेजसः ।
अभवत्पूर्णकामस्तु सुप्रसन्नो ननाम च ॥ ३॥
अकरोत्सुनुतिं तस्य सुप्रसन्नेन चेतसा ।
विधिप्रेरितवाग्भिश्च विश्वामित्रः प्रभाववित् ॥ ४॥
ततःसोऽभूत्सुतस्तत्र सुप्रसन्नो महोतिकृत् ।
सुप्रहस्याद्भुतमहो विश्वामित्रमुवाच च ॥ ५॥
शिवसुत उवाच ।
शिवेच्छया महाज्ञानिन्नकस्मात्त्वमिहागतः ।
संस्कारं कुरु मे तात यथावद्वेदसम्मितम् ॥ ६॥
अद्यारभ्य पुरोधास्त्वं भव मे प्रीतिमावहन् ।
भविष्यसि सदा पूज्यः सर्वेषां नात्र संशयः ॥ ७॥
ब्रह्मोवाच ।
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सुप्रसन्नो हि गाधिजः ।
तमुवाचानुदात्तेन स्वरेण च सुविस्मितः ॥ ८॥
विश्वामित्र उवाच ।
शृणु तात न विप्रोऽहं गाधिक्षत्रियबालकः ।
विश्वामित्रेति विख्यातः क्षत्रियो विप्रसेवकः ॥ ९॥
इति स्वचरितं ख्यातं मया ते वरबालक ।
कस्त्वं स्वचरितं ब्रूहि विस्मितायाखिलं हि मे ॥ १०॥
ब्रह्मोवाच ।
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य तत्स्ववृत्तं जगाद ह ।
ततश्चोवाच सुप्रीत्या गाधिजं तं महोतिकृत् ॥ ११॥
शिवसुत उवाच ।
विश्वामित्र वरान्मे त्वं ब्रह्मर्षिर्नात्र संशयः ।
वसिष्ठाद्याश्च नित्यं त्वां प्रशंसिष्यन्ति चादरात् ॥ १२॥
अतस्त्वमाज्ञया मे हि संस्कारं कर्तुमर्हसि ।
इदं सर्वं सुगोप्यं ते कथनीयं न कुत्रचित् ॥ १३॥
ब्रह्मोवाच ।
ततोऽकार्षीत्स संस्कारं तस्य प्रीत्याऽखिलं यथा ।
शिवबालस्य देवर्षे वेदोक्तविधिना परम् ॥ १४॥
शिवबालोपि सुप्रीतो दिव्यज्ञानमदात्परम् ।
विश्वामित्राय मुनये महोतिकारकः प्रभुः ॥ १५॥
पुरोहितं चकारासौ विश्वामित्रं शुचेस्सुतः ।
तदारभ्य द्विजवरो नानालीलाविशारदः ॥ १६॥
इत्थं लीला कृता तेन कथिता सा मया मुने ।
तल्लीलामपरां तात शृणु प्रीत्या वदाम्यहम् ॥ १७॥
तस्मिन्नवसरे तात श्वेतनामा च सम्प्रति ।
तत्राऽपश्यत्सुतं दिव्यं निजं परमपावनम् ॥ १८॥
ततस्तं पावको गत्वा दृष्ट्वालिङ्ग्य चुचुम्ब च ।
पुत्रेति चोक्त्वा तस्मै स शस्त्रं शक्तिं ददौ च सः ॥ १९॥
गुहस्तां शक्तिमादाय तच्छृङ्गं चारुरोह ह ।
तं जघान तया शक्त्या शृङ्गो भुवि पपात सः ॥ २०॥
दशपद्ममिता वीरा राक्षसाः पूर्वमागताः ।
तद्वधार्थं द्रुतं नष्टा बभूवुस्तत्प्रहारतः ॥ २१॥
हाहाकारो महानासीच्चकम्पे साचला मही ।
त्रैलोक्यं च सुरेशानःसदेवस्तत्र चागमत् ॥ २२॥
दक्षिणे तस्य पार्श्वे च वज्रेण स जघान च ।
शाखनामा ततो जातः पुमांश्चैको महाबलः ॥ २३॥
पुनश्शक्रो जघानाशु वामपार्श्वे हि तं तदा ।
वज्रेणाऽन्यः पुमाञ्जातो विशाखाख्योऽपरो बली ॥ २४॥
ततस्तद्धृदयं शक्रो जघान पविना तदा ।
परोऽभून्नैगमोपाख्यः पुमांस्तद्वन्महाबलः ॥ २५॥
तदा स्कन्दादिचत्वारो महावीरा महाबलाः ।
इन्द्रं हन्तुं द्रुतं जग्मुः सोऽयं तच्छरणं ययौ ॥ २६॥
शक्रः ससामरगणो भयं प्राप्य गृहात्ततः ।
ययौ स्वलोकं चकितो न भेदं ज्ञातवान्मुने ॥ २७॥